Tο πρωτάθλημα {LF}της ζωής μας

Για χρόνια πολλά, ο ισπανικός μαραθώνιος ήταν η διοργάνωση που είχε τη μεγαλύτερη… χλιδή. Η Μπαρτσελόνα πόνταρε στον Μέσι και σταδιακά έγινε κάτι σαν μόδα της εποχής. Στον αντίποδα η Ρεάλ, των Γκαλάκτικος και δη του Ρονάλντο. Αστραφτερά όλα όσα βλέπαμε στην Ισπανία. Η Γερμανία, για να ταξιδέψει κάποιος κι εκεί, είχε τη θαυμαστή οργάνωση και τα γεμάτα από κόσμο γήπεδα. Η δε Ιταλία των ισχυρών ομάδων ισοδυναμούσε με Λίγκα που έκαναν παρέλαση τα βαριά χαρτιά του ποδοσφαίρου. Από τη Γιούβε και την Ιντερ, έως τη Μίλαν και τη Ρόμα. Και η Αγγλία; Παρά τα πάνω και τα κάτω της, η Πρέμιερ Λιγκ ήταν πάντα ένα πρωτάθλημα που ακουμπούσε στην καρδιά και την ψυχή μας. Θα έλεγες πως πρόκειται για την πρώτη αγάπη, τις αρχικές ποδοσφαιρικές εικόνες που πήγαν σε όλον τον κόσμο, αυτόν που έμαθε να αγαπά, να λατρεύει το ποδόσφαιρο. Δεν είχε πάντα τα σπουδαία ονόματα. Προέκυπταν ζητήματα με τους οπαδούς και ο φανατισμός ώρες ώρες ξέφευγε. Αλλά στην πορεία οι αρμόδιοι τα έφτιαξαν όλα και εδώ και κάμποσα χρόνια παρακολουθούμε διοργανώσεις υποδειγματικές. Ναι, μπήκαν χρήματα ξένων, ορισμένες φορές δεν γνωρίζεις καν τη διαδρομή των χρημάτων και πώς αυτά έρχονται από τον Κόλπο, ωστόσο αυτή η ενέργεια που βγάζει το αγγλικό πρωτάθλημα δεν έχει προηγούμενο. Και τι ομάδες αλήθεια! Η Σίτι, μάλλον η νεόπλουτη της παρέας, που έγινε πολύ σύντομα μια υπερδύναμη και κυνηγά τρόπαια με τρόπο που αφήνει τους άλλους απλά να τη θαυμάζουν. Εντός ή εκτός Νησιού. Το αντίπαλο δέος, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ένα σπουδαίο brand που παλεύει να απεγκλωβιστεί από τη σκιά του σερ Αλεξ. Δεν το καταφέρνει πάντα, πλην όμως ελπίζει… Ο Κλοπ που έδωσε ξανά οντότητα στη Λίβερπουλ και την ανέβασε επίπεδο με όπλο τη μεθοδική δουλειά. Η Αρσεναλ που πάντα δείχνει σύνολο στιβαρό, δεν την υποτιμάς, έχει το δικό της κοινό. Οπως πιστούς θαυμαστές έχει και η Τσέλσι – οι Μπλε εκτοξεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια και πασχίζουν για την επανεκκίνηση. Η δε Νότιγχαμ, ξανά εκεί όπου ανήκει, στο κλαμπ των ισχυρών και των ομάδων που έχουν ιστορία αλλά ταυτόχρονα με τις τωρινές επενδύσεις και τη δυναμική που βγάζει μοιάζει βέβαιο ότι θα ανεβαίνει και θα κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος.

Αλήθεια, σε ποιον δεν αρέσει το αγγλικό πρωτάθλημα; Δεν θα βρεις πολλούς να το αρνούνται ή να του γυρίζουν την πλάτη. Γιατί είναι τόσο μα τόσο γοητευτικό, ενίοτε σε σημείο εξάρτησης. Και με ατμόσφαιρα μεθυστική που τη νιώθεις κι ας είσαι τόσο μακριά…