Η πανωλεθρία του καφενείου

Αν πρέπει σε τρεις λέξεις να συμπυκνώσω το νόημα αυτών των εκλογών είναι οι εξής: Ηττήθηκε το καφενείο. Εννοώ όχι μόνο στις χθεσινές εκλογές, αλλά και του Μαΐου. Σε αυτές τις διπλές εκλογές, ηττήθηκε η αντίληψη κατά την οποία σκοπός της πολιτικής είναι να φέρνει την (πάντα ατίθαση και απρόβλεπτη) πραγματικότητα στα μέτρα των προδιαγραφών που ορίζει η ιδεολογία. Αυτή είναι η αφετηρία της τυφλής άρνησης, της άγονης αντιπαράθεσης, της υπερβολής και της στρέβλωσης της πραγματικότητας, της εμμονής στο ψεύδος, ακόμη και όταν τα πάντα γύρω το διαψεύδουν. Αυτή ήταν η αφετηρία του τσίρκου, που ο ΣΥΡΙΖΑ ονόμαζε «αντιπολίτευση» επί τέσσερα χρόνια και ήταν αυτό που ηττήθηκε στις διπλές εκλογές. Η ιδεολογία ηττήθηκε από τον ρεαλισμό της πολιτικής πράξης. Το καφενείο έχασε από τον πραγματισμό.

ΠΟΙΕΣ ΑΤΥΧΙΕΣ;
Αυτό που λέγαμε, αν θυμάστε, «οι ατυχίες που βρήκαν τον Κυριάκο» νομίζω ότι πρέπει να το επανεξετάσουμε. Πράγματι, οι απανωτές κρίσεις είναι λογικό να θεωρούνται καταρχάς ατυχίες. Ποιος πρωθυπουργός θέλει να έχει τον κόσμο να πεθαίνει κατά εκατοντάδες από έναν νέο ιό, να ξεσπά ένας φοβερός πόλεμος που μεταμορφώνει τον κόσμο μας, να εκτοξεύεται η τιμή των καυσίμων και να καλπάζει ο πληθωρισμός; Κανείς δεν γίνεται πρωθυπουργός ελπίζοντας να αντιμετωπίσει τέτοιες δοκιμασίες και, άρα, μιλάμε για ατυχίες.

Ξέρετε κάτι, όμως; Χάρη σε αυτές τις ατυχίες πέτυχε τέτοια διπλή νίκη ο Μητσοτάκης. Χάρη σε αυτές, επίσης, μπόρεσε να επιβάλει τον κεντροδεξιό προσανατολισμό του κόμματος, που εν τέλει επιβραβεύθηκε από το εκλογικό σώμα. Σε κάθε μια από αυτές τις ατυχίες, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εμφανώς προσπαθούσε, σε γενικές γραμμές πάντα με καλά αποτελέσματα, χωρίς βέβαια να λείψουν οι γκάφες και οι αποτυχίες. Τι άκουγε όμως από την άλλη πλευρά; Την ίδια μίζερη και μονότονη ιερεμιάδα, πάντα τυχάρπαστη και εκ του προχείρου, να έρχεται από ανθρώπους που νομίζουν ότι η δουλειά γίνεται με την πάρλα στο καφενείο και ότι, κατά το λεγόμενο, τα αβγά βάφονται μόνο με πορδές.

Αυτό ο κόσμος το έβλεπε και το έβλεπε να επαναλαμβάνεται κάθε φορά, σε κάθε κρίση. Και να ήθελε να ξεχάσει την ανικανότητα και την επιπολαιότητα του ΣΥΡΙΖΑ, τη θύμιζαν οι ίδιοι στον κόσμο με τις θέσεις τους. Αν οι κρίσεις, δηλαδή οι ατυχίες του Κυριάκου, ήσαν λιγότερες και απείχαν αρκετά περισσότερο, η ικανότητά του να αντεπεξέρχεται με επιτυχία δεν θα είχε εκτιμηθεί. Ηταν ο υψηλός μέσος όρος της απόδοσης της κυβέρνησής του αυτό που έπεισε τους ψηφοφόρους και οφείλεται στις αλλεπάλληλες προκλήσεις. Ο κόσμος που το έβλεπε αυτό, όπως επίσης και την απελπιστική ανοησία της αντιπολίτευσης, σου λέει: «Εδώ, έχουμε το ξεφτέρι. Στρώσε τον, λοιπόν, να κάνει τη δουλειά». Και τον ψήφισε για πρωθυπουργό.

ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΚΕΝΤΡΟ
Αν τελικά έχουμε δύο ή τρία ακροδεξιά κόμματα στη Βουλή, ενώ από την άλλη το ΠΑΣΟΚ δεν επεκτείνεται, τότε αυτό σημαίνει ότι η ΝΔ έχει μετακινηθεί και έχει καταλάβει εξ ολοκλήρου τον χώρο που λέμε Κέντρο. Κατά τη γνώμη μου, που φυσικά μπορεί να είναι εσφαλμένη, αυτή είναι μια προσαρμογή, που φαίνεται εκ πρώτης όψεως τολμηρή για το κόμμα που κατά παράδοση εκφράζει τη συντηρητική παράταξη. Η συντήρηση μετακόμισε στο Κέντρο, με άλλα λόγια και πολύ καλά έκανε, διότι εκεί είναι το πεδίο στο οποίο θα κριθεί η στάση της κοινωνίας μας έναντι των σύγχρονων προκλήσεων: στις συγκλίσεις, εφόσον τις επιβάλλει η λογική, όχι στις άγονες ιδεολογικές συγκρούσεις, που εκφράζουν μια πραγματικότητα που άλλαξε. Θυμίζω (χρειάζεται να το θυμίζω, πιστέψτε με…) ότι κοντεύουμε να πιάσουμε το ένα τέταρτο του 21ου αιώνα, έχουμε αφήσει αρκετά πίσω τον κόσμο του 20ού. Και ας μην ανησυχεί η λαϊκίστικη Δεξιά για τη δήθεν αλλαγή του χαρακτήρα της παράταξης κ.λπ. Αν κοιτάξουν με περισσότερη προσοχή την ιστορία της παράταξής τους θα δουν ότι και ο Αλέξανδρος Παπάγος και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διεύρυναν την παράταξή τους προς το Κέντρο. Από την εποχή του Ντισραέλι (ο πρώτος διδάξας) η συντήρηση επιβιώνει προσαρμοζόμενη στις συνθήκες της εποχής.

ΜΙΑ ΧΑΡΗ
Λίγα λόγια επί προσωπικού, με την άδειά σας. Προσωπική ατζέντα ουδέποτε είχα, δεν έχω, ούτε πρόκειται να έχω όσο κάνω αυτή τη στήλη. Αν θέλω κάτι, το ζητώ δημοσίως και το ίδιο θα κάνω τώρα. Παρακαλώ πολύ τους ιθύνοντες στην Κουμουνδούρου (δεν ξέρουμε ποιοι είναι κιόλας…) να μου προσέξουν τους κυρίους Φαραντούρη και Αντώναρο, καθώς και τις κυρίες Τσαπανίδου και Θρασκιά. Θα εξηγήσω προσεχώς, γιατί εκεί βρίσκεται το μέλλον της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ελλάδα.