Το τσιπάκι της Μαρίας Σάκκαρη

Ανθρωποι που γνωρίζουν τη Μαρία Σάκαρη από μικρή μου λέγανε ότι ο τρόπος που αντέδρασε μετά τον αποκλεισμό της στο US Open δεν τους έκανε την παραμικρή εντύπωση: η ελληνίδα τενίστρια από μικρή είναι ασυμβίβαστη με την ήττα και πιέζει πολύ τον εαυτό της άρα και μια έκρηξη αυτοκριτικής πρέπει να της είναι κάτι συνηθισμένο – απλά όσα είπε τα είπε δημόσια. Ηταν η ήττα με 2-0 σετ από τη Ρεμπέκα Μασάροβα αυτό που προκάλεσε αυτό το αυτομαστίγωμα; Νομίζω όχι. Ηταν κυρίως τα προηγούμενα. Σε ένα τρίτο συνεχόμενο τουρνουά του Γκραν Σλαμ η Σάκκαρη αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο πέφτοντας θύμα έκπληξης.

Προηγήθηκε

Η Μαρία φέτος κατάφερε να περάσει τον πρώτο γύρο μόνο στο Open της Μελβούρνης τον περασμένο Φεβρουάριο στο ξεκίνημα της σεζόν – νίκησε τότε με 2-0 σετ την Κινέζα Γουάνγκ. Ακολούθησαν τρία στραβοπατήματα. Στο Ρολάν Γκαρός η Σάκκαρη αν και προηγήθηκε με 3-0 στο πρώτο σετ και 2-0 στο δεύτερο, εντέλει ηττήθηκε με 2-0 (7-6, 7-5) από την Τσέχα Καρολίνα Μούχοβα. Στο Γουίμπλεντον η ήττα της ήταν κομμάτι χειρότερη: απέναντι στην 21χρονη Ουκρανή Μάρτα Κόστιουκ πήρε με άνεση το πρώτο σετ (6-0), αλλά έχασε σχεδόν ανεξήγητα τα δύο επόμενα με 7-5 και 6-2. Κάτι ανάλογο έγινε και στη Νέα Υόρκη. Απέναντι στην Ισπανίδα Ρεμπέκα Μαρασόβα, (νούμερο 71 στην παγκόσμια κατάταξη) η ελληνίδα πρωταθλήτρια προηγήθηκε με 4-1 στο πρώτο σετ, αλλά τελικά το έχασε με 6-4, όπως και το δεύτερο (6-4). Γιατί έκανα αυτή τη μίνι ανασκόπηση; Γιατί είναι άλλο να χάνεις κι άλλο να χάνεις με τον ίδιο τρόπο και μάλιστα στα μεγάλα τουρνουά. Αυτό το δεύτερο πονάει πιο πολύ.

Σκληρή

Η ελληνίδα πρωταθλήτρια έκανε σκληρή αυτοκριτική εκφράζοντας πιστεύω πολλά από όσα είχε στο μυαλό της. «Θεωρώ ότι το επίπεδό μου ήταν πιο κάτω από το μηδέν. Είναι πολύ άσχημο στο επίπεδο που βρίσκομαι να αγωνίζομαι με αυτόν τον τρόπο, με πονάει πάρα πολύ και εντάξει είναι πάρα πολύ δύσκολο να το αντιμετωπίσω όλο αυτό αυτή τη στιγμή», είπε η Σάκκαρη κλαίγοντας και πρόσθεσε: «Η νέα χρονιά μου ακούγεται κάτι πολύ μακρινό. Το θέμα είναι τι θα κάνω από εδώ και πέρα, από αύριο κιόλας. Το ενδεχόμενο να κάνω ένα διάλειμμα και να βάλω το μυαλό μου και τη σκέψη μου σε μια σειρά, είναι ένα σενάριο. Το άλλο σενάριο είναι απλά να συνεχίσω και να προσπαθήσω για το καλύτερο φέτος. Να παίξω δύο τρία ακόμα τουρνουά και ό,τι γίνει». Κι ολοκλήρωσε λέγοντας: «Είναι πολύ φρέσκο αυτή τη στιγμή το τραύμα. Είναι δύσκολο να πω τώρα τι είναι το σωστό ή τι είναι αυτό που θέλω να κάνω. Ο,τι λέω έχει να κάνει με τα συναισθήματά μου τώρα μετά τον αγώνα. Υπάρχουν αυτά τα δύο σενάρια στο μυαλό μου και είναι πολύ απογοητευτικό. Νιώθω ότι έχω ντροπιάσει τον εαυτό μου, έχω ντροπιάσει τους ανθρώπους μου. Νιώθω ότι ντροπιάζω όλους τους Ελληνες». Σκληρά λόγια αναμφίβολα. Και υπερβολικά. Θα ήθελα να της πω ότι δεν αισθάνομαι καθόλου ντροπιασμένος από καμία ήττα της και πιστεύω πως χιλιάδες άνθρωποι θα έλεγαν το ίδιο. Αλλά δεν θα μας άκουγε. Οχι γιατί η Σάκκαρη είναι τελειομανής και εγωίστρια και ασυμβίβαστη με την ήττα ή γιατί απλά δεν ακούει κανέναν, αλλά γιατί το τένις είναι ένα καταραμένο σπορ στο οποίο ο κάθε αθλητής και η κάθε αθλήτρια μιλάει κι ακούει μόνο τον εαυτό του. Και μάλιστα διαρκώς. Σαν κάποιος να του έχει τρυπήσει το κεφάλι και να του έχει βάλει μέσα ένα τσιπάκι που τον αυτοπαγιδεύει.

Ιστορία

Πριν από μερικούς μήνες αποχώρησε ξαφνικά από τον κόσμο του τένις η Αυστραλέζα Ασλεϊ Μπάρτι. Δεν ήταν απλά το νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης του γυναικείου τένις, ήταν μόλις η τέταρτη τενίστρια στην ιστορία που βρέθηκε στο νούμερο 1 για τρεις συνεχόμενες σεζόν. Για να κατανοήσει κανείς το αξιοθαύμαστο του πράγματος οι άλλες τρεις είναι η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα, η Στέφι Γκραφ και η Σερένα Γουίλιαμς. H Μπάρτι έμοιαζε απλησίαστη από τις υπόλοιπες: το 2020 παρέμεινε στο νούμερο 1 μολονότι δεν αγωνίστηκε στο US Open και στο Ρολάν Γκαρός γιατί δεν ένιωθε ασφαλής εξαιτίας του κορωνοϊού. Αν είχε πάρει μέρος σε αυτά τα τουρνουά  θα τα είχε πιθανότατα κατακτήσει. Μας αποχαιρέτησε με τρεις νίκες σε Γκραν Σλαμ τουρνουά καθώς έχει κερδίσει το Ρολάν Γκαρός το 2019, το Γουίμπλεντον το 2021 και το Αυστραλιανό Οπεν φέτος. Ηταν η πιο αγαπημένη αθλήτρια της χώρας της, καθώς πέτυχε στο τένις θριάμβους που στην Αυστραλία είχαν να δουν από τα χρόνια της Μάργκαρετ Κουρτ. Το θυμήθηκα ακούγοντας τη Σάκκαρη.

Πολλοί

Λίγο πριν από την Μπάρτι είχε πει στα 25 της αντίο η Οζάκα – δεν ήταν νούμερο 1 του κόσμου αλλά ήταν εξαιρετική παίκτρια: δήλωσε πως δεν άντεξε την πίεση. Και δεν είναι η πρώτη. Σαν αυτή είπαν αντίο ζητώντας μας κατανόηση γιατί η πίεση τους κατέβαλε ο Μπιορν Μποργκ, ο Αντι Ρόντινγκ, ο Τζίμπο Κούριερ, η Μόνικα Σέλες, η Καρολίν Γκαρσία, ο ίδιος ο τεράστιος Πιτ Σάμπρας που μετά τα 30 έδινε μόνο ματς επίδειξης – στο τένις όσο πιο μεγάλος είσαι τόσο πιο πολύ πιέζεσαι. Αυτό θα έλεγα στη Μαρία Σάκκαρη: όπως αυτό που στα 28 χρόνια ανακαλύπτει είναι η πίεση του πρωταθλητισμού – μια πίεση που βάζει στον εαυτό της οδηγώντας τον στα όριά του. Μια πίεση που έχει λυγίσει πολλούς μεγάλους αλλά και που έχει βοηθήσει πάρα πολλούς περισσότερους να γίνουν ακόμα καλύτεροι γιατί κατάφεραν να την τιθασεύσουν. Δεν θα της το έλεγα ως συμβουλή, ούτε καν ως προτροπή: μόνο η ίδια θα καταλήξει στο τι μπορεί και στο τι πρέπει να κάνει. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Στο τένις ειδικά όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε αυτόν που είναι ο πιο σκληρός αντίπαλός σου: ο εαυτός σου.

Μπορούν

Στον τρόπο που αντιμετωπίζει τις ήττες της αυτές η Σάκκαρη εγώ βλέπω μια πρωταθλήτρια. Ομως πρωταθλήτριες ήταν και η Μπάρτι και η Οζάκα και η Σέλες κι άλλες κοπέλες πολλές. Κι όχι δεν είναι αλήθεια πως οι πρωταθλήτριες αντέχουν τα πάντα. Αντέχουν ό,τι μπορούν. Και δεν κάνουν πρωταθλητισμό για να συνθλίψουν τον εαυτό τους ή να τον τιμωρήσουν. Το κάνουν όσο το τσιπάκι λέει «συνέχισε». Κι αυτό το τσιπάκι το ακούει μόνο η Μαρία. Κανείς άλλος.