Μύγα

Εχω κάτι φίλους, στο Facebook, που ετοιμάζονται να ζωστούν τα φισεκλίκια για να βγουν στους δρόμους και στα βουνά για να πολεμήσουν φασίστες. Γιατί, όπως γράφουν, ο ήλιος σκοτεινιάζει, το φίδι δείχνει τη γλώσσα του και κλωσάει τα αβγά του. Συμμερίζομαι την ανησυχία τους, αλλά όλα αυτά λύνονται πολύ εύκολα σε ένα κανονικό κράτος που λειτουργεί πάνω στις αρχές μιας συντεταγμένης Δημοκρατίας. Εν ανάγκη, λύνονται και με πέντε καρπαζιές στους κοντοκουρεμένους σβέρκους όσων τολμήσουν να αμφισβητήσουν το πολίτευμα, τη λειτουργία του και τους στοιχειώδεις κανόνες πάνω στους οποίους βασίζεται η κοινή μας ζωή.

Συμφωνώ, δεν είναι ευχάριστο να έχεις στα κοινοβουλευτικά έδρανα τα ορφανά της Χρυσής Αυγής και τις πολιτικές μετενσαρκώσεις του Λαγού και του Κασιδιάρη. Ομως, ξέρετε, αυτό είναι το εύκολο της υπόθεσης. Αλλωστε, η Βουλή διαθέτει και φρούραρχο, ενώ το, παροιμιώδες, χιούμορ του Τασούλα έχει και όρια. Στην πρώτη στραβή τους πετάς έξω, τους παίρνεις τα λεφτά από την τσέπη και τους αφήνεις να ρίχνουν κουτουλιές πάνω στις κλειστές πόρτες – εν προκειμένω ανησυχείς για τις πόρτες.

Το ανησυχητικό με αυτούς τους τύπους δεν είναι η παρουσία τους στη Βουλή, αλλά στην κοινωνία. Και όταν διαπιστώνεις ότι τους ψήφισε ένας στους δέκα νέους, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι αν καταφέρουν και κινηθούν έξυπνα, μπορεί να γίνουν μέχρι και trend για ένα κομμάτι της νεολαίας. Ομως και αυτό είναι ένα κομμάτι του νέου τοπίου που σχηματίζεται, εδώ και χρόνια, σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Μία παθογένεια των καιρών μας. Θα ζήσουμε με αυτή και θα τη διαχειριστούμε διότι μία κανονική χώρα δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από σταγονίδια του 3% και του 4%. Σε μία κανονική χώρα όλοι αυτοί κατατάσσονται στη σφαίρα της γραφικότητας, κάνουν φασαρία, αλλά τους διώχνεις με τον τρόπο που απομακρύνεις μία μύγα από τη σαλάτα σου – το πολύ να πιάσεις και τη μυγοσκοτώστρα. Αν η Βουλή και οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργήσουν ως οφείλουν, δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Οπως εμφανίστηκαν, έτσι ακριβώς θα εξαφανιστούν.