Βρέχει οκτάωρα

Eργατικός υπουργός. Παθιασμένος με το αντικείμενό του, όποιο κι αν του αναθέσουν. Πολύτιμος στο κόμμα του, μπορεί να υπερασπίζεται ένα μέτρο στα κανάλια από το πρωί μέχρι το βράδυ. Αλλά τόσο πολωτικός, αδερφάκι μου. Εχει, ας πούμε, ένα κόλλημα με την Αριστερά, κι ας χαρακτηρίζει ήδη εδώ και μισό αιώνα παραπλανητικές αυτές τις ετικέτες ο ιδρυτής της παράταξής του, κι ας φροντίζει να το επαναλαμβάνει κάθε λίγο και λιγάκι ο σημερινός αρχηγός. Ο Αδωνις Γεωργιάδης, όμως, δεν παύει να ηδονίζεται με το σοκ που παθαίνουν «οι άνθρωποι της Αριστεράς» (κάτι καθυστερημένοι δηλαδή) από διάφορες ιδέες που περνούν από το κεφάλι του.

Το τελευταίο παράδειγμα είναι το νέο εργασιακό νομοσχέδιο. Στο εξής θα μπορεί κάποιος να δουλεύει για δύο οκτάωρα σε δύο εργοδότες εάν το επιθυμεί, είπε ο υπουργός Εργασίας την περασμένη Παρασκευή στον ΣΚΑΪ και, με τη φόρα που είχε, θα μπορούσε να μιλήσει άνετα για τρία οκτάωρα προκειμένου να εκνευρίσει τους Συριζαίους, συμπληρώνοντας ότι μαθηματικά κάτι τέτοιο είναι εφικτό, ένας εργαζόμενος μπορεί να θέλει να δουλεύει 24 ώρες το 24ωρο, ο ύπνος άλλωστε είναι κάτι σχετικό, άλλος τον έχει ανάγκη, άλλος όχι. Συγκρατήθηκε, και μάλιστα επανόρθωσε στη συνέχεια, αναγνωρίζοντας ότι με βάση την ευρωπαϊκή οδηγία απαιτείται ελάχιστη ημερήσια ανάπαυση 11 συνεχών ωρών σε διάστημα ενός εικοσιτετραώρου.

Σε κάθε περίπτωση, ο Αδωνις προανήγγειλε ενδιαφέρουσες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις με αφορμή αυτό το νομοσχέδιο και, πράγματι, προς αυτή την κατεύθυνση δείχνουν οι κορώνες της αντιπολίτευσης περί «εκτρώματος που θα βρει απέναντί του το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας» (ΣΥΡΙΖΑ) ή «Μεσαίωνα στον οποίο μας γυρίζουν οι “πολυδύναμοι εκσυγχρονιστές”» (ΚΚΕ). Πέρα όμως από τους χαρακτηρισμούς, το ενδιαφέρον βρίσκεται σε αυτή τη φράση-κλειδί που έρχεται και ξανάρχεται («εάν το επιθυμεί») και τη σύνδεσή της με τον φιλελευθερισμό. Στον ισχυρισμό δηλαδή ότι φιλελεύθερο είναι το να κάνει κάποιος αυτό που θέλει ή αυτό που θεωρεί ότι τον συμφέρει.

Εδώ ο Αδωνις ήδη αυτοαναιρείται, αφού δεν επιτρέπει, ας πούμε, σε έναν διανομέα να δουλέψει σε συνθήκες καύσωνα ακόμη κι εάν το επιθυμεί (για να κερδίσει μερικά φιλοδωρήματα). Οι νόμοι δεν αποσκοπούν μόνο στην προστασία του κοινωνικού συνόλου από λανθασμένες πράξεις, αλλά και στην προστασία του ατόμου από τον εργοδότη του (που ενδεχομένως θέλει να τον εκμεταλλευτεί), ή ακόμη και τον εαυτό του (εξού και η υποχρεωτική χρήση ζώνης κατά την οδήγηση). Η πρόσφατη υπόθεση με το γκαρσόνι που πήγαινε κολυμπώντας τις παραγγελίες έφερε στην επιφάνεια και το ζήτημα της αξιοπρέπειας, που μπορεί να επιδέχεται διαφορετικών ερμηνειών, δεν μπορεί όμως να απουσιάζει εντελώς από την εξίσωση.

Η εργασιακή ευελιξία είναι ασφαλώς ένα από τα ζητούμενα της εποχής. Και δεν είναι, πράγματι, ούτε «δεξιά» ούτε «αριστερή». Διέπεται όμως κι αυτή από κανόνες. Και δεν ευνοείται από ειρωνείες.