Εκστρατεία

Χθες το μεσημέρι έκανα μια απλή αναζήτηση στην Google με τις λέξεις «Covid» και «εμβόλια». Κατευθύνθηκα και στον φάκελο «Ειδήσεις» για να δω τα τελευταία. Το πρώτο αποτέλεσμα που μου έβγαλε ήταν οι δηλώσεις κάποιου ψεκασμένου αμερικανού «γυναικολόγου», σύμφωνα με τον οποίο τα εμβόλια κατά της Covid είναι «βιολογικά όπλα». Πολλές ανεμβολίαστες γυναίκες, μάλιστα, που ήρθαν σε στενή επαφή με εμβολιασμένους άνδρες παρουσίασαν στη συνέχεια διαταραχές στην περίοδο.

Προφανώς υπάρχει πρόβλημα με την Google. Είναι όμως και μια καλή ευκαιρία για να θυμηθούμε πως παραμένουν στη ζωή μας όχι μόνο ο κορωνοϊός, αλλά και οι ψεκασμένοι. Με τη νέα σύνθεση της Βουλής, μάλιστα, είναι βέβαιο ότι θα ακούσουμε πάλι τερατώδη πράγματα από εκλεγμένους εκπροσώπους του έθνους. Θα πρέπει έτσι ο υπουργός Υγείας Μιχάλης Χρυσοχοΐδης να οργανώσει μια δυναμική εκστρατεία για να μη βρεθεί η κοινωνία απροστάτευτη. Κι όταν λέμε εγκαίρως, εννοούμε τώρα: οι Ιταλοί, που δεν τους λες και υπόδειγμα οργάνωσης, εξέδωσαν λεπτομερή εγκύκλιο για τους εμβολιασμούς αυτή την εβδομάδα.

Το πρώτο κρίσιμο σημείο που πρέπει να αναδειχθεί είναι τι σημαίνει πως η Covid αντιμετωπίζεται πλέον όπως η γρίπη. Οχι, δεν δικαιώθηκαν οι αντιεμβολιαστές που μιλούσαν από την αρχή για μια «γριπούλα»: πολλοί από αυτούς πλήρωσαν την ανευθυνότητά τους με την υγεία τους ή και με τη ζωή τους. Αυτό που επιτρέπει σήμερα τη συγκεκριμένη σύγκριση είναι ακριβώς το γεγονός πως το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εμβολιάστηκε. Στο εξής λοιπόν, το (επικαιροποιημένο) εμβόλιο κατά της Covid θα πρέπει να γίνεται μαζί με το (επικαιροποιημένο) εμβόλιο κατά της γρίπης ως μέτρο προστασίας από σοβαρή νόσηση.

Το δεύτερο σημείο είναι ποιοι πρέπει να εμβολιαστούν. Εδώ δεν βοηθά ασφαλώς η πανσπερμία επιστημονικών απόψεων, με την πρόεδρο της ΕΙΝΑΠ Ματίνα Παγώνη, για παράδειγμα, να λέει πως «ίσως χρειαστεί να κάνουμε μια νέα δόση» και τον καθηγητή Θεόδωρο Βασιλακόπουλο να λέει πως «πρέπει να το κάνουμε όλοι». Αν ο στόχος είναι η μέγιστη δυνατή αποτελεσματικότητα, θα πρέπει να αποφεύγονται τόσο οι αοριστίες όσο και οι μαξιμαλισμοί και να συμφωνήσουμε ότι ανάγκη εμβολιασμού (για το δικό τους καλό, αλλά και για το καλό των υπολοίπων) έχουν πρωτίστως οι ευάλωτοι, είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω προϋπάρχουσας ασθένειας. Οι υγιείς νέοι δεν χρειάζεται να σπεύσουν, έτσι κι αλλιώς τα συμπτώματά τους θα είναι ελαφρά.

Το τρίτο σημείο είναι τι πρέπει να κάνουν όσοι νοσούν – η περίφημη καραντίνα. Εδώ οι απόψεις διίστανται. Οι περισσότεροι γιατροί φαίνεται να καταλήγουν πως δεν υπάρχει λόγος να απομονώνονται όσοι βγαίνουν θετικοί, ακόμη κι αν έχουν συμπτώματα. Θα πρέπει όμως, με δική τους ευθύνη, να μην κυκλοφορούν όσοι βήχουν.

Να κάτι που δεν έχει αλλάξει αυτά τα τρία χρόνια: η ανάγκη της ατομικής ευθύνης. Που καθορίζει τελικά το πολιτισμικό επίπεδο ενός έθνους.