Διαζύγιο α λα καναδικά

Την περασμένη εβδομάδα μία ήταν η πιο επαναλαμβανόμενη «Εκτακτη Είδηση» που βομβάρδιζε το email και το κινητό μου – και όχι, δεν ήταν η τρίτη και φαρμακερή ποινική δίωξη κατά του Τραμπ ούτε οι πλημμύρες στην Κίνα ούτε το πραξικόπημα στον Νίγηρα. Ηταν η απόφαση ενός πρωθυπουργού δυτικής χώρας να χωρίσει.

Μην παρεξηγηθώ: ο Καναδάς έχει τα θέματά του. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, για παράδειγμα, είναι η χώρα που πλήττεται περισσότερο και ταχύτερα από τις άλλες από την κλιματική αλλαγή – το Καναδικό Αρκτικό Αρχιπέλαγος θερμαίνεται σε τριπλάσιο ρυθμό. Αλλά δεν φανταζόμουν ότι ο Καναδάς θα με απασχολούσε επειδή το πρωθυπουργικό του ζεύγος αποφάσισε να χωρίσει, και με τον σωστό τρόπο. Μάλιστα, με τον σωστό τρόπο: όχι επιπόλαια δηλαδή, όχι ανεύθυνα, όχι τσαπατσούλικα, αλλά με «πολλές, ουσιαστικές και δύσκολες συζητήσεις» («many meaningful and difficult conversations») όπως μας πληροφόρησε, επί λέξει, ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Δεν φανταζόμουν ότι θα με απασχολούσε γιατί δεν με ένοιαζε ή έτσι νόμιζα.

Οχι ότι διαφωνώ, όχι. Αν κάτσω να το σκεφτώ, καλό είναι όλοι να χωρίζουμε «σωστά», δηλαδή αφού πρώτα το συζητάμε αργά και βασανιστικά – όσο πιο ώριμα και υπεύθυνα παίρνονται αυτές οι αποφάσεις τόσο λιγότερο βαράμε μετά το κεφάλι μας στον τοίχο (για να το θέσω κάπως ωμά). Ομως γιατί αισθάνεται ο 52χρονος Τζάστιν Τριντό και τα επιτελεία δημοσίων σχέσεών του την ανάγκη να ενημερώσουν όλον τον πλανήτη για το ότι ακολουθήθηκε η διαδικασία που κάνει κάθε ψυχολόγο υπερήφανο για τον πελάτη του; Και γιατί εγώ, πολίτης αυτού του πλανήτη, πρέπει να έχω αυτή την ενημέρωση; Πιστεύει στ’ αλήθεια ο Τζάστιν (ας μου συγχωρεθεί η οικειότητα, αισθάνομαι ότι τη δικαιούμαι αφού μοιράζεται τόσα πολλά μαζί μου) πως εκτός από τα τρία παιδιά του πρέπει και η υπόλοιπη υφήλιος, για να κοιμάται ήσυχα, να ξέρει ότι δεν προηγήθηκαν καβγάδες, σπασμένα πιάτα, εκδικητικά μηνύματα και όλα τα άλλα στα οποία, φευ, συχνά κυλάμε εμείς οι υπόλοιποι κοινοί της γης πολίτες; Αν δηλαδή ο Τζάστιν και η Σόφι χώριζαν όπως οι πρωταγωνιστές στον «Πόλεμο των Ρόουζ» (θυμίζω σχετική ταινία), κρεμασμένοι από έναν πολυέλαιο, θα άλλαζε κάτι για εμάς τους υπόλοιπους;

Μα ναι, βρε κουτό, σας ακούω να λέτε. Φυσικά. Οι ψηφοφόροι του Τζάστιν θέλουν να ξέρουν ότι ο πρωθυπουργός τους δεν κυνηγάει την πρώην γυναίκα του με το μαχαίρι της κουζίνας. Οι ψηφοφόροι του Τζάστιν χαίρονται να φαντάζονται το πρωθυπουργικό τους ζευγάρι καθισμένο στο καναπέ να κάνει επί ώρες τις «ουσιαστικές δύσκολες συζητήσεις του», ώσπου να καταλήξει στην ψύχραιμη, ώριμη απόφασή του. Οι ψηφοφόροι του Τζάστιν δεν θέλουν φτηνά κουτσομπολιά  (τύπου «υπάρχει άλλος/άλλη» και τέτοια, χαμηλότατου επιπέδου) αλλά επιβεβαίωση για το ότι όλα διεξήχθησαν κόσμια, υποδειγματικά. Ή τουλάχιστον αυτό πρέπει να θέλουν, γιατί αυτό απαιτεί η εποχή μας, η εποχή του Τζάστιν, που έχει αφήσει τον ποταπό κόσμο των Ρόουζ πίσω: σε εμότικον, Τζάστιν feeling blessed.

Το πρόβλημα με όλα αυτά είναι ότι συνέχεια σκοντάφτουν πάνω στο χαλάκι εισόδου της πραγματικότητας. Το οποίο χαλάκι είναι χρήσιμο, γιατί είναι φτιαγμένο για να απορροφά λίγη από τη λάσπη της. Γιατί όπως γνωρίζουμε (μιλώντας για λάσπη), ένα διαζύγιο είναι μια καθόλου πρωτότυπη, πλην όμως συνήθως αρκετά επώδυνη διαδικασία που εμπεριέχει εκτός από ουσιαστικές συζητήσεις και όλη την υπόλοιπη γκάμα ανθρώπινων αντιδράσεων. Οσοι έχουμε περάσει από αυτό, το ξέρουμε: σκουπίζουμε τα πόδια μας στο χαλάκι (της εξόδου, πια) και ανασαίνουμε με ανακούφιση αν καταφέραμε να βγούμε, κι οι δυο εμπλεκόμενοι, λίγο-πολύ ακέραιοι, αξιοπρεπείς, πολιτισμένοι. Χωρίς να το κάνουμε θέμα. Ας είναι. Ας είμαστε σωστοί. Και ας ενώσουμε κι εμείς τις φωνές μας συγχαίροντας τον Τζάστιν και τη Σόφι που χωρίζουν σωστά και μας απαλλάσσουν από μια, τουλάχιστον, έγνοια.