Η ευκαιρία της κανονικότητας

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες είναι εντυπωσιακό. Επειτα από 15 χρόνια παραμονής στην αρχηγία, ο πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης παραιτήθηκε, έχουν εκκινήσει διαδικασίες για τη διαδοχή του, έχουν κατατεθεί υποψηφιότητες, έχουν πραγματοποιηθεί κάμποσες συνεδριάσεις πολυάριθμων οργάνων, έχουν αλλάξει εσωκομματικοί συσχετισμοί, έχουν ξεσπάσει δημόσια κόντρες, έχουν σημειωθεί αποχωρήσεις πρωτοκλασάτων στελεχών και το θέμα όχι μόνο δεν κυριαρχεί στην επικαιρότητα, αλλά δείχνει να απασχολεί σχεδόν αποκλειστικά τους εμπλεκόμενους.

Η πρώτη φορά Αριστερά, το κόμμα που κυβέρνησε επί τεσσεράμισι χρόνια και διαδραμάτισε τόσο σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας διαπλάθοντας κοινωνικές συμπεριφορές, επιβάλλοντας αισθητική και διαμορφώνοντας κουλτούρα, δείχνει να έχει βγει εκτός μόδας και να μη συγκινεί ούτε κάποιους από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του. Στις δημοσκοπήσεις που συζητιούνται σε πολιτικούς διαδρόμους τα ποσοστά του έπεσαν ακόμα πιο χαμηλά, ενώ εντός της κοινωνίας το θέμα δεν δείχνει να απασχολεί. Για κάποιους έχει να κάνει με την άποψη που διατυπωνόταν από μερικούς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Τσίπρα δεν υπάρχει και χωρίς τον Τσίπρα δεν μπορεί. Στην πραγματικότητα ήταν το ίδιο το κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς που με τις εργοστασιακές του ρυθμίσεις προκαθόρισε και την ημερομηνία λήξης του χρόνου ζωής του.

Το πρόβλημά του περισσότερο από πολιτικό, είναι δομικό. Ενα κόμμα διαμαρτυρίας χάνει τον λόγο ύπαρξής του όταν η κοινωνία κουράζεται και ύστερα από δέκα χρόνια κρίσης δεν θέλει πια να διαμαρτυρηθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και στην τωρινή φάση της ανασυγκρότησής του γίνεται σπατάλη πολιτικής ενέργειας για τη ρύθμιση του ιδεολογικού GPS, αν θα πάει πιο αριστερά ή θα στρίψει προς κέντρο. Την ίδια στιγμή, σε θέματα που προκύπτουν καθημερινά, από μεγαλύτερες ή μικρότερες κυβερνητικές αρρυθμίες, οι υποψήφιοι πρόεδροι δεν τοποθετούνται πολιτικά, δεν εκφράζουν άποψη και πολύ περισσότερο δεν προτείνουν λύσεις, ώστε να διαπιστώσει το εκλογικό σώμα τι πραγματικά πρεσβεύει ο καθένας εξ αυτών. Αντ’ αυτού επαναλαμβάνουν παρωχημένα τσιτάτα, αόριστες διακηρύξεις, γενικόλογα ευχολόγια, σαν να απευθύνονται σε όμιλο σκέψης.

Το χειρότερο όμως είναι πως η απουσία τοποθέτησης δεν έχει να κάνει με κακό επικοινωνιακό χειρισμό. Αλλά με πραγματική έλλειψη πρότασης από ένα κόμμα που για χρόνια είχε υιοθετήσει έναν παντός καιρού κόντρα ρόλο, παρουσίαζε ως θέση μόνο την αντίθεση και θεωρούσε πως «η κανονικότητα δεν είναι ευκαιρία για την Αριστερά». Επειδή όμως βιώνουμε πλέον μια κανονικότητα, πρέπει να βρει στα σοβαρά τι θα κάνει. Οχι για το δικό του μόνο καλό, αλλά της Δημοκρατίας.