Εκλογή

Εχει σημασία ποιος βγήκε αρχηγός χθες στον ΣΥΡΙΖΑ; Προφανώς έχει για όσους μετείχαν στη διαδικασία εκλογής, δηλαδή για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ και τους φίλους του.

Για την υπόλοιπη Ελλάδα, περιορισμένη.

Υποθέτω πως η συντριπτική πλειονότητα των ελλήνων πολιτών έχει άλλες σκοτούρες κι άλλους μπελάδες στο κεφάλι της. Μάλλον πιο πολύ τη νοιάζουν η βενζίνη και το λάδι.

Η εκλογή στον ΣΥΡΙΖΑ θα αποκτούσε ενδεχομένως κάποια μεγαλύτερη σημασία αν δημιουργούσε την αίσθηση ότι μπορεί να επηρεάσει τους ευρύτερους πολιτικούς συσχετισμούς.

Tέτοια αίσθηση δεν δημιουργήθηκε σε καμία περίπτωση. Ο νικητής κι η ηττημένη φάνηκαν περισσότερο ή λιγότερο συμπαθείς αλλά καταφανώς ανέτοιμοι να παίξουν μπάλα στη μεγάλη κατηγορία.

Προφανώς δεν τους βοήθησε και το επίπεδο της αναμέτρησης. Εξαντλήθηκε σε ένα φεστιβάλ χιλιοειπωμένης κοινοτοπίας με μοναδικό πρόσθετο στοιχείο την αναπόφευκτη αριστερή συνωμοσιολογία.

Τον Κασσελάκη «τον φύτεψε η διαπλοκή» ή «τον έστειλε η CIA», ενώ η Αχτσιόγλου που επίσης «την αβαντάριζε η διαπλοκή» είναι τελικά εκείνη που «έδιωξε τον Τσίπρα».

Κολοκύθια τούμπανα. Κανείς δεν καίγεται τόσο πολύ για τις εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να φυτέψει, να στείλει ή να διώξει τον οιονδήποτε, ακόμη λιγότερο καίγεται η όποια διαπλοκή. Υποθέτω πως έχει σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί.

Απλώς ο ΣΥΡΙΖΑ που ξέραμε ολοκλήρωσε την πορεία του κι από σήμερα θα δώσει τη θέση του σε κάτι άλλο.

Σε τι; Αγνωστο.

Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να το προβλέψει, ιδίως μετά τις αλλεπάλληλες ήττες και μόλις την επομένη της εκλογής μιας νέας ηγεσίας. Θα δούμε, λοιπόν.

Χωρίς να ξεχνούμε και, για όση σημασία έχει, πως η απορία θα αφορά ένα κόμμα του 17,5% και μάλλον λιγότερο.

Αφού προσπεράσουμε καταρχήν τις βαθυστόχαστες αναλύσεις και τη δασύτριχη φλυαρία που ακούσαμε για τη μία ή την άλλη υποψηφιότητα.

Για τη «μεταδημοκρατία», τη «μεταπολιτική», τη «μεταΑριστερά» και τη Μαρία Πενταγιώτισσα.

Κι αφού φυσικά πιστώσουμε στον Κασσελάκη ότι ανανέωσε το ψόφιο ενδιαφέρον μιας εκλογής κι έδωσε ευκαιρία στα κανάλια να βγάλουν το μεροκάματο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό που πέτυχε ο Κασσελάκης μέσα σε έναν μήνα αποτελεί μάλλον παγκόσμια επίδοση στη σύγχρονη ιστορία του κομματικού φαινομένου.

Αλλά κάθε θαύμα κρατάει τρεις μέρες. Από αύριο γυρίζουμε στα καιρικά φαινόμενα, τα ελληνοτουρκικά, την ακρίβεια, το Μεταναστευτικό, τον Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του.

Στο γήπεδο λοιπόν βγαίνουν τα μεγάλα παιδιά.

Ασε δε που σε δεκαπέντε μέρες χρειάζεται να εκλέξουμε δημάρχους και περιφερειάρχες.