Φοροδιαφυγή

Η υψηλή φοροδιαφυγή στην Ελλάδα είναι αποτέλεσμα σειράς στρεβλώσεων στην αγορά εργασίας, που ξεκινά από την υπερβολική επιβάρυνση του μισθολογικού κόστους μέχρι τη χαμηλή αγοραστική δύναμη. Οταν για παράδειγμα, κάθε 1 ευρώ αύξησης στον μισθό πάνω από το επίπεδο των 3.400, στον εργαζόμενο καταλήγει στο ένα τρίτο και τα υπόλοιπα αφορούν φόρους και εισφορές, τότε δημιουργούνται πάλι στρεβλώσεις.

Ο ανταγωνισμός όμως αναγκάζει τις επιχειρήσεις να προσελκύουν στελέχη προσφέροντας αρκετά περισσότερα και έτσι το κόστος γίνεται δυσανάλογα υψηλό για την επιχείρηση. Αυτό περιορίζει τα περιθώρια της επιχείρησης να αυξήσει τις αποδοχές των υπόλοιπων εργαζομένων ή να αυξήσει τον αριθμό τους με προσλήψεις. Ετσι, ο εργαζόμενος με τον χαμηλό μισθό θα αναγκαστεί να πιάσει μια δεύτερη δουλειά, που για τους ίδιους λόγους (υψηλές επιβαρύνσεις) μάλλον θα είναι αδήλωτη.

Ετσι, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που έχει οδηγήσει την Ελλάδα να έχει το υψηλότερο ποσοστό ελεύθερων επαγγελματιών (26,9% του εργατικού δυναμικού), σε σύγκριση με την ΕΕ (13,1%). Και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, με το τέλος επιτηδεύματος, τα τεκμήρια και τις προκαταβολές φόρων στοχοποιούνται για τη φοροδιαφυγή, αφού 6 με 7 στους 10 δηλώνουν αποδοχές κάτω από τον κατώτατο μισθό.

Η τεχνολογία (POS, διασύνδεση ταμειακών μηχανών με ΑΑΔΕ, ηλεκτρονικά βιβλία και τιμολόγια) μπορεί να ελέγξει τη φοροδιαφυγή, αλλά μέχρι ενός σημείου. Διότι η φοροδιαφυγή γίνεται έξω από την ταμειακή μηχανή εκεί όπου σου λέει, για παράδειγμα, ένας τεχνίτης «100 ευρώ με απόδειξη, 70 ευρώ χωρίς».

Επομένως, οι λύσεις θα μπορούσαν να επικεντρωθούν στην ενίσχυση της μισθωτής εργασίας και στην παρακολούθηση της αύξησης της περιουσίας, σε σχέση με τα εισοδήματα. Να δούμε, δηλαδή, αν κάποιος που δηλώνει κάτω από 10.000 ευρώ κάθε χρόνο, πόσα σπίτια ή αυτοκίνητα έχει αγοράσει.