Η δημογραφική μοίρα της Κίνας

Η επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ – Κίνας οφείλεται τελικά στη διμερή εμπορική ανισορροπία και στην απογοήτευση των ΗΠΑ με την κινεζική πολιτική. Και τα δύο μπορούν να αναχθούν στην πολιτική του ενός παιδιού της Κίνας, η οποία ίσχυε από το 1980 έως το 2016.

Οταν οι δυτικοί ηγέτες καλωσόρισαν την Κίνα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001, οι περισσότεροι υπέθεσαν ότι δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για τον τελικό εκδημοκρατισμό. Μια αυξανόμενη κινεζική μεσαία τάξη, υπέθεσαν, θα απαιτούσε μεγαλύτερη ευθύνη από την κυβέρνηση, δημιουργώντας τελικά τόση πίεση που οι αυταρχικοί θα παραμερίσουν και θα επέτρεπαν μια δημοκρατική μετάβαση. Αυτή η πολιτική φαντασίωση στήριξε την κινεζο-αμερικανική σχέση για δεκαετίες.

Αλλά δεν ήταν γραφτό. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (CPC) οπισθοδρομεί σε όλα τα μέτωπα, επιβεβαιώνοντας περισσότερο έλεγχο από πάνω προς τα κάτω στην οικονομία και ενισχύοντας τη λογοκρισία και άλλες μορφές κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου. Οδηγήθηκε σε αυτό το μονοπάτι από την κληρονομιά της πολιτικής του ενός παιδιού, η οποία αναμόρφωσε θεμελιωδώς τα δημογραφικά στοιχεία και την οικονομία της χώρας.

Οι νέοι ηλικίας 15-29 ετών είναι συνήθως η πρωτοπορία των εκδημοκρατιστικών μεταρρυθμίσεων. Αλλά η πολιτική του ενός παιδιού της Κίνας μείωσε σημαντικά το μέγεθος αυτής της εξέλιξης. Στην Ταϊβάν και τη Νότια Κορέα, το μερίδιο του νεανικού πληθυσμού κορυφώθηκε στο 31% στις αρχές της δεκαετίας του 1980, δημιουργώντας μια πηγή ενθουσιασμού για εκδημοκρατισμό. Οταν έγιναν δημοκρατίες το 1987, η διάμεση ηλικία και στις δύο χώρες ήταν μόλις 26 έτη. Ομοίως, όταν το ποσοστό των νέων στην Κίνα κορυφώθηκε στο 31% (με διάμεση ηλικία τα 25), υπήρξε ένα τεράστιο κίνημα υπέρ της δημοκρατίας που κορυφώθηκε με η διαμαρτυρία στην πλατεία Τιενανμέν το 1989. Αλλά αυτή η εξέγερση συνετρίβη ανελέητα από την κυβέρνηση.

Υπό την πίεση του εμπορικού πολέμου, η Κίνα υιοθέτησε μια στρατηγική «κοινής ευημερίας» για να μειώσει την εξάρτησή της από τις υπερπόντιες αγορές υπέρ της εγχώριας κατανάλωσης. Αλλά αντιμετωπίζει ένα δίλημμα. Η αύξηση της εγχώριας κατανάλωσης δεν είναι δυνατή εκτός εάν το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών ως μερίδιο του ΑΕΠ αυξηθεί προς τον παγκόσμιο μέσο όρο. αλλά αν συμβεί αυτό, το κυβερνών κομμουνιστικό κόμμα μπορεί τελικά να χρειαστεί να αντιμετωπίσει μια ισχυρή μεσαία τάξη – ακριβώς όπως ήλπιζαν κάποτε οι δυτικοί στρατηγοί.

Τελικά, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις θα μπορούσαν να αναδιαμορφώσουν καλοπροαίρετα την οικονομία, την κοινωνία και την πολιτική της Κίνας, καθώς και να αποκαταστήσουν κάποια ισορροπία στο εμπόριο ΗΠΑ – Κίνας. Αλλά θα συναντούσαν ακόμη μεγαλύτερη αντίσταση από τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του 1978. Εάν ο Σι είναι αρκετά γενναίος για να ακολουθήσει μια τέτοια αλλαγή, η Δύση θα πρέπει να την καλωσορίσει.

Ο Γι Φουξιάν είναι ανώτερος επιστήμονας στη μαιευτική και γυναικολογία στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Madison