Δεν υπάρχει χρόνος για θρήνο για τους πιλότους των Canadair

Η ώρα είναι 5 το πρωί. Στα αεροδρόμια όπου σταθμεύουν πυροσβεστικά αεροσκάφη επικρατεί αναβρασμός. Οι χειριστές ετοιμάζονται με τον προβλεπόμενο εξοπλισμό τους… Ενημερώνονται αναλυτικά από τους μηχανικούς για την επισκευή βλαβών στα αεροσκάφη και για τη συντήρηση που έκαναν… Ιπτάμενοι και μηχανικοί καθημερινά δουλεύουν μαζί σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Οι χειριστές των πυροσβεστικών αεροσκαφών έχουν πλήρη εμπιστοσύνη στους μηχανικούς και όταν τους δίνουν το ΟΚ σημαίνει πως το Canadair είναι πράγματι έτοιμο για απογείωση.

Η ώρα πλησιάζει 6. Οι μηχανές «ανάβουν». Οι χειριστές βρίσκονται στο πιλοτήριο. Ενημερώνονται προς τα πού θα κατευθυνθούν. Θα πρέπει να συνδράμουν για μία ακόμη ημέρα στις προσπάθειες των επίγειων πυροσβεστικών δυνάμεων. Δίνονται οι συντεταγμένες από το Κέντρο Επιχειρήσεων και τα αεροσκάφη απογειώνονται. Ακόμα και αν την προηγούμενη ημέρα έχουν ενημερωθεί για τον τραγικό θάνατο δύο συναδέλφων τους. Δεν υπάρχει χρόνος για θρήνο. Κάθε λεπτό είναι κρίσιμο στη μάχη με τις φλόγες. Κάθε προσπάθειά τους συμβάλλει στο να οριοθετηθεί ή να τεθεί υπό έλεγχο μια φωτιά. Τους αποκαλούν με διάφορες επωνυμίες. Ηρωες, αγγέλους, από μηχανής θεούς κ.ά. Εκείνοι λένε απλά πως κάνουν τη δουλειά τους. Στο «πεδίο της μάχης» κανείς από όσους επιχειρούν στο έδαφος δεν τους βλέπει. Δεν ξέρει ποιοι κρατούν τους μοχλούς.Οι συνάδελφοί τους. Εκείνοι, σεμνοί, δεν μιλάνε πολύ για τα «κατορθώματά» τους… Λένε απλά πως είναι πιλότοι που σβήνουν φωτιές.

Ικανοποίηση το «ευχαριστώ»

Και όμως η παρέμβασή τους μπορεί να αποβεί σωτήρια για ένα σπίτι ή ένα χωράφι. Αρκετοί μετά το τέλος μιας πυρκαγιάς επικοινωνούν με τα αεροδρόμια… Ζητούν να μάθουν τα στοιχεία από τους σωτήρες τους. Να τους πουν το δικό τους «ευχαριστώ». Να τους εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους. Ο τηλεφωνητής δεν δίνει τα στοιχεία, απλά τους απαντάει πως θα μεταφέρει το μήνυμά τους στους συναδέλφους ιπτάμενους.

Η επιβράβευση για αυτούς είναι τα μηνύματα αναγνώρισης του έργου τους. Η ικανοποίηση που νιώθουν γνωρίζοντας την προσφορά τους προς τον συνάνθρωπό τους. Το «ευχαριστώ» είναι πολύ σημαντική λέξη για αυτούς. Οπως λένε συχνά, θα πρέπει να «παλέψουν» με τις ιδιαίτερες καιρικές συνθήκες που διαμορφώνει η πυρκαγιά. Κάποιοι ζητούν τη συνδρομή του Θεού. Αλλοι ανοίγουν «διάλογο» με τη φωτιά. Τη στιγμή εκείνη χρειάζεται καθαρή σκέψη και προσήλωση στον στόχο που είναι να σβήσουν οι απειλητικές φλόγες. Εχουν συνειδητοποιήσει σε τι είδους αεροσκάφος βρίσκονται. Γνωρίζουν και για την παλαιότητα των αεροσκαφών καθώς κάποια τύπου CL 215 χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1970. «Σε πιάνει δέος όταν βλέπεις ένα μανιτάρι καπνού, είναι σκληρή εικόνα να βλέπεις ένα δάσος να καίγεται, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν έχεις την “πολυτέλεια” του συναισθήματος. Πρέπει να δώσεις άμεσα λύση», λέει ένας από τους χειριστές.

Μόνος τους «εχθρός» εκτός από τις καιρικές συνθήκες ο χρόνος καθώς όταν πέσει το σκοτάδι πρέπει να προσγειωθούν… Παράλληλα στην καρδιά και στο μυαλό τους θα είναι «ζωντανοί» οι συνάδελφοί τους που έχασαν τη ζωή τους: ο επισμηναγός Μιχαήλ Ζιώγας, ο ανθυποσμηναγός Νικόλαος Γεωργίου, ο ανθυποσμηναγός Χαράλαμπος Λιάσκος, ο ταξίαρχος Χαράλαμπος Σκαμαγκούλης, ο σμηναγός Ιωάννης Επιτροπάκης, ο σμηναγός Στυλιανός Κελετσέκης, ο ανθυποσμηναγός Κωνσταντίνος Παλαμιώτης, ο επισμηναγός Ιωάννης Μυλωνάς, ο ανθυποσμηναγός Ιωάννης Καρασάββας, ο σμηναγός Δημήτρης Στοϊλίδης, ο υποσμηναγός Ιωάννης Χατζούδης και πριν από λίγες ημέρες ο σμηναγός Χρήστος Μουλάς και ο ανθυποσμηναγός Περικλής Στεφανίδης που φέρουν μετά θάνατον τον βαθμό του αντιπτεράρχου.