Η άβυσσος της αντιπολίτευσης

Ηταν Σεπτέμβριος του 2020 όταν ο τότε (και ξανά τώρα) κοινοβουλευτικός επικεφαλής της αντιπολίτευσης δήλωνε μεγαλόθυμα πως δεν θα ζητούσε εκλογές όσο καιρό η χώρα βρισκόταν αντιμέτωπη με την πανδημία. Εν παρόδω πάντως χαρακτήρισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη «διαρκή πολιτική απάτη». Λίγο αργότερα, στα τέλη του 2021, σε μια (από τις πολλές) παρωδία, που ζήσαμε (καλά να ‘μαστε) στην προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο, ζήτησε τελικά εκλογές επειδή «η περίοδος συναίνεσης τελείωσε», εξηγώντας μάλιστα ότι «δεν τον απασχολούν τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων».

Βρισκόμασταν στην τελευταία(;) φάση της πανδημίας (με την Ομικρον να απειλεί) και στα πρώτα βήματα της πληθωριστικής απειλής. Αβυσσος μεταξύ της πραγματικότητας που βίωναν οι πολίτες και των λογυδρίων της μείζονος αντιπολίτευσης. Αβυσσος, που βάθαινε κάθε μήνα που ακολούθησε. Μέχρι που, στις αρχές τρέχοντος έτους, το ίδιο πάντοτε πρόσωπο ανακοίνωσε, με ταρατατζούμ σε έκτακτη συνέντευξη στο Ζάππειο, ότι η παράταξή του – πάντοτε αξιωματική αντιπολίτευση – «θα απέχει από κάθε ψηφοφορία». Στο ίδιο κτίριο που παραδέχθηκε την περιδίνηση στην οποία συμπαρέσυρε την παράταξή του.

Είναι παράδοξο ότι κανείς στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν έβλεπε, όλον αυτό τον καιρό, κάποιο πρόβλημα πολιτικής τακτικής, κι ας θύμιζαν όλα τούτα το χαριτωμένο «κούνα τα πόδια σου Κινέζα για να μην κόψει η μαγιονέζα» της θρυλικής «Λιλιπούπολης». Κανείς από την «αριστερότερη» εσωτερική αντιπολίτευση δεν σκέφτηκε να επισημάνει πως «τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική είναι θόρυβος πριν την ήττα», όπως θα είχε κάνει ο πολύς Μάο Τσετούνγκ, επαναλαμβάνοντας τον μεγάλο στρατηγό Σουν Τσου, που έλαμψε σχεδόν 2.000 χρόνια πριν από τον Μακιαβέλι.

Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον να συμμετάσχω στις αναζητήσεις της παραπαίουσας αυτής παράταξης. Ας ξοδεύουν τον χρόνο τους όπως προτιμούν. Ομως, έστω και τώρα, μετά από δύο απανωτά χαμένες εκλογικές αναμετρήσεις, είναι χρήσιμο να σκεφτούν την έξυπνη συμβουλή του Βολταίρου (άλλα τριακόσια χρόνια μετά τον Μακιαβέλι) σύμφωνα με την οποία «εκτιμώντας την υπεροχή των άλλων, την κάνουμε κτήμα μας».

Αφού μάλιστα, με χαρακτηριστική αριστερή χρονοκαθυστέρηση, ο κύριος Τσίπρας κούνησε μαντίλι στους θαυμαστές του, ο Πρωθυπουργός δεν έχει κανέναν λόγο (ούτε χρόνο…) να ασχοληθεί με τις εσωτερικές περιπέτειες του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, από συναισθηματικής απόψεως, θα του λείψει ο πολιτικός που του «χάρισε» τρεις καθαρές ήττες.

Πλην όμως προέχουν τα προβλήματα του διεθνούς περιβάλλοντος εντός του οποίου υποχρεωτικώς πορεύεται η χώρα, τα οποία μόνο χειρότερα θα γίνουν, ιδίως λόγω των διαρθρωτικών αδυναμιών μας. Οσο κι αν τα καταδικά μας πράγματα πηγαίνουν καλύτερα απ’ ό,τι τα πολύ δύσκολα προηγηθέντα χρόνια των απανωτών κρίσεων, η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα επηρεάζεται από όσα συμβαίνουν γύρω μας περισσότερο παρά ποτέ ως σήμερα. Οι αμέσως επόμενοι μήνες θα επιβεβαιώσουν ότι, όπως δείξαμε στις διπλές κάλπες, γίναμε πιο σοφά προσεκτικοί, αλλά και έξυπνα υπομονετικοί. Αυτά βλέπει ο Μητσοτάκης και δεν χάνει ούτε λεπτό χωρίς να υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο και αβρόφρονες προσωπικές πολιτικές. Γι’ αυτό το εντελώς ξεχωριστό μέταλλο της προσωπικότητάς του οι συγκριτικά πολύ περισσότεροι πολίτες τον εμπιστεύτηκαν γενναιόδωρα.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος