Η καταστροφή και οι ευθύνες

Ο μήνας έχει απλώς 9, αλλά αυτό που συμβαίνει στη χώρα είναι οι επτά πληγές του φαραώ – ή μήπως οι δέκα; – μαζεμένες. Πάνω της. Δεν είμαι προληπτικός, δεν με νοιάζει αν είναι Τρίτη και 13, αν έσπασε καθρέφτης στο σπίτι ή πέρασε μαύρη γάτα από μπροστά μου, όχι. Ούτε πιστεύω σε προβλέψεις, μέντιουμ, «μάτια», κατάρες κ.λπ. Αλλά αυτό το πράγμα που εξελίσσεται από τον Φεβρουάριο και μετά, έξι – επτά μήνες τώρα, δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της χώρας. Μόνο με περίοδο πολέμου μπορεί να συγκριθεί, χωρίς και πάλι να είμαι απόλυτος. Σαν να απέστρεψε ο Θεός το βλέμμα Του από πάνω μας και σαν να έχει συνωμοτήσει το Σύμπαν εναντίον μας.

Τέτοια κατάρα. Τι απομένει; Να (μας) πέσει κανένας μετεωρίτης! Αν και οι κακές οι γλώσσες υποστηρίζουν ότι και αυτό έχει συμβεί – ένα βράδυ του Αυγούστου του 2021, στη θάλασσα, κάπου μεταξύ Λέσβου και Αϊ-Στράτη, χωρίς ευτυχώς θύματα!..

Σε κάθε περίπτωση, είναι φανερό ότι πραγματικά βρισκόμαστε μπροστά σε πρωτοφανείς καταστάσεις, οι οποίες υπερβαίνουν τις ανθρώπινες δυνάμεις.

Και χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω κανέναν, και πολύ περισσότερο την κυβέρνηση, το να επιχειρείται να της καταμεριστούν ευθύνες για τις πλημμύρες, ας πούμε, είναι τρελό. Να την εγκαλέσει κανείς γιατί άργησε ο επισιτισμός των πλημμυροπαθών ή γιατί τα ελικόπτερα δεν πέταξαν αμέσως ή ακόμη γιατί η Πυροσβεστική καθυστέρησε να κάνει κάπου μια εκκένωση κατοικίας ή απάντληση υδάτων, μπορεί να μοιάζει τραβηγμένο από τα μαλλιά, αλλά μπορώ και να το καταλάβω. Το άλλο όμως, όχι. Με τίποτε.

Ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Αντίθετα, μπορώ να δεχτώ τη συλλογιστική εκείνων που επιτίθενται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, γιατί παρέβλεψε, παρέλειψε ή δεν έδρασε όταν έπρεπε για τα μπαζωμένα ρέματα, τα μπουκωμένα φρεάτια, την παράνομη δόμηση μέσα στις κοίτες χειμάρρων, την έλλειψη οποιασδήποτε πρόβλεψης σχετικά με τις πλημμύρες. Οπως και νωρίτερα με τη δασοπροστασία για την αποφυγή των πυρκαγιών.

Να το μετρήσουμε αυτό στις εκλογές που έρχονται, πριν φτάσουμε στην κάλπη. Κι αμέσως μετά τις εκλογές να καθίσει κάτω η κυβέρνηση και να εκπονήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τον εκσυγχρονισμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Είναι φορτωμένη με ένα σωρό αρμοδιότητες, αλλά η στελέχωση και η λειτουργία της είναι ακόμη στην εποχή που… «δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα». Αραμπάς.

Με την κλιματική αλλαγή να δείχνει τα δόντια της, οι δήμαρχοι δεν μπορεί να ασχολούνται με καγκελάκια και παρτέρια. Φτάνει ως εδώ! Προέχουν η ζωή και οι περιουσίες των δημοτών τους…

Πικραμένος Αλέξης

Είναι, μου λένε, στενοχωρημένος. Και απογοητευμένος. Και πικραμένος επίσης. Πολύ. Περισσότερο με την Εφη. Την Εφη Αχτσιόγλου. Που δεν του έδειξε ούτε σεβασμό ούτε ευγνωμοσύνη. Που την πήρε από μια άσημη σύμβουλο υπουργού και την έκανε ολόκληρη υπουργό, και μάλιστα υπουργό Εργασίας. Νεαρή κυρία, χωρίς την παραμικρή «προϋπηρεσία» στην πολιτική. Την εμπιστεύτηκε, τη βοήθησε να αναδειχθεί, τη στήριξε σε δύσκολες στιγμές, την παρουσίασε σε ένα (κομματικό, σκληρό) ακροατήριο ως μια «ελπίδα για το μέλλον». Και ποια ήταν η συμπεριφορά εκείνης; Οχι μόνο δεν έδωσε έμφαση στο έργο της κυβέρνησής του, όχι μόνο δεν είπε δυο καλούς, θερμούς, λόγους για τον ευεργέτη της, αλλά όπου έβρισκε την ευκαιρία, και τη βρίσκει ακόμη, τον αντιμετώπιζε ως «τελειωμένο». Ως «απόμαχο». Ως «μας άφησε χρόνους, καλά να ‘ναι ο άνθρωπος».

Γι’ αυτό και με δυσκολία δέχεται έστω και να ακούσει το όνομά της. Προτιμά να κρατά το στόμα του κλειστό. Για να μην του ξεφύγει «καμιά βαριά κουβέντα» και δεν το θέλει.

Η Εφη Αχτσιόγλου και η πίκρα με την οποία τον αντάμειψε είναι και ο βασικός λόγος που δεν θέλει ούτε να ακούει για τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ. Παρακολουθεί, αλλά δεν μετέχει, ούτε εμμέσως. Οχι πως, αν εκείνη επεδείκνυε την πρέπουσα συμπεριφορά απέναντί του, θα μετείχε ενεργά, αλλά, να, αν «στράβωνε» το πράγμα με έναν τρόπο, θα παρενέβαινε όταν έκρινε ότι τίθεται θέμα για την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα ούτε να ακούει. Παρακολουθεί, αλλά δεν μετέχει. Και ετοιμάζεται για το επόμενο βήμα. Σε δέκα μήνες. Μετά τις ευρωεκλογές. Αφού ολοκληρωθεί το θέατρο.

Λείπει ο Αλέξης. Εμένα, πολύ…

«Απεταξάμην» τον Stefanos

Το άλλο με το οποίο δεν θέλει να τον συνδέουν είναι ο «γεια σας, με λένε Stefanos και έχω κάτι να σας πω» Κασσελάκης. Απορρίπτει κάθε υπόθεση (εργασίας;) ότι είναι αυτός που τον «έσπρωξε» να θέσει υποψηφιότητα και να ανακατέψει την (κομματική) τράπουλα. Παραδέχεται ότι όντως εκείνος τον έφερε στην κεντρική πολιτική σκηνή, συμπεριλαμβάνοντάς τον στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας στις πρόσφατες εκλογές, αλλά απορρίπτει, και μάλιστα με κατηγορηματικό τρόπο, ότι είναι εκείνος που τον κατευθύνει ή εκείνος που τον «έστησε» απέναντι στους άλλους τέσσερις υποψηφίους για να διαλύσει ή να γελοιοποιήσει τη διαδικασία.

Το μόνο που παραδέχεται για τον «γεια σας, είμαι ο Stefanos» κ.λπ., κ.λπ. είναι ότι η παρουσία του αναθέρμανε το ενδιαφέρον του κόσμου για τις εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ και πως μια διαδικασία που έως τότε φαινόταν να εξελίσσεται στο εσωτερικό του κόμματος, τώρα μπορεί να δημιουργήσει ρεύμα, προσελκύοντας πολλούς απογοητευμένους από το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουνίου.

Αυτά, τίποτε άλλο. Δεν θέλει να συνδέεται με κανέναν υποψήφιο, και με τον «γεια σας, είμαι ο Stefanos» επίσης. Δεν μετέχει. Τελείωσε.

Λείπει ο Αλέξης. Εμένα, πολύ… (δις).

Δημιουργεί εχθρούς

Ο «γεια σας, είμαι ο Stefanos και έχω κάτι να σας πω» Κασσελάκης, τώρα, φαίνεται πως παραπήρε αέρα, πράγμα που προκαλεί αντιδράσεις εντός του κόμματος. Οχι πως δεν το περιμέναμε, εγώ πρώτος το είχα επισημάνει εδώ, αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, κάθε ημέρα που περνάει, δημιουργεί εχθρούς. Ο τελευταίος, αν μπορεί κανείς να μιλήσει για έναν κατάλογο των «απέναντι», είναι ο Σωκράτης Φάμελλος, ο οποίος τα πήρε άσχημα, διότι ενώ προγραμμάτιζε ως πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να περιοδεύσει στην Καρδίτσα που επλήγη περισσότερο από τις πλημμύρες, αιφνιδίως πληροφορήθηκε ότι στην ίδια περιοχή περιοδεύει και ο «γεια σας», χωρίς μάλιστα να ειδοποιήσει κανέναν στο κόμμα.

Νωρίτερα, δε, ο «γεια σας» έκανε και μια περιοδεία, έτσι να υπάρχει, στη Θεσσαλονίκη, στη ΔΕΘ, συναντώντας… παραγωγικούς φορείς, λίγο πριν εμφανιστεί ο Φάμελλος, ο οποίος είχε οργανώσει ακριβώς το ίδιο.

(Για τους «παραγωγικούς φορείς» με τους οποίους συναντήθηκε ο Κασσελάκης δεν έχω να πω τίποτε! Πραγματικά, με εντυπωσιάζουν. Ποιοι είναι αυτοί, ήθελα να ξέρω, ποιος τους επέλεξε, ποιος τους προσκάλεσε και τι είπαν με το παλικάρι; Αν είναι, την επόμενη φορά που θα ανέβω Θεσσαλονίκη, να τους συναντήσω κι εγώ!..).

Αυτός ο… «μπιζιμποντισμός» τού «γεια σας, είμαι ο Stefanos» κ.λπ., κ.λπ. καθόλου δεν άρεσε στο επίσημο κόμμα, διότι θεωρήθηκε, λέει, «ασέβεια» προς τον πρόεδρο Φάμελλο. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιοι είναι οι βαθύτεροι λόγοι για τους οποίους ο Φάμελλος διεκδικεί τον σεβασμό του Κασσελάκη, λες και είναι ο… Πάπας!

Επειδή όμως, αν εκλεγεί το παλικάρι (κάτι το οποίο, πλέον, δεν φαντάζει και τόσο απίθανο) θα εξαναγκαστεί να συνεργαστεί μαζί του, θα έλεγα να αφήσει κατά μέρος αυτές τις… διεκδικήσεις σεβασμού, γιατί βλέπω πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας τον… Πολάκη!

Λείπει ο Αλέξης. Εμένα, πολύ… (τρις)!