Των οικιών ημών εμπιμπραμένων…

Αποχαιρετώντας τους βουλευτές του για το καλοκαίρι και ύστερα από μια εξαιρετικά δύσκολη για τον ίδιο και το κυβερνών κόμμα χρονιά, ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν όρισε δυο προτεραιότητες για την επόμενη: οικολογία και μετανάστευση. Καθώς μαίνονται οι πυρκαγιές στη χώρα μας, καλό θα ήταν να προβληματιστούμε πάνω σε αυτά τα θέματα που δυστυχώς δεν απασχόλησαν καθόλου την ελληνική πολιτική τάξη κατά τη διάρκεια της μακράς προεκλογικής περιόδου, αλλά το ένα τροφοδότησε την άνοδο της Ακροδεξιάς.
Η προστασία του περιβάλλοντος και πώς θα γίνει η πράσινη μετάβαση της Ελλάδας απουσιάζει και από τη μεταρρυθμιστική ατζέντα του κόμματος που κέρδισε άνετα τις εκλογές. Στον δημόσιο διάλογο για το περιβάλλον μιλάμε μετά την καταστροφή του και εννοούμε αμέσως μετά τις πυρκαγιές, που πλέον αντιμετωπίζονται ως κάτι «αναμενόμενο» και οι επιπτώσεις μετρώνται σχεδόν αποκλειστικά σε συνάρτηση με το πολιτικό κόστος για το κυβερνών κόμμα. Η απουσία πράσινου κόμματος στον δημόσιο διάλογο είναι επίσης ενδεικτική του πώς αντιλαμβάνεται η κοινή γνώμη κατά πλειοψηφία την υπόθεση της κλιματικής κρίσης. Με αυτά τα δεδομένα και αν δεν αντιδράσει η κοινωνία, είναι βέβαιο ότι η χώρα μας θα έχει άλλη όψη όχι στο απώτερο μέλλον, αλλά τα επόμενα χρονια.

Ας δούμε το άλλο μεγάλο θέμα, το Μεταναστευτικό, που επίσης επιλέγεται να μπαίνει κάτω από το χαλί για να μη θιγούν τα δεξιά ακροατήρια και ανατραπεί η ισορροπία εντός της ΝΔ. Αυτή η τακτική δεν εμπόδισε παρ’ όλα αυτά τρία πιο δεξιά κόμματα, ένα εκ των οποίων φασιστικό, να ξεπηδήσουν με προοπτική, αν δεν αντιμετωπιστούν με πολιτικά επιχειρήματα, να τη διεμβολίσουν ακόμη πιο επικίνδυνα σε επόμενες αναμετρήσεις. Η Ελλάδα κατά τη γνώμη μου δεν έχει μεταναστευτική πολιτική και ας ελπίσουμε ότι ο νέος υπουργός, που και γνώσεις και ευφυΐα διαθέτει, θα επιδιώξει να διαμορφώσει. Η μεταναστευτική μας πολιτική είναι αποτρεπτική με παντελή απουσία πολιτικών ενσωμάτωσης γιατί κρίνεται ότι η ελληνική κοινωνία θα ήταν αρνητική σε κάτι τέτοιο. Εχει κοστίσει πολύ σημαντικά στην εικόνα της χώρας στο εξωτερικό και είναι μια «αχίλλειος πτέρνα» που βλάπτει το κύρος της, που κατά τα αλλά έχει αποκατασταθεί από τον Κ. Μητσοτάκη.
Και αυτό το ζήτημα θα σκάσει τα επόμενα λίγα χρόνια καθώς οι ροές από τον Νότο προς την Ευρώπη δεν θα σταματήσουν. Επομένως, η πολιτική «βλέποντας και κάνοντας» απλώς θα επιδεινώσει την κατάσταση.

Είναι γεγονός ότι και τα δυο θέματα απαιτούν πανευρωπαϊκή αντιμετώπιση. Ας ελπίσουμε ότι και ενόψει ευρωεκλογών το 2024 τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα θα κάνουν κάτι πριν το κύμα ανόδου ακροδεξιών κομμάτων καθορίσει τις εξελίξεις στην ΕΕ. Αλλά κάτι πρέπει να κάνουν οι ευρωπαϊκές χώρες σε συνεργασία και με χώρες που δεν είναι μέλη της ΕΕ, αλλά παράγουν το πρόβλημα. Μεταναστευτικό και κλιματική κρίση ειναι πεδία πολιτικής για τη διαμόρφωση θετικής ατζέντας με την Αίγυπτο, την Τουρκία, χώρες της Βόρειας Αφρικής. Θα πρέπει να είναι μια φιλόδοξη ατζέντα ενίσχυσης της συνεργασίας τους με την ΕΕ ουσιαστικά και όχι μόνο σε διακηρυκτικό επίπεδο. Γιατί διαφορετικά οι συνέπειες για την Ευρώπη θα είναι κυριολεκτικά καταστροφικές.

Η Ινώ Αφεντούλη είναι εκτελεστική διευθύντρια
του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων