Να μην κάνουμε θύμα τον θύτη

Ο Χάρης Δούκας, ο υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ για τον Δήμο Αθηναίων, απηύθυνε έκκληση προς τους εκπροσώπους του συνταγματικού τόξου να υπερψηφίσουν την πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ, για τον αποκλεισμό της υποψηφιότητας του Ηλία Κασιδιάρη. Στην περίπτωση αυτή, η είδηση δεν είναι το ίδιο το γεγονός, αλλά ο ανομολόγητος φόβος που διατρέχει τις δημοκρατικές δυνάμεις για την επίδοση που θα μπορούσε να σημειώσει στην κάλπη των δημοτικών εκλογών ο καταδικασμένος εγκληματίας της «Χ.Α.». Κυκλοφορούν μάλιστα στην αγορά τερατώδεις φήμες για τις προοπτικές της υποψηφιότητάς του, τις οποίες βεβαίως δεν προτίθεμαι να αναπαραγάγω εδώ, ωστόσο η κυκλοφορία τους και μόνο επιβεβαιώνει την ύπαρξη του φόβου. Ας το παραδεχτούμε λοιπόν – αυτό είναι το πρώτο βήμαγια να αντιμετωπίσουμε τον φόβο. Δεν έχει νόημα, σαν τον ελέφαντα του ανεκδότου, να βάφουμε ροζ τα νύχια μας και να κρυβόμαστε πίσω από μια τριανταφυλλιά.

Τι είναι αυτό που φοβάται η Δημοκρατία από τον Κασιδιάρη; Το ενδεχόμενο η ακροδεξιά ψήφος να καταγράψει ένα υπολογίσιμο ποσοστό στην Αθήνα. Αν αυτό είναι δυνατόν, τότε ο φόβος είναι δικαιολογημένος. Νομίζω όμως ότι δεν αντιμετωπίζεται αν τον παραχώσουμεκάτω από το χαλί για να μην τον βλέπουμε. Ο αποκλεισμός του εγκληματία θα ήταν η ιδανική λύση στο πρόβλημα, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η σχετική ρύθμιση θα είναι συνταγματικά απολύτως στεγανή και αεροστεγής. Προχειρότητες καμωμένες στο πόδι, που θα οδηγήσουν σε δικαστικές διαμάχες και, ενδεχομένως, να του παράσχουν ευνοϊκή δημοσιότητα δεν θα μας απαλλάξουν από το πρόβλημα· αντιθέτως, δημιουργούν τον κίνδυνο να το παρατείνουν. Θα ήταν λάθος (που, κατά τον Ταλλεϋράνδο, είναι χειρότερο από το έγκλημα) αν η Δημοκρατία επιτρέψει σε ένα κάθαρμα να παριστάνει το θύμα και τον διωκόμενο.

ΚΑΛΛΙΟ ΑΡΓΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ

Θα σας το πει όποιος τον έχει γνωρίσει και έχει συνεργαστεί μαζί του ότι τον Στέφανο τον Τζουμάκα χαρακτηρίζει μια ιδιότυπη αθωότητα και ότι ζει σε έναν κόσμο δικό του. Προχθές, όμως, το κοινοποίησε o ίδιος στο μέγα πανελλήνιον, ώστε να το γνωρίζουν και όσοι το αγνοούσαν, με τη δήλωσή του ότι «η διαπλοκή προσπαθεί να εισέλθει μέσα (sic) στον ΣΥΡΙΖΑ, για να καθορίσουν ποιος θα βγει πρόεδρος». (Προσοχή: να εισέλθει μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί, ως γνωστόν, μπορεί και να εισέλθει και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ…)

Χαίρω πολύ! Δηλαδή πού βρισκόταν τόσο καιρό ο Τζουμάκας; Είναι πασίγνωστο, σε όσους τουλάχιστον παρακολουθούν στενά τα πολιτικά, ότι προτού ακόμη κερδίσει τις εκλογέςτου 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε βρει τις ισορροπίες του με τη διαπλοκή και, ειδικά, με εκείνο το κομμάτι της που συνεργαζόταν με τη λαϊκή Δεξιά. Αυτή η συνεννόηση μάλιστα ήταν η βάση της Entente Cordiale μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και των λαϊκιστών της ΝΔ. Φαίνεται ότι ο μόνος που δεν το ήξερε ήταν ο καημένος ο Τζουμάκας. Δεν πειράζει. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Δυστυχώς, η γνώση και η ωριμότητα συνήθως έρχονται καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος.

Εκτός, βέβαια, αν με τη συγκεκριμένη δήλωση ο Τζουμάκας επιχειρεί, κατά το λεγόμενο, να φωτογραφίσει κάποιον ή κάποια εκ των συνυποψηφίων του. Η φωτογραφία, όμως, είναι τόσο θολή και άτεχνη, ώστε η μπάλα τους παίρνει όλους…

ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ

Ο πρώην πολιτικός Γιάννης Βαρουφάκης είδε την ταινία «Barbie» και δεν του άρεσε καθόλου. Τη βρήκε «βασανιστικά απαίσια» και απεφάνθη ότι η ταινία προδίδει τις «κινηματογραφικές αξίες». (Παρεμπιπτόντως, θα ήθελα πολύ να μου εξηγήσει κάποιος ποιες είναι αυτές, αλλά όχι ο Βαρουφάκης, γιατί δεν θα καταλάβω τίποτα…) Δεν έχω γνώμη για την ταινία, διότι δεν την είδα και δεν πρόκειται να τη δω. Δεν περίμενα όμως ότι θα αρέσει στον Βαρουφάκη, διότι, φαντάζομαι, ότι ο πρόεδρος ταυτίζεται με τον Κεν, οπότε μάλλον θα ζήλεψε τον Ράιαν Γκόσλιν.

Πάντως, προς την Barbie (την κούκλα, όχι την ταινία) προσωπικά έχω μία μεγάλη υποχρέωση, την οποία πάντα τιμώ και, γι’ αυτό, αποφεύγω να την κακολογώ. Ο λόγος είναι ότι το καλοκαίρι του 1970 είδα για πρώτη φορά μια τέτοια κούκλα, την οποία είχε φέρει κάποιος ως δώρο στην αδελφή ενός φίλου από την Αμερική. Χάρη σε αυτή την κούκλα, εγώ και οι φίλοι μου εξοικειωθήκαμε (αν μπορώ να το πω έτσι, χωρίς να ακούγεται ειρωνικά) με την ανατομία του γυναικείου σώματος, σε μια εποχή που, αν τολμούσες να ζητήσεις το «Playboy» στο περίπτερο, ο περιπτεράς όχι μόνο δεν σου το έδινε, αλλά επιπλέον σε κάρφωνε στους γονείς σου. Αυτή, λοιπόν, αν μου συγχωρείτε την απρέπεια της εξομολόγησης, ήταν και η μοναδική φορά στη ζωή μου που έπαιξα με κούκλες…