Βουλή: Νέον έργον

Η ορκωμοσία της νέας Βουλής δεν προδικάζει τι θα δούμε την επόμενη βουλευτική περίοδο. Η πρώτη μέρα είναι όπως η πρώτη μέρα στο σχολείο. Ψαρωμένα πρωτάκια και έμπειροι που το παίζουν παλαίμαχοι. Ειδικά χθες,το φιλοθεάμον κοινό ήταν περίεργο να δει τις καινούργιες κοινοβουλευτικές ομάδες. Παρά την περιέργεια, σχεδόν κανείς δεν περιεργάστηκε τα νέα ακροδεξιά σχήματα, τους «Σπαρτιάτες» και τους βουλευτές της Νίκης του Δημήτρη Νατσιού. Ο,τι ιδιαιτερότητα κι αν έχουν να δείξουν, χθες την έκρυψαν μέσα στα κοστούμια τους – προσωπικά μου έκανε εντύπωση μόνο ένας «Σπαρτιάτης» με κουρεμένο τον σβέρκο,εικάζω ότι θα έχει και πολλά τατουάζ.

Τα βλέμματα έκλεψε, όπως αναμενόταν,το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Με πρώτον τον περίφημο Μπιμπίλα, ο οποίος εμφανίστηκε με πουκάμισο κλόουν. Αν εμπνεύστηκε από τον κλαριτζή και ιδιαίτερο στην αμφίεσή του Γιώργο Μάγκα, τον οποίο στο παρελθόν είχε με μεγάλη ανευθυνότητα πεθάνει(ανακοίνωσε δηλαδή τον θάνατό του, ενώ ο άνθρωπος ζει και βασιλεύει), θα μπορούσαμε να πούμε ότι χθες ο Μάγκας πήρε την εκδίκησή του.

Με τέτοιο πολιτικό προσωπικό, που παραπέμπει στην ενδυματολογία των συριζαίων της πρώτης Βουλής του 2015, είναι βέβαιο ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που χθες βρέθηκε στη Βουλή με τον σύντροφο (τον οποίο έκανε βουλευτή) και τον μπαμπά της (τον οποίο δεν έκανε βουλευτή) ως απόδειξη ότι ηγείται ενός κόμματος ΙΧ, θα επιδιώξει να ενώσει με ένα νήμα το τότε με το σήμερα. Η Βουλή ως σόου μπίζνες, δηλαδή, αναμένεται να ζήσει μεγάλες δόξες.

Το κρίμα και το άδικο είναι ότι στις δόξες αυτές δεν θα συμμετάσχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Με κατάθλιψη και σε κρίση, η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να χωνέψει ότι θα είναι ακρωτηριασμένη. Μικρή. Λίγη. Χθες, ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, έδωσε έναν αγώνα για να δείξει ότι οι συριζαίοι παραμένουν μαχητικοί αλλά και ίνα μη μιανθώσι: διεκδίκησε τη χωροταξική αποπομπή από τα ορεινά έδρανα πίσω από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ των βουλευτών των «Σπαρτιατών».

Ο Αλέξης Τσίπρας, που θα μπορούσε να θέσει υπό την αιγίδα του αυτόν τον αγώνα, χθες δεν μιλιόταν. Είναι φως φανάρι ότι, ίσως για πρώτη φορά, έχει αναλογιστεί τις συνέπειες των πολιτικών του, και στο κόμμα και στην κοινωνία. Η κοινωνία βύθισε τον ΣΥΡΙΖΑ και αν το ΠΑΣΟΚ είχε πολιτικό λόγο θα τον είχε αποτελειώσει. Και το κόμμα πελαγοδρομεί, χωρίς ένα φωτεινό πρόσωπο που θα το τραβήξει μπροστά και χωρίς ουσιαστική πολιτική πρόταση. Δεν ξέρουμε δηλαδή τι θα γράφει το δελτίον ταυτότητος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Διονύσης Τεμπονέρας ήδη προτείνει ένα λενινιστικό κόμμα, νομίζω ότι αυτό ακριβώς χρειάζεται αυτή τη στιγμή η ελληνική κοινωνία, μια εμπνευσμένη από τις λενινιστικές πρακτικές αντιπολίτευση.

Στο ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, χαίρονταν πολύ και το έδειχναν. Η κοινοβουλευτική ομάδα μεγάλωσε και, επιπλέον, ο Νίκος Ανδρουλάκης (που χθες ακόμα μια φορά αντιμετώπισε ψυχρά τον Πρωθυπουργό) δεν θα έχει στη Βουλή τον Ανδρέα Λοβέρδο, που σίγουρα οι θέσεις του στα πράγματα τον εκνευρίζουν. Θα μπορούσε να μεγαλώσει κι άλλο; Οι πασόκοι δεν το συζητάνε καν, πιστεύουν ότι ο χρόνος δουλεύει γι’ αυτούς. Ας κουνήσουν όμως και το χέρι τους. Σε αυτό το τοπίο, οι νεοδημοκράτες βουλευτές είχαν άνεση και κέφι. Γιατί να μην έχουν; Σε αυτό το τοπίο, γεννάνε και τα κοκόρια τους.