Εναρξη πρωταθλήματος. {LF}Μία από τα ίδια!

Και οι τέσσερις διεκδικητές στον βατήρα επάνω. Και το μεγάλο ερώτημα που αιωρείται είναι πάντα η αξιόπιστη εκτέλεση του πρωταθλήματος. Ερώτημα, το οποίο πάντα συνοδεύει τα ελληνικά πρωταθλήματα. Γιατί είναι όντως οδυνηρό, ένα πρωτάθλημα να μην αξιολογείται από όλους εκείνους που το διαχειρίζονται. Ενα πρωτάθλημα να κρατάει πάντοτε ανοιχτά παράθυρα, πόρτες, φωταγωγούς και κλειδαρότρυπες σε έναν διαχρονικό κόσμο αμφισβητήσεων. Κάτι που λείπει από τα σοβαρά ευρωπαϊκά αθλητικά σωματεία, οι διαμαρτυρίες, οι ενστάσεις, οι εκρήξεις, οι διαρκείς γκρίνιες των επωνύμων ταγών για την αξιοπιστία του πρωταθλήματος.

Και είναι δυστυχώς γεγονός ότι κατά τη διάρκεια, αλλά και όταν διεκπεραιώνεται το πρωτάθλημα, κανείς δεν ομολογεί τις αδυναμίες του. Το σκληρότερο απ’ όλα, κανείς δεν αποδέχεται ότι αυτός που τερμάτισε πρώτος ήταν άξιος του τίτλου. Τραγική διαχρονική αδυναμία ενός λαού, ο οποίος καταδικάζει πάντοτε τους αρίστους. Τους μισεί, τους απορρίπτει, τους φθονεί. Είναι κάτι που δρομολογεί ένα τραγικό κοκτέιλ σε κάθε έκφραση της ελληνικής πολιτειακής ζωής. Και δυστυχώς, η ιστορία στέκεται τραγικός απολογητής του μίσους εναντίον των αρίστων. Γνωστό σε όλους το τέλος του Σωκράτη, που ήπιε το κώνειο, του Πλάτωνα που πέθανε εξόριστος, του Θεμιστοκλή που αυτοκτόνησε υπηρετώντας τον αυτοκράτορα των Περσών όταν του ζητήθηκε να ετοιμάσει την τρίτη εκστρατεία εναντίον της Ελλάδος και διωγμένος ο εξόριστος νικητής της Σαλαμίνας αυτοκτόνησε.

Ιδια ακριβώς θα διαβάσεις για το τέλος του Ευριπίδη, για το τέλος του Αριστοφάνη, για το τέλος του Δημόκριτου, για το τέλος του πατέρα της ιστορίας του Θουκυδίδη, για το τέλος του Περικλή. Μια βαριά κατάρα μαστιγώνει αυτό τον λαό από τότε μέχρι σήμερα. Τρεις φορές στη φυλακή τον Κολοκοτρώνη, το ίδιο τον Πλαπούτα, κυνηγημένο τον Μιαούλη, ζητιάνο τον Νικηταρά. Ιδια μοίρα, ίδια ανελέητη συμπεριφορά. Και δυστυχώς σήμερα, χιλιάδες χρόνια μετά φωτογραφίζουμε ένα όμοιο φαινόμενο. Θα μου πεις, στο χωράφι ποδόσφαιρο; Ναι! Στο δημοφιλέστερο άθλημα, με μια δυναμική πολλαπλάσια πιο ισχυρή από τη δυναμική των ίδιων των πολιτικών κομμάτων: Ποδόσφαιρο και κυριαρχεί σε όλον τον πλανήτη. Στις χώρες όμως που σέβονται εαυτόν και ιστορία το ποδόσφαιρο το κατοχυρώνουν, το προστατεύουν, και πάνω απ’ όλα το εντάσσουν στη φύση και στον χαρακτήρα των λαών τους.

Και γνωρίζουν όλοι αυτοί, οι αποικιοκράτες, οι ιμπεριαλιστές, οι κατακτητές, ότι μεγέθη τα οποία λατρεύονται από τους λαούς τους πρέπει και να τα σεβαστούν και να τα προστατεύσουν. Εξάλλου πάντοτε τους διέκρινε ένας απόλυτος σεβασμός στους άριστους των λαών τους, είτε πνευματικούς είτε πολιτικούς, είτε καλλιτεχνικούς ταγούς. Δεν εξορίστηκε ο Κρόμγουελ ή ο Νέλσον, ή ο θηριώδης Ερρίκος ο όγδοος. Δεν καταδικάστηκε να πιει δηλητήριο ο Σαίξπηρ ή ο Ελιοτ. Δεν κυνηγήθηκε ή φυλακίστηκε ο Νεύτων. Αντίθετα διήγαν βίον απολαμβάνοντας τον σεβασμό και την αναγνώριση των συμπολιτών τους.

Κάνω αυτή την ιστορική επαγωγή γιατί χρόνια προσπαθώ με αγωνία να διαβάσω καθαρά την αιώνια κατάρα που διαχρονικά εξοντώνει την πατρίδα μου. Και στο ποδόσφαιρο γίνονται ανάγλυφα όλα αυτά, τα οποία προλόγισα προηγουμένως. Και αυτήν ακριβώς την αντιμετώπιση του λαοφιλέστατου αθλήματος δεν τη διαβάζεις μόνον στα υψηλότατα κλιμάκια, δεν τη διαβάζεις μόνο στους συλλόγους, οι οποίοι πρωταγωνιστούν στα εθνικά πρωταθλήματα, τη διαβάζεις ακόμα και στις αγωνιστικά μικρές κατηγορίες, σε κατηγορίες Β’ και Γ’ ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων. Αν κάποιος έκανε μια επίσκεψη σε γραφεία των τοπικών ενώσεων, οι διαμαρτυρίες για διαιτησία καλύπτουν το 90% των φακέλων της αλληλογραφίας και των παραστάσεων των μικρών ερασιτεχνικών σωματείων σε κάθε Δ.Σ. των Ενώσεων.

Απαντες αδικημένοι, άπαντες κυνηγημένοι και στη μέση αόρατοι εχθροί, φαντασιακοί αντίπαλοι, συνωμοσίες οι οποίες στόχο έχουν να αδικούν τα σωματεία τους. Αποτέλεσμα, ένας οδυνηρός φαύλος κύκλος. Ενας ψυχισμός τον οποίο εκάστοτε οι διαχειριζόμενες Ενώσεις ή Ομοσπονδίες χρησιμοποιούν με πλάγιες εξυπηρετήσεις για να ικανοποιούν τους διαμαρτυρηθέντες, τους εξαγριωμένους, τους πάντοτε αδικημένους. Αποτέλεσμα: ποτέ να μην αναγνωρίζεται η αριστεία του πρώτου. Αυτός είναι πάντοτε ο ευνοούμενος.

Παράλληλα, το οδυνηρότερο είναι οι διαπραγματεύσεις. Και οι διαπραγματεύσεις αφορούν το σύνολο των πρωταθλημάτων, από τη Σούπερ Λίγκα μέχρι την Γ’ Ερασιτεχνική Κατηγορία. Και αφορούν τα δούναι και λαβείν των συλλόγων. Και σαν σε λογιστήρια διατηρούνται στα βιβλία εσόδων – εξόδων τι θα κάνεις για μένα, τι θα κάνω για σένα. Τι έπραξες για μένα, τι θα ανταποδώσω σε σένα. Και οι ενάρξεις των πρωταθλημάτων κρατάνε ανοιχτά αυτά τα λογιστικά τεφτέρια. Ετσι, λοιπόν, οδοιπορώντας το παρελθόν των σχέσεων των συλλόγων, δρομολογείται πάντοτε μια προ-συμφωνία, εάν ο σύλλογος οδεύει για πρωτάθλημα ή για άνοδο κατηγορίας και αν ο σύλλογος κινδυνεύει να πέσει κατηγορία. Εκεί ακριβώς ανοίγουν τα τεφτέρια, τι έκανα εγώ για σένα, τι θα κάνεις εσύ για μένα.

Πάντοτε υπήρχε ο δεσμός των συνεργαζόμενων σωματείων, το οποίο σημαίνει παραχωρήσεις παικτών σε διάφορες κατηγορίες έναντι μηδενικών ανταλλαγμάτων, αλλά με ανοικτό το τεφτέρι της ανταποδοτικότητας, στα μικρά σωματεία το δούναι και λαβείν στη διάρκεια πρωταθλημάτων. Εγώ πέρυσι σε βοήθησα να πάρεις πρωτάθλημα, εσύ τώρα βοήθησέ με να μην πέσω κατηγορία. Αυτά δυστυχώς αποτυπώνονται στην πιο αθώα μορφή τους. Στον κόσμο δηλαδή των οφειλών και των ανταποδόσεων. Με τον ερχομό του ποδοσφαιρικού στοιχήματος όλα αυτά απογειώθηκαν, ιδιαίτερα στις μεγάλες κατηγορίες. Και ένας θεσμός ο οποίος αποθεώνει τα σοβαρά πρωταθλήματα, και γεννά έναν πακτωλό εισροών, στον τόπο μας χειραγωγήθηκε με τον πιο οδυνηρό τρόπο, ώστε να μην τολμάς να προβλέψεις το πόσα αποτελέσματα έχουν μέσα τους αγωνιστικό χαρακτήρα και το πόσα στοιχηματικό.

Αυτή ακριβώς ήταν και η πρώτη μεγάλη ένσταση του Βαγγέλη  Μαρινάκη, βιώνοντας το μεγάλο ταξίδι της Νότιγχαμ. Σε ένα ακέραιο πρωτάθλημα, ο ευφυέστατος συμπολίτης μας διάβασε ότι η μεγάλη επιτυχία αυτών των πρωταθλημάτων, είτε Πρέμιερ Λιγκ, είτε Καμπιονάτο, είτε Μπουντεσλίγκα, κυριαρχείται από δύο στοιχεία: την καθαρότητα και την αναγνώριση του καλύτερου, την αποθέωση του αρίστου. Και κανείς ουδέποτε αμφισβήτησε την ανωτερότητα του πρωταθλητή. Αποτέλεσμα, να καταξιώνεται το άθλημα από τους φιλάθλους και άπαντες να δέχονται και να αναγνωρίζουν τον πρωταθλητή ή τον καλύτερο. Ποτέ ο παράγων διαιτησία δεν μπήκε στη διαδικασία του διαμορφωτή του αποτελέσματος. Αποτέλεσε πάντοτε τιμώμενο και σεβαστό τμήμα του αγώνα, απαραίτητο για τη διεξαγωγή του.

Αυτά είναι εκείνα που διάβασε βιωματικά πλέον, για να διαχειρίζεται τις τύχες ενός λίαν ιστορικού αγγλικού συλλόγου, ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Και πάνω σ’ αυτά έκανε μια διαπιστωτική ανάγνωση όλων εκείνων τα οποία χρόνια καταδυναστεύουν το ελληνικό ποδόσφαιρο, καταθέτοντας συγκεκριμένες προτάσεις που δρομολογούν την έξωθεν καλή μαρτυρία.