Αναζητώντας τον ιδανικό {LF}αντι-Μητσοτάκη

Από την εποχή που ο πατήρ Μητσοτάκης ανέλαβε την ηγεσία της ΝΔ ως ο καταλληλότερος να ανταγωνιστεί τον κακό δαίμονα της συντηρητικής παράταξης, που άκουγε στο όνομα Ανδρέας Παπανδρέου , τα κόμματα εξουσίας αναζητούσαν πάντα έναν αρχηγό που να μπορεί να εμπνεύσει τα πλήθη και να νικήσει τους αντιπάλους του.

Εξαίρεση αποτελούσε μέχρι σήμερα η Αριστερά που θεωρούσε έγκλημα ιδεολογικής καθοσιώσεως την ανάδειξη του ρόλου των προσώπων και την προβολή της σημασίας των προσωπικών χαρισμάτων ως κριτήρια επιλογής νέων ηγετών.

Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν από τη στιγμή που το 2015 ο χαρισματικός Αλέξης Τσίπρας άνοιξε τον δρόμο της εξουσίας στην πρώτη φορά Αριστερά.

Παρά ταύτα η εμπειρία της τελευταίας δεν βοήθησε ούτε τους νέους υποψήφιους προέδρους του ΣΥΡΙΖΑ ούτε την κομματική νομενκλατούρα του να κινηθούν αναλόγως ενόψει της διαδοχής του Αλέξη Τσίπρα. Συνέχισαν να ψάχνουν το στερεότυπο μήνυμα που θα τους καθιστούσε ανταγωνιστικότερους εντός των κομματικών τειχών αγνοώντας ότι έξω από αυτά τα μόνα μηνύματα που λαμβάνονταν σοβαρά υπόψη είναι αυτά που ενσαρκώνονται στα ίδια τα πρόσωπα. Τα πρόσωπα είναι αυτά που «κόβει» η κοινωνία των πολιτών για να καταλάβει τι μπορεί να σημαίνουν οι ιδέες τους. Από τα χαρακτηριστικά τους και τις συμπεριφορές τους το κοινό κρίνει αν, ποιους και γιατί πρέπει να εμπιστευθεί. Μέσα από τα ίδια τα πρόσωπα ελπίζει να λύσει το μεγάλο πρόβλημα των ημερών που είναι η ανασφάλεια μαζί με την κρίση εμπιστοσύνης στους πολιτικούς θεσμούς και τους μηχανισμούς τους.

Με ποια κριτήρια γίνεται η αξιολόγηση των προσώπων; Εν πολλοίς με τα κριτήρια που ο Ευκλείδης Τσακαλώτος περιέγραψε μονολεκτικά και απαξιωτικά ως μεταπολιτικά σχολιάζοντας τις επιδόσεις του Κασσελάκη στον πρώτο γύρο της εσωκομματικής αναμέτρησης .

Μπορεί να έχει δίκιο όταν θεωρεί ότι είναι μεταπολιτική η προσωποποίηση του πολιτικού ανταγωνισμού και η αποπολιτικοποίηση των διακυβευμάτων του. Εχει όμως άδικο αν πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει πιο πολιτικό κριτήριο από αυτό των ανθρώπων που αρνούνται να διαχωρίσουν την ουσία της πολιτικής από την πρακτική της διεκδίκησης και την τεχνική της άσκησης της εξουσίας όταν καλούνται να επιλέξουν την καταλληλότερη ηγεσία για ένα κόμμα. Ιδιαίτερα όταν αυτό το κόμμα έχει, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ , έχει γίνει προ πολλού κόμμα εξουσίας και ο κόσμος που συνεχίζει να το ακολουθεί επ’ ουδενί θα ήθελε να το δει να ξαναγίνεται ένα μικροσκοπικό κόμμα διαμαρτυρίας με μοναδικό στόχο τη διατήρηση της ιδεολογικής καθαρότητάς του.

Σε αυτόν τον κόσμο απευθύνθηκε πρωτίστως ο Στέφανος Κασσελάκης διαβεβαιώνοντάς τον ότι είναι ο μόνος από τους υποψήφιους προέδρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης που είναι σε θέση να νικήσει τον Μητσοτάκη. Εδειξε έτσι να συναισθάνεται και να καταλαβαίνει αυτά που μάλλον δυσκολεύτηκαν να αντιληφθούν οι ανθυποψήφιοί του για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Οτι δηλαδή έπειτα από δύο αλλεπάλληλες ταπεινωτικές στρατηγικές ήττες το πρώτο ζητούμενο της πλειοψηφίας των μελών του θα ήταν να αναζητήσουν τον αρχηγό που θα επανέφερε το κόμμα σε τροχιά εξουσίας και θα διέψευδε όσους βιάστηκαν να προεξοφλήσουν την πολιτική του αποδρομή. Και μάλιστα υπό τις περιστάσεις των θερινών δοκιμασιών της αποτελεσματικότητας του επιτελικού κράτους που θάμπωσαν την εικόνα της διαχειριστικής υπεροχής του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του.

Υπό αυτές τις περιστάσεις ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης γίνεται εκ των πραγμάτων λιγότερο άχαρος. Αρκεί να αποδειχθεί ότι ότι η αναζήτηση του ιδανικού αντι-Μητσοτάκη μάλλον την ένωσε παρά τη δίχασε. Θα το μάθουμε πολύ γρήγορα.

O Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής