Πάντα η κανονικότητα

Μεσολάβησαν δύο εκλογές, διασκεδάσαμε και η αλήθεια είναι ότι ξεχαστήκαμε για λίγο και κάναμε όνειρα. Οι πυρκαγιές της Αττικής, όμως, μας επανέφεραν στη γνωστή πραγματικότητα με τον σκληρότερο τρόπο: άλλη μια κρίση για τη χώρα, άλλη μια δοκιμασία για την κυβέρνηση. Και δεν πρόκειται απλώς για επανάληψη των περσινών και των προπέρσινων. Είναι καταφανές πια ότι οι πυρκαγιές είναι κάτι περισσότερο από μια εποχική μάστιγα. Εξελίσσονται σε ένα φαινόμενο που υπερβαίνει το ίδιο το σύστημα, τους μηχανισμούς και τους σχεδιασμούς του.

Προφανώς μιλάμε για κατάσταση η οποία δεν αντιμετωπίζεται με τα υπάρχοντα μέσα, όση ικανότητα, προθυμία και αυταπάρνηση αν υπάρχει στο προσωπικό, από τον τελευταίο πυροσβέστη μέχρι τον Πρωθυπουργό της χώρας. Πράγματι, η δύσκολη διαδικασία εκκένωσης των επικίνδυνων περιοχών από τον πληθυσμό έγινε σωστά. Υπήρξε προετοιμασία, χρειάζεται όμως κάτι περισσότερο.

Αν η εκτίμησή μου ισχύει, τότε αυτό που συνεπάγεται είναι πολλή δουλειά και μάλιστα καλοκαιριάτικα. Πρώτα να βρεις τους ειδικούς, έπειτα να τους ρωτήσεις και να τους ακούσεις, μετά να διαβάσεις ο ίδιος και στο τέλος – το πιο δύσκολο όλων – να καταλάβεις τι πρέπει να γίνει. Μέχρις εδώ είναι η «Ιλιάδα». Το πώς στήνεται και λειτουργεί ένα νέο ολιστικό (sic) σύστημα πυροπροστασίας από την κόλαση της κλιματικής αλλαγής είναι η «Οδύσσεια», δηλαδή άλλο έπος, με ακόμη χειρότερα τέρατα από τον Αχιλλέα. Εννοείται, επίσης, ότι αυτή η προσπάθεια απορροφά πόρους που είναι πάντα πεπερασμένοι στην πολιτική (ενέργεια, σκέψη, ώρες δουλειάς). Αν δεν αποδυναμώνει την προσπάθεια στα άλλα κυβερνητικά μέτωπα (των μεταρρυθμίσεων), πάντως επιβαρύνει την κυβέρνηση και τους σχεδιασμούς της. Με λίγα λόγια, λυπάμαι τον Κυριάκο Μητσοτάκη για όσα πέφτουν στο κεφάλι του, τη ίδια ώρα που χαίρομαι και αισθάνομαι ασφαλής που είναι αυτός ο Πρωθυπουργός. Λίγο άκαρδο ακούγεται, αλλά αυτή είναι η δημοκρατία. Διαλέγω Πρωθυπουργό, όπως διαλέγω και υδραυλικό, δηλαδή με βάση την ικανότητα του καθενός σε αυτό με το οποίο καταγίνεται.

Ει μη τι άλλο, η παρούσα κρίση έρχεται να υπενθυμίσει την αξία αυτού που μάθαμε να λέμε, στα χρόνια της χρεοκοπίας, «κανονικότητα». Αυτό επιβράβευσαν οι ψηφοφόροι στις δύο πρόσφατες εκλογικές νίκες: τη σοβαρότητα της προσπάθειας του Κυριάκου Μητσοτάκη να επαναφέρει την κανονικότητα και να τη συντηρήσει. Κατά παράδοξο τρόπο, οι επιδόσεις του στις αλλεπάλληλες κρίσεις που αντιμετώπισε ήταν αυτό που τον έκανε ξανά Πρωθυπουργό. Οι κρίσεις συντήρησαν το αίτημα για κανονικότητα. Αυτό ήταν πάντα το ζητούμενο από τον κόσμο καθ’ όλη την περασμένη τετραετία. Και ήταν έτσι εξαιτίας των αλλεπάλληλων κρίσεων. Ιδού τώρα άλλη μια και δώσ’ του ξανά από την αρχή τη μέρα της μαρμότας.

Από όλα αυτά, φυσικά, στον ΣΥΡΙΖΑ χαμπάρι δεν πήραν. Το παραδέχτηκε με τον ακαταμάχητο (και, ατυχώς, πάντα ακατάληπτο από ένα σημείο και μετά) τρόπο του ο Γιούκλιντ Τσαλακώτος. Διαβάζω ότι σε πρόσφατη συνομιλία του με δημοσιογράφους, που είχε ο ίδιος προσκαλέσει σε συζήτηση, ρωτήθηκε αν είχε νιώσει (sic) ότι ήταν κοινωνικό αίτημα η κανονικότητα. (Μεταφράζω: αν είχε νιώσει ότι ο κόσμος δεν ήθελε ανατροπές και ανακατωσούρες). «Οχι τόσο πολύ» ήταν η απάντηση του. Πρόσθεσε όμως ότι αισθανόταν την ίδια ώρα ότι «υπήρχε μια υποτίμηση ότι παίζει αυτό». Δεν έχει σημασία τι και πώς το εννοούσε ακριβώς με τον κρυπτικό, συμπεπυκνωμένο τρόπο του ποιητικού λόγου του ο Γιούκλιντ. Το νόημα το πιάσαμε. Δεν είχαν καταλάβει ότι μπορεί μεν «η κανονικότητα να μην είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά», που λέει η γνωστή θεωρητικός, αλλά ο κόσμος αδιαφορεί για το τι ευνοεί την Αριστερά και επιλέγει εκείνο που κάνει τη ζωή του καλύτερη, χωρίς προηγουμένως να του την καταστρέφει. Μυρωδιά δεν πήραν ή, μάλλον, υπήρχε μια υποτίμηση ότι παίζει αυτό.

Το ευχάριστο, πάντως, είναι ότι, όσο και αν απεχθάνεται τον Μητσοτάκη ο Γιούκλιντ, κάτι φαίνεται να έμαθε από αυτόν. Το λέω επειδή, στην ίδια συζήτηση με τους δημοσιογράφους, τους είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εξελιχθεί σε «επιτελικό κόμμα»…