Φθορά, φθορά, φθορά…

Στην καταστροφή της Θεσσαλίας από τα άγρια καιρικά φαινόμενα η αντιπολίτευση έλαμψε διά της απουσίας της. Δεν το θεωρώ και πολύ κακό. Ετσι κι αλλιώς, και τα περασμένα χρόνια, επί της ουσίας η αντιπολίτευση απουσίαζε από τα προβλήματα. Σχολίαζε και συνθηματολογούσε. Παρήγαγε οργή (με όλα τα συμπαρομαρτούντα: φήμες, υιοθέτηση και αναμετάδοση ψεύτικων ειδήσεων, καταγγελτικός λόγος, προσπάθεια απαξίωσης της κυβέρνησης διά της απαξίωσης του κράτους) και επιδίωκε την πολιτική διαχείρισή της. Οργή παράγεται και σήμερα (μαζί και όλα τα συμπαρομαρτούντα), που σημαίνει ότι η αντιπολίτευση της οργής περισσεύει.

Οσο στον ΣΥΡΙΖΑ δέσποζε ο Αλέξης Τσίπρας, τουλάχιστον παράγονταν εικόνες. Στις πλημμύρες, ο μόνος που παρήγαγε εικόνες ήταν ο υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης. Είπε ότι πήγε να λερώσει τα παπούτσια του, αλλά εμείς είδαμε έναν καλά γυμνασμένο ωραιοπαθή με κατακάθαρα παπούτσια να κουβαλάει κάτι νερά και να συνομιλεί σε ένα γήπεδο με όχι και τόσο καλοσχηματισμένους εργαζόμενους σε δομές παροχής βοήθειας σε πλημμυροπαθείς. Τραγωδία.

Ισως μάλιστα επειδή συναισθάνθηκε την αποτυχία της ανάβασης στη Λάρισα, αποφάσισε χθες την επικοινωνιακή κάθοδο στη Μακρόνησο – από τα μουσκεμένα χώματα στην «άνυδρη γη», σύμφωνα με τα λόγια του (πάντα με κατακάθαρα παπούτσια). Για ποιο λόγο το έκανε; Για ποιο λόγο διάφοροι συντηρητικοί πολιτικοί επισκέπτονται εκκλησίες και μοναστήρια; Για τους πιστούς. Η Μακρόνησος είναι κάτι αντίστοιχο μιας εκκλησίας για τη θρησκεία της Αριστεράς, κι ο Κασσελάκης πήγε για να ανάψει κεράκι – φυσικά πάντα με τον καμεραμάν και τον φωτογράφο. Είπε και ένα τροπάριο με τα βασικά, διάβασε και τα ονόματα μαρτύρων, ακριβώς όπως αρμόζει στα τρισάγια. Ο Θεός να τον έχει καλά, σε μέρες ζοφερές, να μας διασκεδάζει.

Βλέποντας καθημερινά τον Κασσελάκη σε προκατασκευασμένα σόου (ακόμα καλύτερο όταν συνοδεύεται στη Μακρόνησο από τον ναύαρχο Αποστολάκη με κόκκινη σαλοπέτα) δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί ο συγκεκριμένος να θεωρείται σοβαρά ότι μπορεί να βοηθήσει το κόμμα. Είναι δυνατόν να βοηθήσει ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ σε κρίση ταυτότητας ένας τύπος που, απλώς, (νομίζει ότι) γνωρίζει επικοινωνία; Αλλά τι αριστερό κόμμα εξουσίας είναι αυτό που του κατσικώθηκε ένας χαμογελαστός ο οποίος λέει μόνο συνθήματα;

Νομίζω ότι είναι ένα κόμμα απελπισμένων. Ενας μηχανισμός με οργανώσεις, κοινοβουλευτική ομάδα, αντιπροσώπους στην τοπική αυτοδιοίκηση, επαγγελματικά στελέχη και συμβούλους τεχνοκράτες που αντιμετωπίζει το φάσμα της εξαφάνισης. Παρότι, μετά την παραίτηση του Τσίπρα από την προεδρία έθεσαν υποψηφιότητα για τη θέση τέσσερα πρόσωπα, όσοι κατανοούν τα πράγματα βλέπουν τον τρόμο του κενού, δηλαδή της αποσύνθεσης. Ο Κασσελάκης εμφανίστηκε ως μάγος που υποσχέθηκε να απαλλάξει το κόμμα απ’ αυτόν τον τρόμο.

Αλλά στην ουσία, λίγο καιρό μετά την εντυπωσιακή είσοδό του, έγινε και ο ίδιος τμήμα αυτού του τρόμου, αφού η δραστηριότητά του αναδεικνύει και τη δική του αδυναμία. Ενας ακόμα υποψήφιος, πλάι στην Εφη Αχτσιόγλου με τα προκάτ λογύδρια, τον Ευκλείδη Τσακαλώτο που η ύστερη σοβαροφάνειά του δεν αρκεί να ξεχάσουμε ότι αναδύθηκε στο γνωστό τραπεζάκι κατήχησης των Αγανακτισμένων του Συντάγματος πλάι στον Βαρουφάκη και τον Κατρούγκαλο, στον παλαιοπασόκο Στέφανο Τζουμάκα και στον καταδικασμένο για παράβαση καθήκοντος Νίκο Παππά.

Συστατικό κι ο ίδιος ενός φθαρμένου κόμματος (για να θυμηθώ τον τίτλο του κλασικού έργου υπό του πρυτάνεως Πελεγρίνη). Ενός κόμματος το οποίο δεν ξέρει πού να πάει. Ετσι το έχει φτιάξει ο Τσίπρας.

Ο Μπέος και οι άλλοι

Ο δήμαρχος του Βόλου, Αχιλλέας Μπέος, επέκρινε με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς και με πολλή αντρίλα την Ειρήνη Αγαπηδάκη που πασχίζει με τους ειδικούς στις πλημμυρισμένες περιοχές να αποτρέψει τις μολυσματικές ασθένειες. Προς τιμήν της, του απάντησε με αυστηρότητα αλλά και με πνεύμα καταλλαγής – η κατάσταση δεν προσφέρεται για ρήγματα, ο Μπέος είναι εκλεγμένος δήμαρχος απαραίτητος στον συντονισμό των υπηρεσιών. Δεν διαπίστωσα πολλή προθυμία συμπαράστασης προς την αναπληρώτρια υπουργό Υγείας από το στρατόπεδο των δικαιωματιστών, αλλά δεν νομίζω ότι νοιάζει κανέναν (ούτε και την ίδια) η επιλεκτική εφαρμογή υποτίθεται καθολικών αρχών. Αλλη είναι η επείγουσα δουλειά.
Αντίθετα, επίθεση κατά του Μπέου και της επικοινωνιακής του δυναμικής έκανε ο τραγουδιστής Αλκίνοος Ιωαννίδης. Ανεξάρτητα από τη χοντροκομμένη απάντηση που του δόθηκε (δεν του αρμόζει), ο τραγουδιστής οφείλει να γνωρίζει ότι δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες κι ότι, εν πάση περιπτώσει, ο μεν Μπέος έχει ευθύνες στην αντιμετώπιση της έκτακτης κατάστασης ενώ ο Ιωαννίδης είναι ένας αφ’ υψηλού παρατηρητής που έχει τη δυνατότητα να λέει τη γνώμη του. Εύγε του, αλλά κι ο ίδιος κάνει ό,τι επικρίνει: απλώς χτίζει κοινό και διεκδικεί δημοσιότητα. Ως ανεύθυνος.