Επανεξέταση {LF}της ανάπτυξης

Από τις συζητήσεις πολιτικής υψηλού επιπέδου και τα πολιτικά μανιφέστα μέχρι την καθημερινή κάλυψη ειδήσεων, το άγχος για την οικονομική ανάπτυξη είναι παντού. Στη Γερμανία, ο τελευταίος προϋπολογισμός της κυβέρνησης προσδιορίζει την ισχυρότερη ανάπτυξη ως κορυφαία προτεραιότητα. Στην Ινδία, οι εθνικοί ηγέτες είναι πρόθυμοι να διεκδικήσουν ξανά τη θέση της χώρας τους ως της ταχύτερα αναπτυσσόμενης οικονομίας στον κόσμο. Στην Κίνα, όπου διαφαίνεται η προοπτική αποπληθωρισμού, η κυβέρνηση ανησυχεί αναμφίβολα για την επίτευξη του στόχου ανάπτυξης 5% για το έτος.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Κιρ Στάρμερ, ο ηγέτης του αντιπολιτευόμενου Εργατικού Κόμματος, έχει ορκιστεί ότι θα εξασφαλίσει την υψηλότερη σταθερή ανάπτυξη στο G7 εάν του δοθεί η εξουσία και οι κυβερνώντες Συντηρητικοί εκφράζουν παρόμοιες φιλοδοξίες.

Αλλά το να βάλεις την ανάπτυξη στο επίκεντρο της χάραξης οικονομικής πολιτικής είναι λάθος. Αν και είναι σημαντική, η αφηρημένη ανάπτυξη δεν είναι ένας συνεκτικός στόχος ή αποστολή. Πριν δεσμευτούν σε συγκεκριμένους στόχους (είτε είναι η αύξηση του ΑΕΠ, η συνολική παραγωγή κ.λπ.), οι κυβερνήσεις θα πρέπει να επικεντρωθούν στην κατεύθυνση της οικονομίας. Τελικά, τι ωφελεί ένας υψηλός ρυθμός ανάπτυξης εάν η επίτευξή του απαιτεί κακές συνθήκες εργασίας ή μια αναπτυσσόμενη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων;

Οι κυβερνήσεις χρειάζονται οδικούς χάρτες οικονομικής πολιτικής με σαφείς στόχους, βασισμένους σε αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για τους ανθρώπους και τον πλανήτη. Η δημόσια στήριξη για τις επιχειρήσεις θα πρέπει να εξαρτηθεί από νέες επενδύσεις που θα «οικοδομήσουν καλύτερα» προς μια πιο πράσινη πραγματική οικονομία χωρίς αποκλεισμούς.

Αλλά για να βοηθήσουν να κατευθύνουν την ανάπτυξη προς τη σωστή κατεύθυνση, οι κυβερνήσεις πρέπει επίσης να κάνουν επενδύσεις προσανατολισμένες στις δικές τους δυνατότητες, εργαλεία και θεσμούς.

Μόνο με τις κατάλληλες ικανότητες μπορούν οι κυβερνήσεις να κινητοποιήσουν με επιτυχία πόρους και να συντονίσουν τις προσπάθειες με επιχειρήσεις που είναι πρόθυμες να εργαστούν για κοινούς στόχους. Μια βιομηχανική στρατηγική προσανατολισμένη στην αποστολή απαιτεί από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα να συνεργαστούν συμβιωτικά.

Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε δεν είναι πόση ανάπτυξη μπορούμε να επιτύχουμε, αλλά τι είδους. Για να επιτύχουν μεγαλύτερη οικονομική απόδοση που θα είναι επίσης χωρίς αποκλεισμούς και βιώσιμη, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αγκαλιάσουν τις δυνατότητές τους να γίνουν δημιουργοί αξίας και ισχυρές δυνάμεις που διαμορφώνουν την οικονομία. Ο επαναπροσανατολισμός των δημόσιων οργανισμών γύρω από φιλόδοξες αποστολές – αντί της εμμονής σε στενούς στόχους ανάπτυξης – θα μας επιτρέψει να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες προκλήσεις του εικοστού πρώτου αιώνα και να διασφαλίσουμε ότι η οικονομία αναπτύσσεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η Μαριάνα Μαζουκάτο είναι ιδρυτική διευθύντρια στο UCL Institute for Innovation and Public Purpose. Είναι πρόεδρος στο Council on the Economics of Health for All του World Health Organization