Η κάπα {LF}του Βόγλη

Ο άνθρωπός µας βλέπει τον βοσκό Βόγλη που κυνηγάει την Αναµπελ για να της δώσει τα µύγδαλα. Καλοκαίρι στο νησί. Η κοπέλα είναι µε ένα λεπτό φουστανάκι και σαγιονάρες. Οµως ο Βόγλης φοράει τη χοντρή µαύρη κάπα του τσοµπάνη. Και τρέχει µε την κάπα στους ώµους και την γκλίτσα στο χέρι. Εδώ κάτι δεν πάει καλά. Για ποιον λόγο ο Βόγλης φοράει κάπα µέσα στο κατακαλόκαιρο; Βέβαια η ταινία γυρίστηκε προ κλιµατικής αλλαγής, σε µία εποχή που ο µέσος βοσκός µπορούσε να είναι συνεπής προς τις απαιτήσεις του επαγγελµατικού outfit. Οµως υπάρχουν και άλλες λεπτοµέρειες που κάνουν τον άνθρωπό µας να στρέφει το κεφάλι σαν απορηµένο κουτάβι.

Ποτέ δεν μάθαμε τι απέγινε το κοπάδι του Βόγλη. Διότι ποιος λογικός τσομπάνης αφήνει τα ζωντανά για να κυνηγήσει μία τουρίστρια; Και ποιος φυλούσε τα πρόβατα όταν ο Βόγλης ήταν στο μπουντρούμι και η Αναμπελ τον τάιζε από τα κάγκελα σαν γορίλλα στο κλουβί; Και γιατί η ταινία λέγεται «Κορίτσια στον ήλιο» όταν βλέπουμε μόνο ένα κορίτσι; Μετράνε και οι προβατίνες; Ας είναι. Γυρίστηκε το 1968, σε μία εποχή που, παρά τη χούντα, το ελληνικό καλοκαίρι έπλεκε όνειρα με τις ακτίνες του ήλιου, έτσι όπως έμπαιναν στο κελί στο οποίο κρατείτο ο Βόγλης. Γιατί το ελληνικό καλοκαίρι ήταν η εποχή του ονείρου. Σήμερα είναι ένα καμένο χωράφι.

Κάποτε ήταν πόθος. Τώρα είναι κατάρα. Μία προσμονή που έγινε εφιάλτης. Ηταν ένα λευκό χαρτί πάνω στο οποίο ζωγράφιζες χαμόγελα και λουλούδια και έγινε αποκαΐδια. Σκληρό και αμείλικτο. Πλαστικό, σαν το στήθος της Ρωσίδας που χορεύει πάνω στην μπάρα, στη Μύκονο. Ενας μακελάρης που, απ’ όπου περνάει, αφήνει στάχτες, μπάζα και σκουπίδια. Ο άνθρωπός μας σκέφτεται ότι αυτή είναι η τιμωρία μας. Η εποχή που μάθαμε να αγαπάμε μεταμορφώθηκε σε τέρας. Καίγονται δάση, ερημώνουν μέρη ολόκληρα, χάνονται παλικάρια στις φλόγες, πνίγονται άνθρωποι στις θάλασσες. Η πολύχρωμη μπάλα, που κυνηγούσε η Βουγιουκλάκη, έσκασε και έβγαλε πύον. Τόσα καλοκαίρια είχαμε βάλει στην άκρη, αλλά πέθαναν και αυτά μαζί με τον Δάκη.

Κλεισμένος στο ατομικό και συνάμα πυρηνικό του καταφύγιο, ο άνθρωπός μας, έβαλε το κλιματιστικό στους 17 βαθμούς και είδε το «Κορίτσια στον ήλιο». Σήμερα ο Βόγλης δεν θα πήγαινε, απλώς, φυλακή. Θα είχε γίνει και πρώτο θέμα στην «Daily Mail» και στη «Sun». Θα ήταν ακόμα ένα γουρούνι στα social. Πρωταγωνιστής σε χιλιάδες stories, αναρτημένα πάνω από ναρκισσιστικές λήψεις, στις οποίες παρεμβάλλονται αναθέματα για τους κυβερνώντες, φωτογραφίες των καμένων και πομπώδεις δηλώσεις οδύνης. Γιατί, σου λένε, έχει αλλάξει η εποχή και μαζί της οι άνθρωποι. Βλέπει τους απογοητευμένους τουρίστες που δεν κατάφεραν να ανέβουν στην Ακρόπολη να βγάλουν την πολυπόθητη selfie και τώρα αισθάνονται λες και δεν ήρθαν ποτέ στην Ελλάδα.

Τους πυροσβέστες που τους άφησε ο Σίσυφος τον βράχο να τον σπρώχνουν ολημερίς και ολονυχτίς. Και εκείνο το πλάνο με τη συντριβή του πυροσβεστικού αεροπλάνου να παίζει σε λούπα. Γιατί, σου λέει, πρέπει να το δεις τόσες φορές, ώστε στο τέλος να μη σου λέει απολύτως τίποτα. Οι κηδείες των πιλότων, μαζί με τις φωτογραφίες τους από τα social. Και τον Μπέο να φωνάζει ότι υπάρχουν δεξαμενές γεμάτες με προπάνιο. Μα, για φαντάσου την εικόνα.

Ενας Μπέος να τρέχει σε έξαλλη κατάσταση προειδοποιώντας για μία έκρηξη που θα φέρει ολοκαύτωμα. Ούτε ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη δεν θα μπορούσε να βάλει κάτι τέτοιο. Και έτσι ο άνθρωπός μας νοστάλγησε το φθινόπωρο που και αυτό, βέβαια, είναι ύπουλο γιατί συχνά επιτρέπει στο καλοκαίρι να κάτσει περισσότερο από όσο πρέπει. Και εκτίμησε, επιτέλους, τον χειμώνα που παραμένει η πιο έντιμη εποχή. Ο χειμώνας δεν σε ξεφτιλίζει όπως ο καύσωνας. Δεν σε ταπεινώνει όπως το καλοκαίρι. Ο χειμώνας έχει κατανόηση. Δεν σου ζητάει να αδυνατίσεις, να ερωτευτείς, να ταξιδέψεις, να ξεπαραδιαστείς για να πεις μετά ότι ξεκουράστηκες. Το καλοκαίρι είναι σαν τον Ντόριαν Γκρέι. Βλέπεις ένα όμορφο πρόσωπο, αλλά δεν μπορείς να δεις το πορτρέτο στη σοφίτα. Ενώ τον χειμώνα ο Βόγλης φοράει την κάπα του και περιμένει τις αμυγδαλιές να ανθίσουν.