Ανάποδα

Εντάξει, κάθε λέξη απ΄ το κεφάλαιο των πολιτικών εγχειριδίων για το damage control έγινε πράξη. Στις υποσημειώσεις, βέβαια, αναφέρεται μια μικρή αλλά όχι ασήμαντη λεπτομέρεια του ενδεδειγμένου modus operandi όταν αμφισβητείται η επιτελικότητα ενός επιτελικού μοντέλου διακυβέρνησης: όπως όλα τα μηνύματα τα οποία σχεδιάζει να στείλει η εκάστοτε κυβέρνηση, έτσι κι αυτά που αναδεικνύονται κατά τη διάρκεια της διαχείρισης μιας κρίσης κινδυνεύουν να ερμηνευτούν διαφορετικά από ορισμένους παραλήπτες τους. Για την ακρίβεια, ενδέχεται να προκαλέσουν τα ανάποδα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Εκεί, δηλαδή, που το στενό κυβερνητικό επιτελείο έγραψε το στόρι της αποφασιστικότητας και της πυγμής με την αποπομπή ενός υπουργού ο οποίος δεν αντιλήφθηκε την κρισιμότητα του πόστου του, κάποιοι διάβασαν την τρανταχτή παραδοχή ενός λάθους – του σφάλματος της ανάθεσης του χαρτοφυλακίου της ασφάλειας στο συγκεκριμένο πρόσωπο. Γιατί πολλοί, από τους λάτρεις των πρωθυπουργοκεντρικών συστημάτων μέχρι τους θιασώτες του φιλελευθερισμού, θα μπορούσαν να συμφωνήσουν πως αν πετάξει κανείς ένα μωρό στη θάλασσα κι εκείνο δεν κολυμπήσει, δεν ευθύνεται το ίδιο. Φταίει όποιος το έριξε.