Ο Κασσελάκης ήρθε για να μείνει

Παρακολούθησα τον Στέφανο Κασσελάκη το βράδυ του Σαββάτου, στο Μοναστηράκι – όπου, όπως είχε προγραμματίσει, έπειτα από μια μεγάλη βόλτα, έβγαλε λόγο. Μου έκαναν εντύπωση η παιδικότητα και η αφέλειά του, η αυτοαναφορικότητα, η γενικολογία και οι κοινοτοπίες. Αν δεν είχε μπει στο επίκεντρο των διεργασιών στο κόμμα της αντιπολίτευσης δεν νομίζω ότι θα ασχολούνταν σοβαρά κανείς – ίσως κάποιοι να γελούσαν με τη φράση του «δεν είμαι κανένας Μεσσίας, είμαι ένας από σας».

Αλλά ο Κασσελάκης δεν απευθύνθηκε στα μέλη και στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ όπως οι αριστεροί που έχουν ιδρώσει τη φανέλα. Μπήκε στον χώρο ως φαινόμενο, μόνος του έφτιαξε την εικόνα του αυτοδημιούργητου Ελληνα της Αμερικής και μόνος του, απ’ τον τάφο των Βενιζέλων, έκλεισε την εκστρατεία του στη Μακρόνησο. Ανιστόρητο, παρατήρησαν κάποιοι, επισημαίνοντας ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν αντικομμουνιστής. Ψιλά γράμματα. Ο Κασσελάκης δεν ήλθε συστημένος από την ιστορία.

Αλλά όπως φαίνεται ήρθε για να πάρει το μαγαζί. Δεν έχει αριστερό πολιτικό λόγο, ούτε πολιτική συγκρότηση. Η πρότασή του είναι γενικόλογη, δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχουν ούτε καν επεξεργασίες διαχείρισης. Ουδείς ξέρει τι θα κάνει με το κόμμα και πολύ περισσότερο, αν υποτεθεί ότι του ανατίθεται η διακυβέρνηση, τι θα κάνει με το κράτος. Αλλά τίποτα απ’ αυτά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ο Κασσελάκης έκανε δυνατή είσοδο στο πολιτικό προσκήνιο, χειρίστηκε τη μιντιακή δυναμική υπέρ του, καταφέρνοντας να εκμεταλλευτεί ακόμα και την κριτική εναντίον της υποψηφιότητας του και, όπως δείχνουν τα πράγματα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχει αέρα νίκης.

Εναν αέρα που του τον δίνουν οι χιλιάδες ψηφοφόροι οι οποίοι δεν είναι μέλη του κόμματος – σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, η πλειονότητα όσων ψήφισαν χωρίς να είναι μέλη του κόμματος έσπευσαν γοητευμένοι απ’ αυτόν. Για να τον αντιστρατευτούν οι κομματικοί υποψήφιοι, πρωτίστως η Εφη Αχτσιόγλου που είχε ρεύμα, αλλά κι οι υπόλοιποι, κινητοποίησαν τα κομματικά μέλη. Η χθεσινή αναμέτρηση είχε έναν ιδιότυπο χαρακτήρα: η κομματική ορθοέπεια βρέθηκε απέναντι σε έναν πολιτικό που είναι αδιάφορος για τον κομματικό λόγο και τα συμπαρομαρτούντα του. Φυσικά, ο Κασσελάκης κάνει δήλωση πίστης στα εικονίσματα, σηκώνει και τα εξαπτέρυγα της ιδεολογίας, γνωρίζοντας ότι αυτά είναι προϋποθέσεις για να τον ανεχτούν οι κομματικοί. Αλλά για να εκλεγεί εμπιστεύεται πρακτικές της επικοινωνίας. Μάλλον και ισχυρούς υποστηρικτές.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν είχαμε ενδείξεις ποιος θα είναι ο νικητής, ούτε αν θα χρειαστεί και δεύτερος γύρος. Σε κάθε περίπτωση, είμαι βέβαιος για ένα πράγμα: ο Κασσελάκης θα είναι πόλος εξουσίας, θα παίξει ρόλο δηλαδή στο επόμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ο συνεχιστής της πολιτικής Τσίπρα, ένας γενικόλογος φωτογενής που θα προσπαθήσει να επαναφέρει την ατζέντα Τσίπρα; Δεν μπορώ να το πω. Μπορώ όμως να πω ότι μπορεί να παίξει τον ρόλο του Τσίπρα σε μια εποχή χωρίς οικονομική κρίση. Μπορεί να συσπειρώσει, δηλαδή, μια γενική διαμαρτυρία απέναντι «στο σύστημα».

Απέναντί του, βεβαίως, θα έχει τους κομματικούς – όσους κατάγονται από την Αριστερά, από τις ανανεωτικές αλλά και τις ριζοσπαστικές οργανώσεις. Αυτοί, θα διεκδικούν μαρξιστικές αναγνώσεις της πολιτικής. Ο Κασσελάκης θα λέει συνθήματα και θα ποντάρει στη δυσαρέσκεια. Μπορούν αυτά τα δύο συστήματα να συνυπάρξουν; Ως λύση ανάγκης, μόνο αν ο Κασσελάκης ελέγξει την κοινοβουλευτική ομάδα, δηλαδή την κρατική χρηματοδότηση. Και μέχρι το συνέδριο. Μετά;

Πώς το είπε ο Μητσοτάκης στη Θεσσαλονίκη; Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση.

Η αντοχή των υλικών

Με καταγεγραμμένες τις φοβερές ζημιές από τις πλημμύρες της Θεσσαλίας, μερικές μέρες μετά μόνο η κυβέρνηση έπαιξε σοβαρό ρόλο στις εξελίξεις. Απέναντι στην ευκολία της καταγγελίας που υιοθέτησε η αντιπολίτευση, το κράτος κατάφερε και οργάνωσε τις διασώσεις, την απομάκρυνση των νεκρών ζώων, την αποκατάσταση των δικτύων, υποσχέθηκε αποζημιώσεις και άρχισε να δίνει μερικά ποσά, απέφυγε το ξέσπασμα ασθενειών (Αγαπηδάκη και Τριαντόπουλος με τη συνεχή παρουσία τους στη Θεσσαλία και το κυνήγι της αποκατάστασης πιστώνονται την επαναλειτουργία των δομών της κοινωνίας), ενώ ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ήδη παρουσίασε ένα σχέδιο απορρόφησης πόρων, επιδιορθώσεων αλλά και έμφασης στην πολιτική προστασία.

Ακόμα μια φορά, δηλαδή, και παρά την αναμενόμενη εκτίμηση των δημοσκόπων για δυσαρέσκεια και αμηχανία των πολιτών έναντι της κυβέρνησης, η κυβέρνηση μοιάζει να βγαίνει και από αυτή την κρίση ελαφρά τραυματισμένη, με τάση να επουλώσει ακόμα μια φορά τις πληγές της. Είναι εύλογο: έχει δοκιμαστεί η αντοχή των υλικών της. Η αντιπολίτευση ψελλίζει γενικολογίες και η κυβέρνηση απαντά στις ερωτήσεις – πολλές από τις οποίες θέτει η ίδια.