Οταν η Ακροδεξιά προσεταιρίζεται τον Παζολίνι

Ο νέος υπουργός Πολιτισμού της Ιταλίας λέγεται Τζέναρο Σαντζουλιάνο. Παλιός δημοσιογράφος της τηλεόρασης και βετεράνος ακτιβιστής του μεταφασιστικού Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος, δεν διστάζει να επικαλείται τοτέμ της Αριστεράς όπως ο Αντόνιο Γκράμσι και ο Πιερ Πάολο Παζολίνι και να ισχυρίζεται ότι ιδρυτής της σκέψης της Δεξιάς είναι ο Δάντης. «Πάντα με στενοχωρούσε ότι η Δεξιά δεν ενδιαφέρεται για την κουλτούρα», λέει στην «El País». «Πρέπει όμως να ανοιχτούμε στον πολιτισμό, να έχουμε σχέσεις με τον κινηματογράφο, το θέατρο, τη λογοτεχνία. Εμένα μου αρέσει πολύ ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Οταν η κουλτούρα είναι υψηλή, είναι κουλτούρα και τέλος».

Ο νέος υπουργός Γεωργίας της Ιταλίας λέγεται Φραντσέσκο Λολομπρίτζιντα. Κουνιάδος της ιταλίδας πρωθυπουργού, είναι ένθερμος οπαδός της θεωρίας της «μεγάλης αντικατάστασης», αυτού του ρατσιστικού σχήματος δηλαδή σύμφωνα με το οποίο οι μετανάστες θα αντικαταστήσουν σιγά – σιγά τους γηγενείς λευκούς. Και υποστηρίζει, χωρίς να προσκομίζει καμιά σχετική λογοτεχνική αναφορά, ότι ο μεγάλος ρομαντικός ποιητής του 18ου αιώνα Αλεσάντρο Μαντσόνι ήταν «ένας πατριώτης που υπερασπιζόταν την οικογένεια».

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν ξεκινήσει στην πραγματικότητα μια εκστρατεία επανεφεύρεσης του παρελθόντος. Αλλά φυσικά δεν είναι οι ίδιοι διανοούμενοι. Πίσω από την ιδέα αυτή βρίσκεται ο γάλλος φιλόσοφος Αλέν ντε Μπενουά, η αιχμή του δόρατος της νέας Δεξιάς. Αυτός είχε την ιδέα για τον Παζολίνι, παραπέμποντας στο γνωστό ποίημα «Το ΙΚΚ στους νέους», που δημοσιεύτηκε στις 16 Ιουνίου του 1968 στο περιοδικό «L’Espresso» και περιγράφει την αιματοβαμμένη σύγκρουση που είχε σημειωθεί δύο εβδομάδες νωρίτερα στη Βάλε Τζούλια ανάμεσα σε αριστερούς φοιτητές και αστυνομικούς. Ο Παζολίνι παίρνει εδώ το μέρος των ενστόλων, των «πραγματικών καταπιεσμένων», της αυθεντικής εργατικής τάξης, με την οποία έπρεπε να ασχοληθεί το κόμμα. Αρα;

Oσο για τον Γκράμσι, το κείμενο που κυρίως επικαλούνται ο Ντε Μπενουά και η νέα Δεξιά περιλαμβάνεται στα Τετράδια Φυλακής και περιγράφει την έννοια της ηγεμονίας: «Η ανωτερότητα μιας κοινωνικής ομάδας εκδηλώνεται με δύο τρόπους: ως κυριαρχία και ως ηθική διανοητική καθοδήγηση (…) Μια κοινωνική ομάδα μπορεί και πρέπει να ασκεί καθοδήγηση πριν κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία˙ στη συνέχεια, όταν ασκεί την εξουσία, είναι κυρίαρχη, αλλά πρέπει να συνεχίσει να καθοδηγεί». O Γκράμσι υπενθύμιζε εδώ ότι αυτή η νέα εξουσία πρέπει να επεκτείνεται σε τομείς όπως ο πολιτισμός, η τέχνη και η ψυχαγωγία. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή την ιδέα βασίστηκε η διδακτορική εργασία του ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν.

Αυτή θα είναι μια από τις μεγάλες πολιτικές μάχες των επομένων ετών, επισημαίνει στην «El País» η ιταλίδα πολιτική φιλόσοφος Ντονατέλα ντε Τσέζαρε, που ειδικεύεται στον Χάιντεγκερ. Τόσο το κόμμα της ιταλίδας πρωθυπουργού, οι Αδελφοί της Ιταλίας, όσο και το Vox, το κόμμα της ισπανικής Ακροδεξιάς που μετά τις αυριανές εκλογές ελπίζει να μπει στην κυβέρνηση, πάσχουν από ένα σύνδρομο κατωτερότητας: στερούνται της φιλοσοφικής παράδοσης της γερμανικής Δεξιάς και έχουν ανάγκη από σημεία αναφοράς. Οικειοποιούνται έτσι τους διανοούμενους του αντίπαλου στρατοπέδου. Και προωθούν δικούς τους, όπως ο Ντε Μπενουά ή ο άγγλος φιλόσοφος Ρότζερ Σκρούτον.

Για τη δουλειά αυτή είναι απαραίτητα και τα think tanks. To Vox, έτσι, εγκαινίασε πρόσφατα στη Μαδρίτη ένα παράρτημα του γαλλικού Ινστιτούτου Κοινωνικών, Οικονομικών και Πολιτικών Σπουδών (ΙSSEP). Ποιος βρίσκεται από πίσω; Μα η ανερχόμενη Μαρεσάλ Λεπέν, εγγονή και ανιψιά των δύο κεντρικών προσώπων της γαλλικής Ακροδεξιάς, που συνεργάζεται εσχάτως με τον Ερίκ Ζεμούρ!

Στην Ιταλία, πάλι, ιδιαίτερα ενεργό σε αυτόν τον χώρο είναι το ίδρυμα Vittoriale degli Italiani, που είναι αφιερωμένο στην προσωπικότητα και το έργο του Γκαμπριέλε Ντ’Ανούντσιο, ενός συγγραφέα και ποιητή που είχε συνδεθεί με τον φασισμό. Διευθυντής του ιδρύματος είναι ο Τζορντάνο Μπρούνο Γκέρι, που προαλειφόταν για υπουργός Πολιτισμού αλλά του έφαγε τη θέση ο Σαντζουλιάνο. «Οι διανοούμενοι της Δεξιάς έπαιξαν περιορισμένο ρόλο τις τελευταίες δεκαετίες», παραδέχεται. «Η σημερινή κυβέρνηση όμως είναι αποφασισμένη να ασχοληθεί με το πεδίο του πολιτισμού. Και είναι λογικό και αναγκαίο. Οποιαδήποτε κυβέρνηση που σκέφτεται διαφορετικά από την προηγούμενη πρέπει να ασχολείται με τον πολιτισμό και να βοηθάει τους ανθρώπους που σκέφτονται σαν κι εκείνη να καταλαμβάνουν τα ανάλογα πόστα».

Κι έτσι φτάσαμε στα πογκρόμ στη RAI, με τον εξαναγκασμό του προηγούμενου διευθυντή σε παραίτηση και ένα κύμα αποχωρήσεων: οι πιο ηχηρές ήταν εκείνες του δημοφιλούς παρουσιαστή Φάμπιο Φάτσιο και της γνωστής δημοσιογράφου Μπιάνκα Μπερλινγκουέρ, κόρης του ιστορικού ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Το λάθος του Πούτιν

Οπαδός του Πούτιν, του Ορμπαν, του Νετανιάχου και του Τραμπ, ανέλαβε  γενικός διευθυντής της RAI στις 15 Μαΐου του 2023 και αποτελεί κεντρικό πρόσωπο στη μάχη της ιταλικής Ακροδεξιάς για την πολιτισμική ηγεμονία. Εγινε γνωστός όταν επέκρινε τον πρόεδρο Ματαρέλα για τις συστάσεις του προς τον πληθυσμό να εμβολιαστεί για την Covid-19, ενώ την ίδια περίοδο καλούσε τους Ιταλούς να διαβάσουν τα βιβλία της Χάνα Αρεντ για τους ολοκληρωτισμούς ώστε να κατανοήσουν τη διαχείριση της πανδημίας. Δεν θα μπορούσε να λείπει βέβαια και η απέχθεια προς τον Σόρος, τον οποίο συγκρίνει με τη Σελμπ, την τεράστια αράχνη που γνωρίσαμε στον Αρχοντα των Δαχτυλιδιών. «Το λάθος του Πούτιν», γράφει στο βιογραφικό του, «είναι ότι δεν θέλει να υποτάξει τη Ρωσία στα κελεύσματα της Νέας Παγκόσμιας Τάξης που κηρύσσει ο Σόρος».