Εξαίρεση

Ενα βυτιοφόρο γεμάτο με 7 τόνους υγραέριο παίρνει φωτιά στην εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου. Ο οδηγός βγαίνει από το αυτοκίνητο και ειδοποιεί. Αν ακολουθήσει έκρηξη, οι συνέπειες θα είναι αδιανόητες. Το ωστικό κύμα, είπαν οι ειδικοί, θα είναι 500 μέτρα.

Οι Αρχές κινητοποιούνται και το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι να κλείσουν τον δρόμο. Και την παλιά εθνική οδό. Και τη γραμμή του προαστιακού. Είναι η μόνη επιλογή.

Η ταλαιπωρία των ταξιδιωτών είναι μεγάλη. Εκτός αυτού, κάποιοι έχουν θέματα υγείας και κάποιοι άλλοι χάνουν πτήσεις. Κάποιοι εκφράζουν το άγχος, την ταλαιπωρία, τη ματαίωση με ουρανομήκεις κραυγές από τα κινητά τους τηλέφωνα, στα κοινωνικά δίκτυα.

Αλλοι, επαγγελματίες της διαμαρτυρίας, αρχίζουν πάντα μέσω του Διαδικτύου να ωρύονται εναντίον των Αρχών, ότι δεν έχουν σχέδιο κι ότι έπρεπε σε έκτακτες περιστάσεις τέτοιου τύπου το κράτος να μπορεί να μεριμνήσει. Πού είναι λοιπόν το κράτος;

Το κράτος προφανώς ήταν εκεί. Διευκόλυνε τους οδηγούς να κάνουν αναστροφή, να βγουν από την εθνική από τις εξόδους ασφαλείας, να κάνουν την ταλαιπωρία μικρότερη. Κάποιοι, δυστυχείς, πιο κοντά στο βυτίο που καιγόταν, την υπέστησαν στο ακέραιο.

Μπορούσε το κράτος να κάνει κάτι για να αποφευχθεί το ατύχημα; Μόνο προληπτικά, ίσως έπρεπε να έχει εντείνει ελέγχους διερευνώντας αν τηρούνται οι κανονισμοί ασφαλείας των μεγάλων οχημάτων. Αλλά και έτσι τα ατυχήματα είναι αναπόφευκτα και απρόβλεπτα.

Κι όταν πρέπει να αντιμετωπιστούν πρωτοφανείς συνθήκες, μια πιθανή καταστροφική έκρηξη και η προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος με την άντληση του υγροποιημένου αερίου, δεν έχει θέση η πολιτική σύγκρουση.

Δεν είναι όλα πολιτική αντιπαράθεση. Κι ούτε η πολιτική μπορεί να εξασφαλίσει για τους πολίτες μια συνθήκη καθημερινότητας ένθα απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός.

Ολα λοιπόν καλά τα έκανε το κράτος; Με βάση τις διαμαρτυρίες των εγκλωβισμένων, έπρεπε να έχει δρομολογήσει υπηρεσίες διανομής νερού και αντιμετώπισης προβλημάτων υγείας στους εγκλωβισμένους. Πιθανόν, σε συνεργασία με την εταιρεία που διαχειρίζεται την εθνική οδό.

Αν δεν έγινε δυνατόν κάτι τέτοιο, οφείλεται και στο κλείσιμο των ΛΕΑ. Στην αδιαφορία πολλών οδηγών για την τήρηση των οδικών κανόνων, που ακυρώνουν τη χρηστικότητα του εθνικού δικτύου και δημιουργούν προβλήματα σε έκτακτες συνθήκες σαν τη χθεσινή.

Η πολιτεία χθες δεν είχε ευθύνη για την ταλαιπωρία των εγκλωβισμένων. Φταίει βεβαίως διαχρονικά για την ανοχή και τη διαιώνιση αντικοινωνικών συμπεριφορών στους δρόμους: η Τροχαία συνήθως είναι απούσα από την τήρηση των οδικών κανόνων.

Το θέμα όμως είναι ότι και οι μονίμως διαμαρτυρόμενοι πολίτες βολευόμαστε με αυτή τη χαλαρότητα και την αδυναμία αστυνόμευσης του οδικού δικτύου. Θέλουμε κανόνες, αλλά όχι για μας. Εμείς είμαστε η εξαίρεση.