Η πιο αδύναμη αξιωματική αντιπολίτευση μεταπολιτευτικά στη χώρα

Παρά το χιλιοειπωμένο κλισέ που ακούστηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια αυτής της προεκλογικής περιόδου, η κάλπη της 25^ης Ιουνίου δεν ήταν  άδεια. Παρά τις εύλογες παραινέσεις των πολιτικών αρχηγών υπήρξε τελικά μια διαδικασία δύο γύρων, στην οποία οι πολίτες ψήφισαν με κεκτημένη ταχύτητα από την πρώτη κάλπη. Ωστόσο ήταν μία διαδικασία που είχε τα δικά της διακυβεύματα:

α) Η αυτοδυναμία της ΝΔ και το εύρος της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

β) Το ψυχολογικό όριο του 20% για τον ΣΥΡΙΖΑ και η απόστασή του από το ΠΑΣΟΚ.

γ) Πόσα και ποια από τα μικρότερα κόμματα θα είναι τελικά στη  νέα Βουλή.

Η απάντηση βέβαια στο κεντρικό ερώτημα κάθε εκλογικής αναμέτρησης είχε ήδη απαντηθεί, η χώρα θα συνεχίσει με κυβέρνηση ΝΔ και πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.  Η δεύτερη κάλπη λειτούργησε εν πολλοίς ως επιβεβαίωση και επισφράγισε την πολιτική κυριαρχία Μητσοτάκη, όπως επίσης και την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να επανέλθει σε κυβερνητική τροχιά. Για τη μεγάλη πλειοψηφία η νίκη της ΝΔ δεν αποτέλεσε έκπληξη: ήταν μια αναγνώριση της διαχειριστικής επάρκειας και της ικανότητας της προηγούμενης κυβέρνησης να ανταπεξέλθει σε μια σειρά κρίσεων που ενέσκηψαν κατά τη διάρκεια της θητείας της. Η έκπληξη είχε να κάνει με τη πολύ μεγάλη υποχώρηση της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ, η επιρροή του οποίου περιορίστηκε σε ποσοστά που τον καθιστούν την πιο αδύναμη αξιωματική αντιπολίτευση μεταπολιτευτικά στη χώρα. Και γι’ αυτό δεν ευθύνεται η προστασία που παρείχε το μιντιακό σύστημα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά η αδυναμία του να ανανεωθεί και να προτάξει ένα θετικό κυβερνητικό αφήγημα.

Η εφαρμογή της απλής αναλογικής και η πολιτική της στόχευση έπεσε στο κενό και οδήγησε τελικά σε μια πολυδιάσπαση της αντιπολίτευσης που σχηματοποιείται σε μια ετερόκλητη κομματική παλέτα που περιλαμβάνει πλέον και τους επίγονους της Χρυσής Αυγής.

Πρόκειται για μια ετεροχρονισμένη επίδραση της απλής αναλογικής στο εκλογικό σώμα το οποίο, αφού πρώτα βεβαιώθηκε ότι η χώρα δεν θα μπει σε περιπέτειες ακυβερνησίας, ένα τμήμα του απελευθερώθηκε και κατευθύνθηκε σε πιο αντισυστημικές επιλογές που θα προκαλέσουν εκρήξεις εντός του Κοινοβουλίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εισέρχεται σε μια εντελώς νέα φάση στην οποία θα πρέπει να επιχειρήσει ένα ολικό rebranding τόσο σε πρόσωπα όσο και στο συνολικό πολιτικό του αφήγημα. Το κόμμα που γνωρίσαμε το 2012 δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις σύγχρονες ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας που έχει κάνει το άλμα και επιθυμεί να αφήσει πίσω της ό,τι θυμίζει τα χρόνια του μνημονίου. Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, με ανανεωμένη την κοινοβουλευτική του ομάδα, ανακτά κάποιες δυνάμεις και με το βλέμμα στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου θα προσπαθήσει να επιβληθεί ως η κυρίαρχη δύναμη στην Κεντροαριστερά. Το ενδιαφέρον της επόμενης μέρας άλλωστε στρέφεται σε αυτόν τον χώρο και τις επικείμενες διεργασίες.

Ο Αντώνης Παπαργύρης είναι διευθυντής Ερευνών GPO