Βιομήχανος

Πριν από οκτώ χρόνια, ένα κίνημα, αυτό των Αγανακτισμένων, είχε βρεθεί, διά των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (συν τον Βαρουφάκη), στην κυβέρνηση και η χώρα κινδύνευσε να βγει από τους χάρτες.

Οκτώ χρόνια μετά, αναμένοντας τους οίκους αξιολόγησης να δώσουν την επενδυτική βαθμίδα στη χώρα, ένα άλλο κίνημα έκανε την εμφάνισή του. Εμφανίστηκε στην Πάρο, διαδίδεται και σε άλλα παραθεριστικά κέντρα και διεκδικεί ελεύθερες από την τουριστική εκμετάλλευση παραλίες.

Στην αρχή ήταν πολίτες και ομάδες πολιτών που διεκδίκησαν τις παραλίες από την υπερεκμετάλλευση συγκεκριμένων επιχειρηματιών, που είτε δεν είχαν συμβάσεις παραχώρησης είτε τις παραβίαζαν, καταλαμβάνοντας περισσότερο χώρο από αυτόν που τους αντιστοιχούσε.

Δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Συνέβαινε και πέρυσι, συνέβαινε και πριν από οκτώ χρόνια. Αλλά έχει ενδιαφέρον ότι, φέτος, απασχόλησε κάποιους οι οποίοι αισθάνθηκαν ότι ήρθε η ώρα να τα βάλουν με μια διαχρονική παθογένεια που επεκτείνεται, είτε διότι η τοπική αυτοδιοίκηση κάνει τα στραβά μάτια είτε επειδή το κράτος δεν μπορεί ή δεν θέλει να εφαρμόσει τον νόμο.

Ως γνωστόν, όταν εκδηλώνεται κάποια κίνηση πολιτών ορμάνε οι γνωστοί μηχανισμοί των κινημάτων, δουλειά των οποίων είναι η χειραγώγηση, το καπέλωμα κάθε διεκδίκησης.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να διεκδικούν την εφαρμογή του νόμου και την απελευθέρωση κατειλημμένου δημόσιου χώρου μηχανισμοί που, κατά τα άλλα, υπερασπίζονται την ανομία ή καταληψίες πανεπιστημιακών χώρων ή κτιρίων.

Επί τη ευκαιρία, το ΚΚΕ ζητεί κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στις παραλίες, δηλαδή απαξίωση του τουριστικού προϊόντος! Και γύρω από το λεγόμενο κίνημα της πετσέτας, δομείται μια νέα εχθροπάθεια, ενισχυμένη η ίδια η παλιά δηλαδή, που αν δεν αντιμετωπίζει αρνητικά την επιχειρηματικότητα, αντιμετωπίζει χλευαστικά όσους την επικαλούνται.

Μία εύλογη και δικαιολογημένη κινητοποίηση, δηλαδή, περιβάλλεται με τη μυθολογία του κινήματος. Τα συστατικά της, γνωστά: συμπυκνώνονται στο υψωμένο δάχτυλο της αριστεροφιλελεύθερης «ενσυναίσθησης» (αποψιλούμενος ΣΥΡΙΖΑ και νέες φιλελέφτ δυνάμεις) και στις ηθικολογικού χαρακτήρα απειλές. Το μετα-αντιμνημόνιο είναι εδώ! Η διαμαρτυρία αναδιαμορφώνεται.

Ο καθένας πιάνεται απ’ όπου μπορεί. Τα χρόνια των Αγανακτισμένων υπήρξε «κίνημα της πατάτας». Και πιο παλιά, τα χρόνια της πρώτης διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, αρχές της δεκαετίας του 1980, είχε υπάρξει «κίνημα της ντομάτας». Είχε και τον βάρδο του, τον Θωμά Μπακαλάκο: «θα ‘ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες».

Προσωπικά, θυμάμαι το κίνημα κατά του νέφους, που είχε κάνει αβίωτη τη ζωή των Αθηναίων ιδίως στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η επίσης καπελωμένη «αγία» κοινωνία των πολιτών διαδήλωνε τότε με το πασοκικό σύνθημα: «το νέφος θα διώξει ο λαός και όχι ο βιομήχανος ο υπουργός». Υπουργός Χωροραξίας ήταν ο Στέφανος Μάνος…

Αλλά, τελικά, το νέφος δεν το έδιωξε ο λαός. Το έδιωξε ο βιομήχανος ο υπουργός.