Προσωπικά {LF}και άλλα

Τα Γλωσσίδια θα απουσιάσουν από το επόμενο Σάββατο και μέχρι περίπου τα μέσα Σεπτεμβρίου. Δεν είναι θέμα «ξεχειλωμένων» διακοπών. Είναι απόρροια της ανάγκης να ασχοληθώ λίγο περισσότερο με άλλες πλευρές της ιδιότητάς μου του γραφιά. Γραφιάς δήλωνα, δηλώνω και θα δηλώνω πάντα. Και βέβαια, παράλληλα, επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής, αφού έτσι ψωμίζομαι και έτσι «πληρώνω το νοίκι». Ποτέ δεν δήλωσα – ούτε προτίθεμαι να δηλώσω – συγγραφέας. Συγγραφέας είναι κάτι περισσότερο από αυτά στα οποία επιδίδομαι εγώ. Και αν ακόμα δεν είναι «κάτι περισσότερο», οπωσδήποτε είναι «κάτι άλλο». Για να επανέλθω όμως στην κάπως πιο παρατεταμένη επικείμενη απουσία μου, αυτή συνδέεται με δύο βιβλιαράκια που έχω στα σκαριά. Το πρώτο είναι μια ιδέα που θα ήταν πρόωρο να τη δημοσιοποιήσω. Οσο για το δεύτερο, αυτό, ναι, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να το δημοσιοποιήσω, πολλώ μάλλον αφού έχει άμεση σχέση με τη στήλη. Το φθινόπωρο, λοιπόν, θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Πατάκη τα Γλωσσίδια της περιόδου 2018-23, ξανακοιταγμένα και «γκρουπαρισμένα» (αμιγώς γλωσσικά, βιβλιοκριτικά, ιστορικά, κ.λπ.), με πρόλογο του ομότιμου καθηγητή και ακαδημαϊκού, φίλτατου Χριστόφορου Χαραλαμπάκη.

Επιπλέον, εκτός από το ότι πρέπει να ασχοληθώ και λίγο με τα υπό έκδοσιν «πονηματάκια» μου, θα είναι και ευκαιρία να διαβάσω (αν όχι όλα, τουλάχιστον κάποια από αυτά) τα βιβλία που με περιμένουν σε μια άκρη του γραφείου μου. Σε ένα από αυτά μάλιστα, ταιριάζει να αναφερθώ εδώ, αφού πρόκειται για ένα είδος έμμεσης, μέσω προσωπικών μαρτυριών, ιστορίας και των «ΝΕΩΝ», της εφημερίδας που κρατάτε στα χέρια σας και που φιλοξενεί τα Γλωσσίδια εδώ και σχεδόν πέντε χρόνια. Πρόκειται για το ογκώδες βιβλίο της Ελευθερίας Κόλλια «Στα χρόνια του Χρήστου Λαμπράκη. Μαρτυρίες και αφηγήσεις για τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη 1957-2017», όπου στελέχη όπως οι Γιάννης Μαρίνος, Γιάννης Καρτάλης, Χρήστος Μεμής, Παντελής Καψής, Πέτρος Ευθυμίου, Ελένη Σπανοπούλου, Λιάνα Κανέλλη, και πολλοί ακόμα αναφέρονται στη σχέση τους με τον Χρήστο Λαμπράκη και με τον κάποτε ΔΟΛ, αλλά εμμέσως και σε εξήντα ολόκληρα χρόνια πολιτικού και δημοσιογραφικού γίγνεσθαι.

Θα κλείσω με μια οφειλόμενη (πρώτη) απάντηση σε συστηματικό αναγνώστη της στήλης. Με αφορμή την ενασχόλησή μου με αμερικανικά τοπωνύμια στα τρία προηγούμενα Γλωσσίδια, με ρώτησε λοιπόν γιατί Βοστόνη, και όχι Βοστώνη όπως γράφαμε παραδοσιακά. Για την ορθογραφία κάποιων πόλεων έχω επιχειρηματολογήσει και κατά το παρελθόν. Ωστόσο, αφού το θέμα δείχνει να ενδιαφέρει και να προβληματίζει, θα επανέλθω.

Επιδόρπιο

Για να δείξω πόσος χρόνος απαιτούνταν τον 19ο αιώνα προκειμένου να μεταδοθεί μια είδηση, έγραφα το προηγούμενο Σάββατο για το πώς η κρίσιμη μάχη του Αγγλοαμερικανικού Πολέμου του 1812-14 έγινε… αφού είχε υπογραφεί η συνθήκη ειρήνης μεταξύ των εμπολέμων. Σχετικά με το ίδιο αυτό θέμα, του χρόνου δηλαδή που απαιτούσε η μετάδοση των ειδήσεων τη «μακρινή» εκείνη εποχή, λέγεται ότι ο θεμελιωτής της αυτοκρατορίας των Ρότσιλντ έκανε την πρώτη του «μπάζα» έχοντας καταφέρει να μάθει πρώτος την έκβαση της Μάχης του Βατερλό, τον Ιούνιο του 1815. Εσπευσε έτσι να αγοράσει βρετανικά και άλλα χρεόγραφα ενώ ακόμη οι περισσότεροι, φοβούμενοι νίκη του Βοναπάρτη, πουλούσαν κοψοχρονιά.