Υπεράνω

Σε αυτή τη χώρα έχουμε πάρει στα σοβαρά εκείνη τη ρήση του Μαρξ ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα. Τελευταίο παράδειγμα, οι παρεμβάσεις του Αλέξη Τσίπρα μέσω «στενών συνεργατών» ή «κύκλων», μια πρακτική που εγκαινίασε ο Κώστας Καραμανλής, όχι ο αείμνηστος, ούτε εκείνος των Τεμπών, αλλά ο πρώην πρωθυπουργός.

Από τότε που παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματός του αναλαμβάνοντας την ευθύνη για τις δύο διαδοχικές ήττες, έχουν κυκλοφορήσει πολλά σενάρια για τις κινήσεις του Τσίπρα. Ενα από αυτά ήταν ότι θα στήριζε τον Τσακαλώτο ως μεταβατική λύση, ώστε πολύ σύντομα να επιστρέψει αυτός στο τιμόνι. Ενα άλλο τον ήθελε να στηρίζει, αντιθέτως, την Αχτσιόγλου, γιατί με τον τρόπο αυτό θα ήλεγχε καλύτερα το κόμμα. Το τελευταίο σενάριο ήταν ότι βρισκόταν ο ίδιος πίσω από τον Κασσελάκη, ώστε να εκδικηθεί την Αχτσιόγλου για τα υποτιθέμενα SMS με τα οποία ζητούσε την παραίτησή του. Ακόμη κι ότι εποφθαλμιά τη θέση του επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας γράφτηκε, ώστε να αντιμετωπίζει εκείνος τον Μητσοτάκη στην περίπτωση που εκλεγεί αρχηγός ο Κασσελάκης.

Ολα αυτά τα σενάρια έχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο διαψευστεί, με την επίσημη (δηλαδή μέσω «στενών συνεργατών») εκδοχή να είναι ότι ο πρώην αρχηγός τηρεί αυστηρή ουδετερότητα και ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την ενότητα του κόμματος. Ο ίδιος κρατάει χαμηλούς τόνους και χαίρεται τη ζωή εκτός των κομματικών γραφείων: απήλαυσε για έναν μήνα με την οικογένειά του τη γενέτειρα του καπιταλισμού και απολαμβάνει με κάθε ευκαιρία από το γήπεδο την αγαπημένη του ομάδα. Δύσκολα όμως θα μπορέσει να παραμείνει «υπεράνω» αν το κόμμα που ίδρυσε απειληθεί με διάσπαση.

Πολύ περισσότερο αν αρχίσουν να ανοίγουν τα στόματα και να αναδεικνύουν τη συμβολή του ιδρυτή στη σημερινή διόλου αξιοζήλευτη κατάσταση του κόμματος. Τις ευθύνες του δηλαδή για τη συνύπαρξη διαφόρων τάσεων που δεν έχουν μεγάλη σχέση μεταξύ τους. Για τη στέγαση παλαιοπασόκων που δεν διακρίνονται για την ιδεολογική τους συνέπεια. Για την αδυναμία του να απαλλαγεί από τον Πολάκη, αλλά και να πάρει τις αποστάσεις του από στελέχη που έχουν καταδικαστεί. Για την άρνησή του να ενθαρρύνει μια ειλικρινή αυτοκριτική, που αν γινόταν εγκαίρως μπορεί να αποδεικνυόταν λυτρωτική. Με δυο λόγια, για το κουκούλωμα των προβλημάτων, που ήρθαν με εκρηκτικό τρόπο στην επιφάνεια μόλις έγινε σαφές ότι θα περάσουν πολλά χρόνια προτού ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει και πάλι κόμμα εξουσίας.

Στη συνέντευξη που έδωσε τον περασμένο Ιούνιο στην Αγγέλα Καστρινάκη και στα «ΝΕΑ», ο Αλέξης Τσίπρας κατηγόρησε το «καθεστώς» ότι επιδιώκει την εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ επειδή αποτελεί μια «μη ελεγχόμενη πολιτική δύναμη». Τρεις μήνες μετά, πολλοί εκτιμούν ότι θα βγει αληθινός για το έγκλημα – αλλά όχι και για τον δράστη.