Υποχρεωτική ασφάλιση

Τα θέματα της επιβολής κάποιου είδους κλιματικού τέλους ή της υποχρεωτικής ασφάλισης για φυσικές καταστροφές δεν είναι καινούργια. Εχουν συζητηθεί και έχουν φτάσει ακόμα και ως σχέδια νόμου στη Βουλή προς ψήφιση μέχρι τελικά να αποσυρθούν. Ή να καταλήξουν στην έκπτωση του ΕΝΦΙΑ κατά 10%. Η προηγούμενη φορά ήταν την άνοιξη του 2022, όταν στο νομοσχέδιο για την κλιματική αλλαγή είχε προβλεφθεί η υποχρεωτική ασφάλιση από το 2025, αλλά μόνο για τα νέα κτίρια που βρίσκονται σε ζώνες υψηλής τρωτότητας προκειμένου να ηλεκτροδοτηθούν. Τότε, οι ασφαλιστικές εταιρείες αντέδρασαν καθώς η υποχρεωτικότητα μόνο σε ζώνες υψηλής τρωτότητας ήταν εκτός ασφαλιστικής τακτικής. Είχαν αντιπροτείνει την καθολική υποχρεωτικότητα. Η συζήτηση έμεινε εκεί, διότι ο υψηλός πληθωρισμός, αποτέλεσμα του ανοίγματος της οικονομίας μετά τα lockdown της πανδημίας, έκανε το μέτρο αρκετά ακριβό.

Η αλήθεια είναι ότι όσο πιο πολλοί ασφαλίζονται, τόσο πέφτουν τα ασφάλιστρα. Ομως, αλήθεια είναι ότι η υποχρεωτική ασφάλιση για όλους, που τη θέλουν κυβερνήσεις και ασφαλιστικές εταιρείες, κολλάει σε αριθμό τεχνικών ζητημάτων. Πρέπει για παράδειγμα να δημιουργηθούν αξιόπιστοι τεχνικοί χάρτες με τον βαθμό τρωτότητας κάθε περιοχής, γειτονιάς και ακινήτου, οι οποίοι να ενημερώνονται συνεχώς. Θα πρέπει να υπάρχει αξιόπιστο μητρώο ακινήτων με τα χαρακτηριστικά τους, ενώ η πολιτεία θα πρέπει να επιβλέπει την είσπραξη των ασφαλίστρων και την ενημέρωση των στοιχείων των ακινήτων. Ας φανταστούμε δηλαδή κάτι σαν τον ΕΝΦΙΑ, με τις δυσκολίες του Κτηματολογίου και τους παλαιούς ακόμα δασικούς χάρτες και προ δεκαετιών αεροφωτογραφίες. Και στα ασφάλιστρα δεν θα παίζει ρόλο μόνο η παλαιότητα, ο όροφος και η αντικειμενική ζώνη. Θα παίζει ρόλο ο κίνδυνος που μπορεί να προέρχεται από τη γειτνίαση με δάσος, ποτάμια ή με τη στατικότητα του ακινήτου ή της φύσης του εδάφους.

Πρόκειται για κάτι πιο περίπλοκο από ό,τι μια διάταξη σε έναν νόμο.