Ουφ! Κανονικότητα

Ηταν μεγάλη η ανακούφιση από την εναρκτήρια γκάφα του Νότη Μηταράκη, γι’ αυτό και ξεκινώ εκφράζοντας τις ειλικρινείς ευχαριστίες μου στον νέο υπουργό Δημοσίας Τάξεως (ακολουθώ την παλιά ορολογία). Τον ευχαριστώ, διότι με την ανοησία περί έφιππης αστυνομίας με επανέφερε στην πραγματικότητα του Υπαρκτού Ελληνισμού, από την οποία με είχε απομακρύνει η μεγάλη ικανοποίησή μου για το εκλογικό αποτέλεσμα. Ναι, έχουμε έναν πρώτης τάξεως Πρωθυπουργό, με όλα τα απαιτούμενα προσόντα για τον ρόλο και την εποχή μας. Εχουμε, επίσης, μια κυβέρνηση, η οποία βασίζεται στην κοινωνική πλειοψηφία του λογικού Κέντρου, συνθήκη που της επιτρέπει να ακολουθήσει με αξιώσεις μια στρατηγική εκσυγχρονισμού της χώρας.

Αυτά τα έχουμε και είναι τα θετικά της υπόθεσης. Από την άλλη, όμως, έχουμε κυβέρνηση η οποία συντίθεται από υλικά άνισα ως προς την ποιότητά τους. Είναι λογικό να συμβαίνει αυτό, διότι στην πολιτική, όπως και στη μαγειρική, δουλεύεις με αυτό που έχεις· και αυτό που είχε ο Μητσοτάκης για να δουλέψει ήταν η ΝΔ. Εφερε μέσα ο ίδιος ό,τι καλύτερο μπορούσε να βρει στην αγορά, αλλά οι δυνατότητες είναι εκ των πραγμάτων πεπερασμένες. Δεν γλιτώνουμε λοιπόν από τους Μηταράκηδες ούτε από τους Θεοδωρικάκους. Αυτή είναι η Ελλάδα. Πάμε καλά, δεν υπάρχει αμφιβολία, παραμένουμε όμως Ελλαδάρα, η χώρα των θαυμάτων, στην οποία ένας υπουργός μπορεί να ξεφουρνίσει τη μεγαλύτερη βλακεία, χωρίς λόγο μάλιστα, εκτός από την καθαρή ικανοποίηση της εκτόνωσης μιας προσωπικής ανάγκης.

Εφιππη αστυνομία. Απορείς πώς του ήρθε τέτοια ιδέα, που συναγωνίζεται σε ηλιθιότητα την άλλη για τους φοίνικες στην Πανεπιστημίου. Και μάλιστα, έφιππη αστυνομία για διακοσμητικούς, τελετουργικούς ρόλους. Πώς δεν κατάλαβε το μέγεθος της ανοησίας προτού την εκστομίσει; Δεν ξέρω, φαντάζομαι θα υπάρχει σχετική πρόβλεψη στο υπουργικό γραφείο του (σε όλα θα πρέπει να υπάρχει), ώστε την επομένη φορά που θα έχει μια άλλη εξίσου λαμπρή ιδέα να κάνει αμέσως ένα παγωμένο ντους και να την ξεχάσει. Για την κατάργηση ή, τέλος πάντων, την αναθεώρηση της δήθεν Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, ο νέος υπουργός είχε απόλυτο δίκιο. Είναι αίσχος και διαρκής υπόμνηση μιας αποτυχίας της προηγούμενης κυβέρνησης. Συνεπώς, είναι αυτονόητο ότι η κυβέρνηση οφείλει να το τακτοποιήσει με έναν λογικό και εύσχημο τρόπο. Εχασε, όμως, το δίκιο του ο Μηταράκης, επειδή, με τη φαντασία του, καβάλησε ένα άλογο που δεν υπάρχει…

ΕΧΕΙ ΚΑΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

Είναι γνωστό ότι οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα. Δεν περίμενα, όμως, ότι ο Ερντογάν έχει τόσο αφοσιωμένους φίλους και θαυμαστές στην Ελλάδα. Στεγάζονται, κυρίως, στη λεγόμενη λαϊκή Δεξιά, τα απομεινάρια δηλαδή των Νεοκαραμανλικών και της αστακομακαρονάδας. Διότι από εκείνη την πλευρά προέρχονται οι ύμνοι στον Ερντογάν, τον υποτιθέμενο κορυφαίο παίκτη του γεωπολιτικού παιχνιδιού, τον Ερντογάν που παίρνει πάντα αυτό που θέλει και μπροστά στον οποίο όλοι οι άλλοι είναι τα τσικό.

Πρόκειται, βέβαια, για σαχλαμάρες των αφελών εκείνων, που ακολουθούν τη μεταφυσική θεώρηση των ελληνοτουρκικών. Φαντάζονται από τη μια εμάς (με περικεφαλαίες, φουστανέλες, στολές των Βαλκανικών κ.λπ.), τους άλλους απέναντι και, τριγύρω, την ακινησία του κενού, που το ονομάζουν «Ιστορία» και συνήθως προσθέτουν και κανά δυο θαυμαστικά. Παρακολουθούν οι μωροί τι κάνει ο Ερντογάν με τις εξωτερικές σχέσεις της Τουρκίας και φαντάζονται ότι, αν και εμείς κάνουμε το ίδιο, θα ωφεληθούμε, αλλά δεν το κάνουμε, είτε επειδή οι πολιτικοί μας δεν μπορούν είτε επειδή υποκύπτουν στις πιέσεις των ξένων. Και το πιστεύουν όλο αυτό οι κακομοίρηδες…

Ετσι, ενώ όλος ο κόσμος βλέπει τον Ερντογάν στην ηλικία του, με τα προβλήματα υγείας που όλοι μας ξέρουμε ότι έχει, αλλά κανείς δεν ξέρει τι είναι ακριβώς, να ρίχνει μια κανονική kolotoumba και κρατάμε την ανάσα μας μη τυχόν σπάσει κανένα παΐδι γέρος άνθρωπος, οι θαυμαστές του εδώ ερμηνεύουν την υποχώρησή του ως νίκη. Αλλά, θα μου πείτε, είναι οι ίδιοι που αγνοούν έναν ολόκληρο πόλεμο που μαίνεται στην Ουκρανία, από τον οποίο, όπως βλέπουμε, απειλείται εντέλει και αυτή η σταθερότητα του καθεστώτος Πούτιν στη Ρωσία. Τα υπόλοιπα επ’ αυτού τα έχει πει θαυμάσια ο Ευάγγελος Λεμπέσης, περιττεύει να τα επαναλάβω…