Η απάντηση του «Κούλη»

29 Ιουνίου 2023. Μια μέρα που θα γραφτεί στην ιστορία χάρη στην παραίτηση του μακροβιότερου προέδρου κόμματος στη χώρα μας. Τα τελευταία 7, από τα 15 χρόνια στην αρχηγία, ο Αλέξης Τσίπρας αναμετρούνταν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στις κάλπες, στη Βουλή, στην κοινωνία. Εκπροσωπούσαν δυο διαφορετικούς κόσμους, ενσάρκωναν δυο διαφορετικές κοσμοθεωρίες. Στα χρόνια που περνούσαν δεν άλλαζε μόνο το κλίμα στην κοινωνία, αλλά και ο ίδιος ο Μητσοτάκης, ο τελικός νικητής της αναμέτρησης. Ο αμήχανος, λιγομίλητος και σφιγμένος διεκδικητής της προεδρίας το 2016, έγινε ο χαλαρός, επικοινωνιακός Πρωθυπουργός, που βλέπουμε στο Τικ Τοκ να αστειεύεται αβίαστα και να απευθύνεται με ανεπιτήδευτη άνεση στους πολίτες που συναντά.

Το αουτσάιντερ της ΝΔ, ο «Κούλης» – το απαξιωτικό προσωνύμιο που το κόλλησαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι για να τον μειώσουν – έγινε ο αποτελεσματικότερος διαχειριστής κρίσεων, που κατάφερε να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της χώρας διεθνώς μετά τα χρόνια του συλλογικού μας παροξυσμού. Δεν είχε το επικοινωνιακό χάρισμα του μέχρι πρότινος αντιπάλου του, Αλέξη Τσίπρα, τα πρώτα χρόνια εξέπεμπε μια έκδηλη αμηχανία και μια έμφυτη συστολή όταν συνδιαλεγόταν μπροστά σε κάμερες με τους πολίτες. Δεν είναι λαοπλάνος σαν τον Αντρέα Παπανδρέου, το μπαλκόνι δεν είναι ο φυσικός του χώρος. Και είναι αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά που εντέλει λειτούργησαν ως αβαντάζ. Υστερα από πολλαπλές κρίσεις, όταν οι πολίτες διαπίστωσαν με τον δύσκολο τρόπο ότι κάποιος πρέπει να κάνει τη δουλειά, τα επικοινωνιακά ρεσάλτο έπαψαν να πείθουν. Κατάφερε να ενσαρκώσει την επιστροφή στην κανονικότητα και τον ήπιο λόγο κόντρα στις κραυγές και τον υπερθετικό βαθμό. Δημιούργησε τον πολιτικό χώρο για να συναντηθούν δυνάμεις από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, που μάχονταν στα ίδια χαρακώματα απέναντι σε αντιδημοκρατικές πρακτικές, τον τραμπουκισμό, την εχθροπάθεια, την τοξικότητα, τον λαϊκισμό. Οι 23 μονάδες διαφορά δεν αποτελούν ένα τυχαίο, ούτε συγκυριακό γεγονός. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκέντρωσε γύρω από το πρόσωπό του το πολυσυζητημένο «Μέτωπο της λογικής» και υπό την άτυπη ηγεσία του το συσπείρωσε και το έκανε πλειοψηφικό.

Κατάφερε να κρατήσει ενωμένο το ιδεολογικά ετερόκλητο σχήμα των υποστηρικτών του από την Κεντροαριστερά έως τη Δεξιά, ακόμα και όταν εξέλειψε η συγκολλητική ουσία «να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ». Διάβασε σωστά τις ανάγκες της κοινωνίας, προβάλλοντας τις διαχειριστικές του ικανότητες στα θέματα της ακρίβειας, της αγοράς και σε όλα εκείνα που συμπυκνώνονται στο «It’ s the economy stupid» του Carville και προτάσσοντας τις τρεις έννοιες που σκιαγράφησαν το φόντο του εκλογικού του θριάμβου: «τολμηρά, σταθερά, μπροστά». Παραγωγός και όχι διαχειριστής της πολιτικής, έκανε κάτι σπάνιο για πρωθυπουργό, επέλεγε σταθερά να βάζει το πρόσωπό του στο κάδρο των κρίσεων, έβγαινε μπροστά, ζητούσε συγγνώμη, θυσιάζοντας το προσωπικό του κεφάλαιο και κοιτώντας τη μεγάλη εικόνα. Υποτιμήθηκε από τον βασικό πολιτικό του αντίπαλο, επιχειρήθηκε η προσωπική του απαξίωση με συνθήματα «Μητσοτάκη γαμι@σαι», μειωτικούς χαρακτηρισμούς, κατηγορήθηκε ως γκαντέμης, η σύζυγός του Μαρέβα Γκραμπόφσκι στοχοποιήθηκε όσο δεν έχει στοχοποιηθεί άλλο πρόσωπο για την επαγγελματική της δραστηριότητα, το ντύσιμό της, τα μαλλιά της, την ύπαρξή της συνολικά. Οι απαντήσεις που έδινε ήταν πάντα πολιτικές, απέφευγε τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Δεν είναι τυχαίο ότι κατάφερε να κυριαρχήσει ακόμα και στο δύσκολο κοινό των κάτω των 25, λειτουργώντας με όρους λιγότερο πολιτικούς και περισσότερο ανθρώπινους, μη κρύβοντας τις αδυναμίες του, προτίμησε την αυθεντικότητα.

Τη στιγμή που οι απέναντι αξιοποιούσαν πολιτικά τον θυμό και σπαταλούσαν προεκλογική ενέργεια καλλιεργώντας φόβο, εκείνος δημιουργούσε ελπίδα. Μίλησε για το μέλλον σε ένα πολιτικό σκηνικό που μηρύκαζε το παρελθόν. Ενα παρελθόν που πλήγωσε και δίχασε.

Απάντησε με το σύνθημα «Ενωμένοι προχωράμε μπροστά». Μακάρι.