Οταν οι συγγραφείς θρηνούν τα κατοικίδιά τους

Εκτός από το σημαντικό λογοτεχνικό έργο τους ορισμένοι από τους κορυφαίους συγγραφείς έχουν αποτυπώσει στις σελίδες ημερολογίων ή αλληλογραφίας τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους ύστερα από την απώλεια των αγαπημένων κατοικιδίων τους. Αυτές τις σκέψεις αναζήτησε η Σάρα Μπέιντερ, όπως σημειώνει στο διαδικτυακό περιοδικό «Lithub» παρουσιάζοντας το βιβλίο της «The Book of Pet Love and Loss» (Simon & Schuster), που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Σε αυτό έχει συγκεντρώσει τον προσωπικό «θρήνο», ας τον ονομάσουμε, δημιουργών όπως οι Ρέιμοντ Τσάντλερ, Εντιθ Γουόρτον, Ευγένιος Ο’ Νιλ κ.ά. Τα ζώα για τα οποία γράφουν εκτείνονται από τους σκύλους και τις γάτες τους, κουνέλια και άλογα έως μία μανγκούστα – στην περίπτωση του Πάμπλο Νερούδα. Τα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από την παρουσίαση του Lithub (σε πρόχειρη μετάφραση):

Ρέιμοντ Τσάντλερ: «Δεν περάσαμε και τόσο ωραία τα Χριστούγεννα, καθώς χάσαμε τη μαύρη γάτα Περσίας, με την οποία ζούσαμε για είκοσι χρόνια. Ηταν κομμάτι της ζωής μας και τώρα πια νιώθουμε θλίψη όταν μπαίνουμε στο σιωπηλό άδειο σπίτι ύστερα από μια νυχτερινή έξοδο».

Ευγένιος Ο’ Νιλ (γράφοντας εξ ονόματος του σκύλου Δαλματίας του): «Λίγες τελευταίες λέξεις αποχαιρετισμού, κύριε και κυρία. Οποτε επισκέπτεστε τον τάφο μου, μπορείτε να λέτε με θλίψη αλλά και κάποια ευχαρίστηση στη θύμησή μου “Εδώ βρίσκεται ένα πλάσμα που μας αγάπησε και το οποίο αγαπήσαμε”. Οσο βαθύς κι αν είναι ο ύπνος μου, εγώ θα σας ακούσω. Ούτε ο θάνατος ο ίδιος δεν θα μπορεί να με σταματήσει απ’ το να κουνήσω με ευγνωμοσύνη την ουρά μου».

Ιντιθ Γουόρτον: «Σας ευχαριστώ για το τόσο ευγενικό και γεμάτο κατανόηση γράμμα σας για την Τουτς. Νομίζω ότι όλοι όσοι την ήξεραν πενθούν γι’ αυτήν σαν να ήταν ένας ανθρωπάκος. Κι αλήθεια δεν ήταν; Και μάλιστα από το πιο σπάνιο είδος;».

Καρολάιν Κναπ: «Ακουσα κάποτε μια γυναίκα που είχε χάσει το σκυλάκι της να λέει ότι ένιωθε σαν να έλειπε ξαφνικά ένα χρώμα από τον κόσμο της: το ζώο είχε φέρει μια νέα απόχρωση στην οπτική της, που προηγουμένως έλειπε, και χωρίς τον σκύλο το χρώμα αυτό σβήστηκε. Η εικόνα αυτή φαίνεται να αποτυπώνει την αγάπη για έναν σκύλο με εξαιρετική απλότητα».

Πάμπλο Νερούδα: «Εγραψα μέχρι και καταχώρηση στις εφημερίδες: “Χάθηκε μαγκούστα που ακούει στο όνομα Kiria”. Δεν πήρα ποτέ καμία απάντηση. Κανείς από τους γείτονες δεν την είχε ξαναδεί… Εξαφανίστηκε για πάντα. Εμεινα μόνος για καιρό με τον πόνο μου».