Παράσταση για έναν ρόλο

Μου κάνει εντύπωση ότι πολλοί ακόμα απορούν με τις πολιτικές εξελίξεις. Ας μην απορούν. Η κοινωνία επένδυσε στον Κυριάκο Μητσοτάκη επειδή ήταν ο μόνος που, εξαρχής, εργάστηκε για την αποκατάσταση της κανονικότητας και εξειδίκευσε στόχους που θα την επεδίωκαν, ενώ ταυτόχρονα αναζητούσε τα πρόσωπα που θα εργάζονταν γι’ αυτή. Το 2019, η ΝΔ του Μητσοτάκη ήταν το μόνο κόμμα που μπορούσε να υποσχεθεί τη διαχείριση της ζωής μας και το μέλλον μας, χωρίς τον κίνδυνο μιας νέας υπαρξιακής περιπέτειας σαν αυτή στην οποία μας οδήγησαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Τέσσερα χρόνια μετά, η ΝΔ του Μητσοτάκη εξακολουθεί να είναι το μοναδικό κόμμα που έχει στόχους με πρόγραμμα διαχείρισης του κράτους και παράλληλα, συγκεκριμένο όραμα για την ανάπτυξη της χώρας και τον εκσυγχρονισμό της. Κάποιοι από τους στόχους προχώρησαν την προηγούμενη τετραετία, όπως π.χ. η ψηφιοποίηση του κράτους. Κάποια άλλα ζητήματα ούτε καν αγγίχτηκαν. Το Δημόσιο, π.χ., που παρέκαμψε η ψηφιοποίηση, συνεχίζει να είναι εκεί, μεγάλο, πολυδάπανο και δυσκίνητο, εχθρικό στον πολίτη, αναχρονιστικό, πελατειακό. Το τρομερό δυστύχημα των Τεμπών δείχνει το δυσκίνητο τέρας, που είναι ανάγκη να νικηθεί. Σε αυτή τη μάχη, η νέα κυβέρνηση θα είναι μόνη της.

Ούτως η άλλως, η πολιτική ζωή έχει εξελιχθεί σε παράσταση για έναν ρόλο εδώ και πολύ καιρό. Οσοι κραδαίνουν την απειλή μιας πανίσχυρης κυβέρνησης της ΝΔ, χωρίς ισχυρή αντιπολίτευση, απλώς προσπαθούν απελπισμένα να κρύψουν την πολιτική οκνηρία τους. Αλλωστε και τα χρόνια που πέρασαν, δεν υπήρχε αντιπολίτευση. Δεν είναι αντιπολίτευση οι κραυγές, οι απειλές, οι τσακωμοί. Ούτε η ομφαλοσκόπηση στο πλαίσιο της δημόσιας φλυαρίας. Ούτε η εχθροπάθεια, ούτε τα καβγαδάκια στο Διαδίκτυο. Μετά το τρίτο μνημόνιο, το μόνο κόμμα που παρήγαγε πολιτική ήταν η ΝΔ (και ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια και μοναδική περίπτωση, στη διευθέτηση των διαφορών της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία και τη Συμφωνία των Πρεσπών). Οι υπόλοιποι παρακολουθούσαν, απλώς διαχειριζόμενοι σύμβολα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διατήρησε τη συνοχή του όσο μπορούσε να δείξει ότι υπόσχεται με κάποιον τρόπο επιστροφή στη νομή της εξουσίας. Αλλά όταν η εξουσία φάνηκε ανέφικτη, οι ψήφοι ταξίδεψαν. Το ΠΑΣΟΚ οχυρώθηκε πίσω από την ιστορία του και επιδίωξε να ανταγωνιστεί τον ΣΥΡΙΖΑ νοσταλγικά, επισείοντας τον μπαμπούλα της Δεξιάς, έναν μπαμπούλα που όμως δεν υπάρχει (γι’ αυτό και στη ΝΔ δραστηριοποιούνται ή στηρίζουν πρόσωπα του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ). Και οι δύο αυτοί σχηματισμοί άφησαν ελεύθερο το πεδίο στον Μητσοτάκη και στη μοναδική σύγχρονη και πλήρη πρόταση διαχείρισης του κράτους.

Οι εκλογές της Κυριακής που μας έρχεται είναι ιδιότυπες. Κατέρχεται σ’ αυτές μόνο ένα κανονικό κόμμα. Ευτυχώς, με συγκροτημένο λόγο και με μεταρρυθμιστική διάθεση. Εχει την έξωθεν καλή μαρτυρία: τα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, εκτός από περίοδος αποτελεσματικής διαχείρισης μεγάλων κρίσεων, ήταν και εποχή παραγωγικής ανασυγκρότησης, εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας, θεμελίωσης διεθνούς κύρους για τη χώρα, προσπάθειας για τη διαφύλαξη της κοινωνικής συνοχής και εκσυγχρονισμού. Το επόμενο διάστημα, η χώρα, εκτός από οικονομική σταθερότητα και ανάπτυξη, χρειάζεται μεταρρυθμιστική πνοή στον δημόσιο τομέα, στην παιδεία, στη δικαιοσύνη, στην υγεία. Απαιτούνται συναινέσεις, αλλά αν χρειαστεί και συγκρούσεις. Απαιτείται, επίσης, ανασυγκρότηση του πολιτικού τοπίου. Μια πραγματική προγραμματική αντιπολίτευση, στη θέση των κομμάτων της αέναης διαμαρτυρίας. Ζητάω πολλά;

Ερχεται η ώρα της επίλυσης διαφορών

Διαβάζω ότι ο Αλέξης Τσίπρας, ακόμα και αν το κόμμα του συρρικνωθεί περισσότερο στις εκλογές της Κυριακής, θα παραμείνει στην ηγεσία του κόμματος, του έχει μάλιστα υποδειχτεί από πρόσωπα που τον επηρεάζουν να το αλλάξει. Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μαγαζί του, αυτός το ανέβασε. Αλλά, τα πολλά τελευταία χρόνια, αυτός είναι που το κρατάει καθηλωμένο. Και ο λόγος είναι απλός. Η εποχή της προσωπικής μυθολογίας και της υπόσχεσης μιας ουτοπίας (ευημερία χωρίς κόπο από ένα αειφόρο λεφτόδεντρο) παρήλθε. Και ο Τσίπρας, που διαχειρίστηκε άψογα για πάρτη του το παραμύθι, αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις συνθήκες της σκληρής πραγματικότητας.

Προβλέπω ότι αυτό το ζητηματάκι δεν θα μπορέσει να το αποφύγει. Και πολλά άλλα. Κυριότερο: ότι επέτρεψε να ξεθωριάσει το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα. Ηδη συγκεντρώνονται οι δελφίνοι που, με χαμόγελο, θα υποσχεθούν ανάκαμψη – ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης που μπαίνει στην αρένα είναι πολλά χρόνια ατσαλάκωτος. Ταυτόχρονα, όμως, οργανώνονται οι ιδεολόγοι, οι δυσαρεστημένοι, οι παραγκωνισμένοι, όσοι υποκαταστάθηκαν από τηλεπερσόνες και τρολ του Διαδικτύου. Η Αριστερά, το δείχνει η ιστορία της, όταν δεν υπάρχει προοπτική εξουσίας, έχει χρόνο να λύνει διαφορές.