«Πήραμε 41%»

Θυμάστε που έλεγαν κάποιοι ότι το μεγάλο ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας και η ανυπαρξία αντιπολίτευσης θα διεγείρουν τάσεις ανεξέλεγκτης αλαζονείας και έπαρσης; Νότης Μηταράκης. Αν είχε στην πλάτη του ένα σκιώδη υπουργό να τον κυνηγάει κατά πόδας, δεν υπήρχε περίπτωση να πήγαινε για μπάνια στην Πάτμο – εκτός και αν ήθελε feedback από τον Ιωάννη για την Αποκάλυψη.

Ομως πήγε. Και τον φαντάζομαι, με βερμούδα και σαγιονάρα, να τηλεφωνεί στους στρατηγούς για ενημέρωση. Μπορεί να μην έπαιρνε καν ο ίδιος. Να καλούσαν οι συνεργάτες του και να ζητούσαν, πιεστικά, ενημέρωση για τον υπουργό. Διότι αισθανόταν άνεση. Στην αρχή του κυβερνητικού βίου, χωρίς αντιπολίτευση. Το όνειρο κάθε πολιτικού.

Πάμε και στην περίπτωση Πατούλη. Θα έριχνε ζεϊμπεκιές αν οι συσχετισμοί στην Αττική ήταν οριακοί; Με τίποτα.

Ελπίζω να κάνω λάθος και να είναι η ιδέα μου, αλλά έχω την αίσθηση ότι αυτό το «πήραμε 41%, μη μιλάτε», ακούγεται με μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση. Οχι τόσο από υπουργούς, όσο από μικρομεσαία στελέχη. Επίσης κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει το Μάτι ως επιχείρημα απέναντι στην κριτική της αντιπολίτευσης. Μπορεί η τραγωδία να μην έχει κριθεί, ακόμα, νομικά, πλην όμως στην κοινωνική σφαίρα έχει τελεσιδικήσει.

Βέβαια, ο Μητσοτάκης έδειξε αντανακλαστικά και κάποιες καρπαζιές, προς παραδειγματισμό. Μόνο χρήσιμες μπορούν να είναι. Ωστόσο είναι εύλογο να υπάρχουν απορίες και προς τον ίδιο. Τι είναι αυτό, ας πούμε, που διέκρινε στη διαχειριστική ικανότητα και στο πολιτικό αισθητήριο του Νότη Μηταράκη, ώστε να του προσφέρει αυτήν την κρίσιμη θέση; Μην είχε εντυπωσιαστεί από το σχέδιο για την έφιππη αστυνόμευση του αθηναϊκού κέντρου; Είναι οι ισορροπίες, θα πείτε. Ναι, αλλά δείτε πώς η  ανάγκη για ισορροπία οδηγεί σε απώλεια του μέτρου.

Με τον γιο στην Barbie

Υπάρχουν κάποιες υπερβολικά σουρεαλιστικές στιγμές στη ζωή σου. Οπως, ας πούμε, το να πας να δεις την Barbie με τον γιο σου. Αν μου το έλεγαν πριν από καμιά 25αριά χρόνια δεν θα το πίστευα. Μπορεί και να το παρεξηγούσα κιόλας. Τώρα όμως μπήκαν δύο μαντράχαλοι με τις μπίρες και τα ποπ κορν στο σινεμά και είδαν την Barbie να καταγγέλλει τον κατασκευαστή της και το σύστημα που θέλει τις γυναίκες σε κουτάκια. Καλό. Είχε κάτι έξυπνα στην αρχή. Και εκεί είπα εγώ στον μικρό το τσιτάτο για τον καπιταλιστή που θα σου πουλήσει το σχοινί με το οποίο θα τον κρεμάσεις. Ομως μετά η ταινία εξελίσσεται με βαρετό τρόπο και προτίμησα τις ματιές στο Instagram. Οσο κοιτούσα, είδα τους άνδρες να παρουσιάζονται ως ηλίθια πλάσματα, τα οποία, ευτυχώς, μπορούν να τεθούν εύκολα υπό τον έλεγχο των γυναικών. Ετσι είναι. Οταν βρίσκεται αντιμέτωπος με μεγάλες αλήθειες, συχνά δυσφορείς.

Ο γκόλφερ με το φτυάρι

Δεν έχεις πάει φαντάρος αν δεν έκανες αποψίλωση με τα πτυοσκάπανα. Σου δίνουν ένα φτυάρι, σου δείχνουν μία περιοχή και σου λένε ότι πρέπει να γίνει σαν να τη βόσκησαν υπερφυσικά κατσίκια, συνεπικουρούμενα από σμήνος ακριδών που βγήκαν από τη Βίβλο. Και είσαι σαν γκόλφερ, αλλά με φτυάρι και πολύ πιο γρήγορες κινήσεις. Τουλάχιστον στα δικά μου χρόνια έτσι ήταν. Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι, αλλά δεν νομίζω ο Ελληνικός Στρατός προμηθεύεται χορτοκοπτικές μηχανές. Και τώρα διαβάζω ότι ο Χαρδαλιάς ξεκινάει περιοδείες ανά τη χώρα για να ελέγξει τα έργα πυρασφάλειας στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Εννοείται ότι η σκέψη μας είναι στους φαντάρους που υπηρετούν στις συγκεκριμένες μονάδες. Επιθεώρηση πυρασφάλειας από υπουργό; Εν ανάγκη βάφεσαι κόκκινος και παριστάνεις τον πυροσβεστήρα.