Ηγεμών {LF}εκ Δυτικής Λιβύης

^«Βγάλτε με αρχηγό του κόμματος διότι εγώ είμαι ο μόνος που μπορεί να νικήσει τον Πρωθυπουργό…». Εχει ξαναειπωθεί κάτι τέτοιο στα ελληνικά πολιτικά χρονικά; Βεβαίως.

Το 1984, ο Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν στο ζενίθ του. Η κυβέρνηση της «Αλλαγής» δικαίωνε τους «μη προνομιούχους» Ελληνες, έβαζε στο παιχνίδι τα παιδιά των ηττημένων στον Εμφύλιο, εκσυγχρόνιζε την κοινωνία με την αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου, την κατάργηση της προίκας, τη νομοθέτηση του πολιτικού γάμου… Η Νέα Δημοκρατία είχε χάσει εντελώς τον βηματισμό της, φάνταζε παρωχημένη, αραχνιασμένη σχεδόν. Μια δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΝΑ» της έδινε κάτω από 20%. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ, φυσιογνωμία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, μυθιστορηματική, ηττήθηκε στις ευρωεκλογές, ασθένησε έπειτα σοβαρά και αποσύρθηκε. Τότε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης βγήκε μπροστά. Διεκδίκησε σθεναρά την ηγεσία της δεξιάς παράταξης και ας αποτελούσε ο ίδιος  μεταγραφή εκ του Κέντρου. Και την κέρδισε. Ηταν ο Κασσελάκης της εποχής του; Καμιά απολύτως σχέση.

Μπαρουτοκαπνισμένος κοινοβουλευτικός, πρωτοεκλεγείς το 1946, ο Μητσοτάκης προαλειφόταν στις αρχές της δεκαετίας του 1960 για διάδοχος του Γεωργίου Παπανδρέου. «Μπαίνει ο Κώστας και γεμίζει η Βουλή αρχηγό» έλεγε ο Γέρος της Δημοκρατίας. Ωσπου εμφανίστηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου, κοσμήτορας του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, ως «αερόλιθος εξ Αμερικής» (η παρομοίωση ανήκει στον ίδιο τον Μητσοτάκη) και έφερε τα πάνω κάτω στη δημόσια ζωή. Το 1965, με την Αποστασία, η χώρα τρανταζόταν από το σύνθημα «Μητσοτάκη κάθαρμα!». Το 1974 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής. Ποιος θα πόνταρε στο πολιτικό του μέλλον; Μετά από μία δεκαετία, είχε ανακάμψει πλήρως. Το 1990, θαλερότατος στα εβδομήντα του, έπαιρνε 47% και σχημάτιζε κυβέρνηση.

Αποτελούσε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης –δεν το αρνούνταν ούτε οι ορκισμένοι αντίπαλοί του– φαινόμενο αντοχής και επιμονής. Τελικός του στόχος, όπως όλων όσοι μπαίνουν στην πολιτική με αξιώσεις, ήταν να γίνει πρωθυπουργός. Προσαρμοζόταν στοχαστικά ή πονηρά σε κάθε περίσταση – είχε προηγούμενα να μιμηθεί, εδώ ο φανατικά αντικομμουνιστής Γεώργιος Παπανδρέου είχε ξεστομίσει το 1944 το περίφημο «Πιστεύομεν και εις την Λαοκρατίαν!»… Δεν κατέληγε ωστόσο άθυρμα των καιρών. Είτε μαζί του είτε εναντίον του, ήξερες με ποιον είχες να κάνεις.

Οπως ήξερες τι να περιμένεις όταν ψήφιζες Δεξιά, Κέντρο ή Αριστερά. Η Αριστερά ιδίως είχε κατά τον εικοστό αιώνα εξαιρετικά ευκρινή ταυτότητα. Οι λενινιστές αποσκοπούσαν στη δικτατορία του προλεταριάτου διά του κόμματος, το δήλωναν ορθά – κοφτά. Οι σοσιαλδημοκράτες στο κράτος πρόνοιας. Οι ευρωκομμουνιστές στον «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» και στον ιστορικό συμβιβασμό, το είχε διατυπώσει ο Μπερλίνγκουερ, το είχε υιοθετήσει ασμένως το καθ’ ημάς ΚΚΕ εσωτερικού.

Συνιστά ειρωνεία ότι από τη μήτρα του ΚΚΕ εσωτερικού –με δανεικό έστω σπέρμα– προέκυψε ο πολιτικός σχηματισμός που εδώ και δεκαπέντε χρόνια συμπεριφέρεται σαν χαμαιλέων. Από ανανεωτική, ριζοσπαστική Αριστερά. Από ριζοσπαστική, λαϊκίστικη, προκειμένου να καβαλήσει το κύμα του αντιμνημόνιου, σπεύδοντας να υποσχεθεί στους πάντες τα πάντα –και τα αντίθετά τους–, μη διστάζοντας να συνεργαστεί με τον Πάνο Καμμένο και να εμπιστευθεί υπουργείο στον Παύλο Χαϊκάλη. Και σήμερα, μετά την εκλογική συντριβή, εμπρός στον κίνδυνο της καθήλωσης, ακόμα και της περιθωριοποίησης, να συζητάει σοβαρά την υποψηφιότητα ενός «Ηγεμόνος εκ Δυτικής Λιβύης» κατά το ποίημα του Καβάφη.

«Αρεσεν γενικώς στην Αλεξάνδρεια ο Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης… Δεχόταν ευχαρίστως τες τιμές αλλά δεν τες επιζητούσεν, ήταν μετριόφρων… Θα ‘ταν βαθύς στις σκέψεις διεδίδετο… Ενας τυχαίος, αστείος άνθρωπος… Ετρεμεν η ψυχή του μη τυχόν χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά κι οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό…».

Περί αυτού ακριβώς ομιλούμε. Και όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί. Και όποιος συναινεί να κρίνεται η πολιτική και να ευτελίζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να καταντάει διαγωνισμός πόζας και κούφιας ατάκας, όποιος νομίζει ότι μπαίνει έτσι στο πνεύμα των καιρών, θα το μετανιώσει. Οικτρά. Οταν πίσω από τις λέξεις-πομφόλυγες και τα χαμόγελα οδοντόπαστας, κάποιοι θα αποφασίζουν για τη ζωή του εντελώς ερήμην του.