Ποίημα{CR}

Η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη θαλασσοφίλητη Κύπρον είναι η μόνη σταθερά της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος: είναι το πρώτο κράτος που κάθε νεοεκλεγείς πρωθυπουργός οφείλει να επισκεφτεί.

Ο Μητσοτάκης δεν μπορούσε παρά να τηρήσει το έθιμο. Πήρε το αεροπλάνο, βρέθηκε στη δεύτερη χώρα του πλανήτη που μιλάνε ελληνικά, συνάντησε τον πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη και, κατόπιν, στη συνέντευξη Τύπου, είπε το γνωστό και πολυακουσμένο σε ανάλογες συναντήσεις ποίημα:

«Αθήνα και Λευκωσία, Λευκωσία και Αθήνα, συνεχίζουμε σε απόλυτο συντονισμό, είτε σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης είτε σε επίπεδο ΟΗΕ είτε σε επίπεδο των όποιων διμερών και πολυμερών επαφών μας, να διεκδικούμε μία δίκαιη και αμοιβαία αποδεκτή λύση, διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πάντα στο πλαίσιο των αποφάσεων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών».

Δεν ξέρω πόσο και σε τι χρησιμεύει η επανάληψη της φράσης αυτής στον κύπριο πρόεδρο. Για να την επιδιώκει, θα χρησιμεύει. Για τον έλληνα πρωθυπουργό, πάντως, είναι μια χωρίς αντίκρισμα τυπικούρα.

Επειδή η πραγματικότητα είναι άλλη. Και έχει οδηγήσει πολύ κοντά στην οριστική διχοτόμηση το νησί, στη λύση των δύο κρατών.

Η Κύπρος κλώτσησε τις ευκαιρίες της λύσης στο πλαίσιο των αποφάσεων του ΟΗΕ. Το περήφανο Οχι του 2004 στο Σχέδιο Αναν ήταν η πρώτη και η καλύτερη ευκαιρία. Αν δεν είχε καταψηφιστεί, σήμερα η Κύπρος θα ήταν μια ενιαία ευρωπαϊκή χώρα με δύο ισοδύναμες κοινότητες, χωρίς πράσινη γραμμή, Κατεχόμενα, ξένους στρατούς, τούρκους εποίκους και την μπότα της Αγκυρας στο νησί.

Το 2017, η επιλογή να τιναχτεί στον αέρα η διαπραγμάτευση στο Κραν Μοντανά έβαλε ταφόπλακα στη λύση που στα λόγια προωθεί η Κυπριακή Δημοκρατία.

Οσα ακολούθησαν είναι η επιβεβαίωση του αδιεξόδου. Η αναβίωση του τουρκοκυπριακού οράματος του Ντενκτάς για δύο κράτη στο νησί, με αλλοιωμένη την πληθυσμιακή του σύσταση και δυσμενείς τις προοπτικές για την τύχη ακόμα και της Αμμοχώστου είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής κλειστών οριζόντων που προκρίθηκε.

Το αδιέξοδο αυτής της πολιτικής συνεχίζει και σήμερα να στοιχειώνει το Κυπριακό. Η ελληνοκυπριακή ηγεσία, μάλιστα, το συντηρεί αρκούμενη στην επανάληψη των στερεότυπων.

Το επισήμανε και ο κυπριακός Τύπος. Την ώρα που ο Μητσοτάκης επέλεξε τον διμερή πολιτικό διάλογο Ελλάδας – Τουρκίας, ο Νίκος Χριστοδουλίδης συνεχίζει να ευνοεί την ακινησία που βαθαίνει το αδιέξοδο του Κυπριακού.

Αλλa οι εξελίξεις δεν μπορούν να περιμένουν. Η Κύπρος επιζητεί τον συντονισμό με την Ελλάδα. Πώς όμως να υπάρξει συντονισμός ανάμεσα σε μια χώρα που κινείται ενεργά για προσέγγιση με την Τουρκία και σε μια άλλη που είναι βολεμένη στην ακινησία;

Οσο η Κύπρος δεν λαμβάνει γενναίες αποφάσεις και δεν κινείται ενεργά γι’ αυτές στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, θα επικαλείται απλώς την ελληνική συμπαράσταση. Κι η Ελλάδα, ως συνήθως, θα λέει το ποίημα, ότι συμπαραστέκεται.