Η καλοσύνη των ξένων

Το σχόλιο έχει κάνει ήδη τον γύρο του Διαδικτύου. Βρετανός τουρίστας γράφει την εμπειρία του από την εκκένωση του ξενοδοχείου στο οποίο έμενε, τα βάζει κυρίως με την αεροπορική εταιρεία και περιγράφει πώς περπάτησε τέσσερα χιλιόμετρα, με ένα πεντάχρονο παιδί δίπλα του, μέσα σε καπνούς και στάχτες. Γνωστό τρολ του ΣΥΡΙΖΑ που είναι πάντα «απίκου» στη δυσφήμηση της χώρας, του γράφει από κάτω: «Αποφάσισες να πας διακοπές σε μια τριτοκοσμική χώρα που έχει το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από Covid στην Ευρώπη. Τρένα τρακάρουν και η ευθύνη ξεπλένεται από τα τηλεοπτικά μέσα. Είναι μια χώρα που απασχολεί περισσότερους αστυνομικούς και ιερείς παρά πυροσβέστες, γιατρούς ή νοσοκόμους. Τι νόμιζες ότι θα γινόταν;». Για να εισπράξει ως απάντηση από τον Βρετανό την αγγλοσαξονική αλλά διεθνή πλέον βρισιά με τις δύο λέξεις που βάζουν, χωρίς πολλά πολλά, τα πράγματα στη θέση τους και κλείνουν τη συζήτηση.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δίνει τα εύσημα στη χώρα μας για τον επαγγελματισμό με τον οποίον χειρίζεται αυτήν τη δύσκολη κατάσταση και για την έμφαση που δίνει στην ασφαλή απομάκρυνση χιλιάδων τουριστών. Και άλλοι τουρίστες, από το σπίτι τους πλέον, μιλούν για την αποτελεσματική λειτουργία του 112 ενώ διάσημος βρετανός μετεωρολόγος σχολιάζει δημόσια ότι αυτή η εφαρμογή σώζει ζωές και θα έπρεπε να εφαρμοστεί και στην πατρίδα του. Παράλληλα, ο βρετανός υπουργός Στέγασης Μάικλ Γκόουβ λέει στον ραδιοφωνικό σταθμό των Times ότι θα πήγαινε «αύριο» για διακοπές στη Ρόδο και δηλώνει πως, ούτως ή άλλως, έχει κλείσει να μείνει μία εβδομάδα στην Εύβοια και δεν πρόκειται να το ακυρώσει.

Αυτά και άλλα από τους ξένους. Διότι από τους «δικούς» μας, δεν είναι μόνο το πάντα απίκου τρολ που ξερνάει μίσος. Είναι και όλοι αυτοί που από τον καναπέ τους και κάτω από το aircondition, μιλούν για χώρα μπουρδ…, για πολίτες πουτ…, για υπηρεσίες που δεν λειτουργούν και επιχαίρουν για επιτελικά κράτη που, τάχα μου, λαμπαδιάζουν. Πολλοί από αυτούς – και, πραγματικά, εύχομαι να είναι οι περισσότεροι – είναι οι εκ πεποιθήσεως (οι οποίοι, με τα χρόνια, γίνονται εκ φύσεως) γκρινιάρηδες και μουρτζούφληδες, που περιμένουν τα πάντα από το κράτος και ηδονίζονται να το βρίζουν, οι λεγόμενοι και «πού είναι το κράτος ρε». Γραφικοί πλέον αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, συντονίζονται με τους «σαραντακατό», με αυτούς που προσπαθούν να κάνουν αντιπολίτευση μέσα στις πυρκαγιές. Επιστρατεύοντας από fake news και ανακρίβειες περί παλαιότητας των Canadair έως κάτι επικολυρικά σχόλια όπου προσωποποιούνται τα φυτά και τα ζώα και παραπέμπουν, ενίοτε, στον οικοφασισμό.

Πριν από δύο χρόνια, μεσούντων των πυρκαγιών στην Εύβοια, είχε κυκλοφορήσει το σύνθημα «Μητσοτάκη γαμ…» που, τελικά, έδωσε στη Νέα Δημοκρατία 41% και καταβαράθρωσε τον ΣΥΡΙΖΑ στο 17%. Και απορώ πώς περιμένουν κάποιοι ακολουθώντας ακριβώς την ίδια τακτική να έχουν διαφορετικά αποτελέσματα.

Διακοπές με έναν πρώην

Τώρα που βλέπω τον τίτλο, θα μπορούσε να είναι αυτός μιας κομεντί. Αλλά μήπως ένα είδος κομεντί δεν έχει καταντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το επικό ιστορικό έργο που φιλοδοξούσε να γίνει για τη χώρα; Μια κομεντί με ακιζόμενες ενζενί (ανεξαρτήτως ηλικίας),  γλυκανάλατους ζεν πρεμιέ (επίσης ανεξαρτήτως ηλικίας) με ντοπιολαλιά και κάποιους άμπαλους στον ρόλο του «κυρίου καθηγητή».

Αναφέρομαι όμως στον πρώην αρχηγό του Αλέξη Τσίπρα. Ο οποίος με τις διακοπές είχε πάντα θεματάκι. Οσο ήταν πρωθυπουργός, οι διακοπές του ήταν πάντα εφτασφράγιστο μυστικό. Και όταν διέρρευσαν οι φωτογραφίες του με τις πουράκλες στο κότερο της συνεργάτιδάς του, λίγες μέρες μετά το Μάτι, υποπτευθήκαμε τους λόγους.

Τώρα που δεν είναι πια πρωθυπουργός, μάθαμε όλοι ότι θα πάει στις ΗΠΑ οικογενειακώς – σαν μία παράκαμψη από τις πορείες του στην αμερικάνικη Πρεσβεία. Με γεια του με χαρά του αλλά, επειδή ήθελε να μιμηθεί και τον Παπανδρέου τρομάρα του, δεν υπήρχε περίπτωση ο Ανδρέας να εξαφανιστεί ύστερα από μία τέτοια ήττα. Διότι όταν δεν μπορείς να διαχειριστείς την ήττα σου, σημαίνει ότι από λάθος σου χαρίστηκε η νίκη.