Στα χώματα που ζητάνε απεγνωσμένα απάντηση

Ενώ γράφω αυτό το κείμενο βρίσκομαι στη Λάρνακα, στην Κύπρο που στην καρδιά του καλοκαιριού «ψήνεται» από τις εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες, χωρίς ωστόσο αυτό να αποτελεί είδηση για το νησί της Αφροδίτης.

Βρέθηκα για δύο ημέρες αυτή την εβδομάδα στην Κύπρο για επαγγελματικό ταξίδι καθώς επρόκειτο να έρθει για επίσημη επίσκεψη ο Πρωθυπουργός. Μετά την τραγική απώλεια των δύο πιλότων μας στην Κάρυστο, ο κ. Μητσοτάκης δεν ήρθε κι εγώ βρέθηκα με άπλετο ελεύθερο χρόνο σε ένα νησί που «βουλιάζει» τέτοια εποχή από τουρίστες.

Απολαμβάνοντας μια παγωμένη μπίρα με θέα τη θάλασσα στις Φοινικούδες, ξύπνησαν μνήμες από τότε που βρέθηκα στον ίδιο τόπο για να τρέξω στον Μαραθώνιο της Λάρνακας. Ηταν τέλη Νοεμβρίου του 2018 και δύο ή τρεις εβδομάδες πριν είχα αγωνιστεί στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Επέλεξα τη διαδρομή του ημιμαραθωνίου και θυμάμαι ότι ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος με την επίδοσή μου. Περισσότερο όμως θυμάμαι τη λαμπαδηδρομία που κάναμε με τη φλόγα του Μαραθωνίου Δρόμου την παραμονή του αγώνα. Με είχε  συγκινήσει η συμμετοχή μου ως λαμπαδηδρόμου σε αυτό το μαρτυρικό νησί.

Ο αγώνας μου στη Λάρνακα, στον φημισμένο πλέον Radisson Blue Larnaka Marathon, είναι από εκείνους που δεν θα ξεχάσω ποτέ, που μου έχουν αφήσει μια γλυκιά ανάμνηση και προσμονή για μια επόμενη φορά που ίσως τα φέρει έτσι να βρεθώ ξανά στην Κύπρο μας για να τρέξω.

Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει τούτος εδώ ο τόπος αλλά κάθε φορά που πατάω το πόδι μου αισθάνομαι κάτι που δεν μπορώ να βρω λέξεις να το περιγράψω επακριβώς.

Πώς να περιγράψεις αυτά τα δάκρυα που αυτόματα τρέχουν από τα μάτια στην τελική ευθεία του τερματισμού; Πόσω μάλλον όταν πατάς σε αυτά τα χώματα που ζητάνε απεγνωσμένα μια απάντηση.

Θα έρθει μια μέρα που θα ταξιδέψω ξανά στην Κύπρο για να τρέξω. Το ονειρεύομαι. Και αφού το ονειρεύομαι, θα γίνει!