Πρόοδος χωρίς Δικαιοσύνη;

Είναι τρομερό, αν σκεφτείτε τι υπέφερε από το 2009 ο Ανδρέας Γεωργίου, επειδή ο άνθρωπος είχε την αφροσύνη να πάρει στα σοβαρά τη σύσταση του Σολωμού ότι «το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές». Το γεγονός ότι ο Γεωργίου, ως επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, μέτρησε σωστά το μέγεθος της χρεοκοπίας, όπως είχε την υποχρέωση βάσει των ευρωπαϊκών κανονισμών, τον έκανε να χάσει δεκατέσσερα (14) χρόνια από τη ζωή του, διωκόμενος από κάτι που δεν το λες Δικαιοσύνη σε καμία περίπτωση, αλλά μάλλον βαθύ κράτος, στο οποίο καίει άσβεστη η φλόγα του κατσαπλιαδισμού και η συμπλεγματική εχθρότητα προς την Ευρώπη και τη Δύση γενικώς.

Μόλις την περασμένη Τρίτη ξεμπέρδεψε οριστικά ο κ. Γεωργίου και μάλιστα κατόπιν υπουργικής παρεμβάσεως. Επρεπε πρώτα να έλθει το πλήρωμα του χρόνου, ώστε να αποχωρήσουν (με την άνεσή τους, εννοείται) ο Ακάματος και ο Τσίπρας. Επρεπε, δηλαδή, πρώτα να ηττηθεί για τα καλά ο λαϊκισμός, εντός και εκτός, δεξιά και αριστερά. Αλλά και έτσι ακόμη, ο μηχανισμός του κράτους συνέχισε κανονικά τη δίωξη του κ. Γεωργίου, φτάνοντας στο σημείο της γελοιότητας να τα βάζει με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, βάσει μιας λογικής την οποία ο Ορμπαν θα επικροτούσε με ενθουσιασμό. Αν δεν παρενέβαινε προσωπικά ο Κωστής Χατζηδάκης, η περιπέτεια του κ. Γεωργίου θα συνεχιζόταν.

Σχετική είναι και η περιπέτεια του Γιώργου Λούκου, του καλύτερου διευθυντή που είχε το Φεστιβάλ Αθηνών στην ιστορία του. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με αρμόδιο υπουργό τον Αριστείδη Μπαλτά, ήθελε να τον απομακρύνει από τη θέση του για να βολέψουν κάποιον δικό τους. Επινοήθηκε, λοιπόν, μια κατηγορία εις βάρος του για δήθεν διασπάθιση δημοσίου χρήματος, τη δίωξή του την πληροφορήθηκε από τις φιλικές στην τότε κυβέρνηση εφημερίδες, και άνοιξε ο δρόμος για τον διάδοχο του Λούκου στο Φεστιβάλ. Ομως, ξέρετε, ο άνθρωπος αυτός έχασε οκτώ χρόνια από τη ζωή του, μέχρι να αθωωθεί προχθές από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Από τα 65 του μέχρι τα 73 του, σήμερα, είχε τη σκιά αυτή πάνω από την τιμή του και το όνομά του. Ποιος άνθρωπος αξίζει να το υποστεί αυτό;

Δεν πρόλαβα να ακούσω τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης για τη Δικαιοσύνη, περιμένω όμως ότι σε αυτή την τετραετία θα γίνουν οι δύσκολες μεταρρυθμίσεις, που δεν ήταν ώριμες το 2019 και αναβλήθηκαν, «για να μην παραλύσει το κράτος», ήταν η αιτιολογία. Ολοι καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο είναι να εξυγιανθεί το σύστημα της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα, διότι έχει κατασκευαστεί έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ιστορικά ισχυρότερης επαγγελματικής ομάδας της χώρας, των νομικών. Πρόοδος, όμως, χωρίς Δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει. Και αυτό που έχουμε εμείς, αυτός ο ιστός στον οποίο μπορεί να πετάξουν έναν αθώο άνθρωπο και να ταλαιπωρείται για 14 χρόνια δεν το λες ακριβώς Δικαιοσύνη – ή, τέλος πάντων, το βάζεις σε εισαγωγικά.

Το ενθαρρυντικό, παρότι δεν έχω υπόψη τις προγραμματικές, είναι ότι ο υπουργός που επέλεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τη Δικαιοσύνη είναι ο Γιώργος Φλωρίδης. Αυτό σημαίνει, για όσους γνωρίζουν τον άνθρωπο, ότι ο Φλωρίδης πηγαίνει στον συγκεκριμένο τομέα με επίγνωση των προβλημάτων και με σκοπό να τον αναμορφώσει. Το εγχείρημα είναι τεράστιο και οιωνοί δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι καλύτεροι. Είναι όμως μόνο η αρχή…

ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ

Τι ωραία και με πόση φινέτσα το έθεσε η Αννα Διαμαντοπούλου! Το μεγαλύτερο πρόβλημα, είπε, που αφήνει στο κόμμα του ο Αλέξης Τσίπρας με την αποχώρησή του είναι ότι στερεί την Αριστερά από τη δύναμη της ουτοπίας. Εκείνο που παραλείπει από λεπτότητα η κυρία Διαμαντοπούλου είναι ότι το τέλος της ουτοπίας είναι η μεγάλη υπηρεσία του Αλέξη στη χώρα, παρά το κόστος με το οποίο μας προσφέρθηκε αυτή η υπηρεσία. Για μια γενιά, τουλάχιστον, ξεμπερδέψαμε με ουτοπίες και δυστοπίες. Καιρός να συμφιλιωθούμε και με την πραγματικότητα.