Διακομματική συναίνεση για τα στοιχειώδη

Οι ανθρωπιστικές αξίες, το διεθνές δίκαιο αλλά και η πανάρχαιη παράδοση φιλοξενίας των Ελλήνων επιβάλλουν τη διάσωση και ανθρώπινη μεταχείριση των μεταναστών, έστω και λαθραίων. Τα κυκλώματα των διακινητών εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη δυστυχία, αλλά η βαθύτερη ρίζα του προβλήματος είναι η φτώχεια, οι πλανητικές ανισότητες και η καταστροφή του περιβάλλοντος, που προκαλούν τη μαζική μετακίνηση πληθυσμών του Τρίτου Κόσμου προς την Ευρώπη. Εάν αυτά δεν αντιμετωπιστούν, τότε η συνεχής μεταναστευτική πίεση στον ανεπτυγμένο κόσμο θα συνεχίζεται και ίσως στο μέλλον να λάβει μαζικές και δραματικές διαστάσεις, που θα οδηγήσουν στο τέλος του δυτικού πολιτισμού. Η λύση βρίσκεται στην παροχή οικονομικής και αναπτυξιακής βοήθειας προς τις φτωχές χώρες. Ενα νέο σχέδιο Μάρσαλ με αναπτυξιακό περιεχόμενο θα μπορούσε να βοηθήσει, αν υπήρχαν εγγυήσεις στην εφαρμογή του, δηλαδή να αποτραπεί η υπεξαίρεση των αναπτυξιακών πόρων από διεφθαρμένες τοπικές ολιγαρχίες.

Φυσικά η Ελλάδα δεν μπορεί να συμβάλει σε κάτι τέτοιο, λόγω των δικών της οικονομικών προβλημάτων. Επίσης, η Ελλάδα δεν υπήρξε αποικιοκρατική χώρα, ώστε να αισθάνεται οποιαδήποτε ενοχή για τη φτώχεια στον Τρίτο Κόσμο. Η Ελλάδα υπήρξε η ίδια θύμα αποικιοκρατικής πολιτικής, αρχίζοντας από τη λεηλασία του Βυζαντίου το 1204 και στη συνέχεια την καταστρεπτική περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Η επιβίωση της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού πολιτισμού επιβάλλει να υπάρχει έλεγχος του αριθμού των μεταναστών που έρχονται στη χώρα μας. Εκτός εάν θεωρούμε αποδεκτό να υποκατασταθούμε ως κοινωνία από έναν πληθυσμό που δεν θα έχει καμία σχέση ή και θα έχει αρνητική σχέση με αυτό που είμαστε εμείς οι Ελληνες εδώ και χιλιάδες χρόνια. Τον πολιτισμό μας, τη θρησκεία μας, τη γλώσσα μας, τα έθιμά μας, τη συλλογική μας ταυτότητα και την ιστορική μας μνήμη. Το πρόβλημα μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί με ανθρωπιστικό και τεχνοκρατικό τρόπο. Κάθε κράτος οφείλει να οριοθετεί τα σύνορά του, την υπόστασή του και την ακεραιότητά του.

Η υποστήριξη της μαζικής, χωρίς νόμιμη άδεια εισόδου στη χώρα, εισέλευσης μεταναστών, η επίθεση εναντίον του ίδιου μας του κράτους και το συνεχές αυτομαστίγωμα της ελληνικής κοινωνίας ως δήθεν «ρατσιστικής», «σοβινιστικής», «ακροδεξιάς», οι απόψεις περί «ανοιχτών συνόρων», η επίθεση εναντίον του φράχτη του Εβρου, οι καταγγελίες εναντίον του Λιμενικού κ.λπ. προέρχονται από ιδεοληψίες και έχουν ως σκοπό την ιδεολογικοποίηση και πολιτική εργαλειοποίηση του προβλήματος. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που βοηθούν σιωπηρά δυστυχισμένους ανθρώπους, Ελληνες και ξένους, χωρίς να το διατυμπανίζουν και χωρίς να επιδιώκουν να αναδειχθούν σε πολιτικούς αστέρες με «εξεταστέα ύλη» τους πρόσφυγες.

Οι εξηγήσεις που έδωσε το Λιμενικό είναι πλήρεις. Το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» ανέφερε ότι υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα και ανεπιβεβαίωτες ακόμα φήμες σχετικά με νεκρούς στο πλοίο πριν από το ναυάγιο, συμπλοκές πάνω στο πλοίο, μηχανική βλάβη εν πλω, εγκατάλειψη του πλοίου από τον καπετάνιο και πίσω από όλα αυτά το κύκλωμα διακινητών. Και όμως, διάφορα μέσα και διάφοροι αυτόκλητοι «εισαγγελείς» έσπευσαν επιπόλαια, άκριτα και ατεκμηρίωτα να καταγγείλουν την Ελλάδα ως υπεύθυνη για τον θάνατο των ναυαγών. Πρόκειται για απαράδεκτη πολιτική «αξιοποίηση» μιας ανθρωπιστικής τραγωδίας.

Η ελληνική κοινωνία, για λόγους στοιχειώδους αυτοπροστασίας, πρέπει να διαχειριστεί αποτελεσματικά τη μαζική εισέλευση παράνομων μεταναστών, που εγκυμονεί εκτός από τον κίνδυνο της δημογραφικής αλλοίωσης και διάφορους άλλους κινδύνους εθνικής ασφάλειας. Η αυτοπροστασία περνά ασφαλώς μέσα από τη συναινετική διατύπωση ενός δόγματος Εθνικής Πολιτικής Μετανάστευσης, που θα συνδυάζει τον ανθρωπισμό και το εθνικό συμφέρον και θα υποστηριχθεί από τις υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις του τόπου, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και την κοινή γνώμη.

Ο Μελέτης Μελετόπουλος είναι διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Γενεύης. Από τις εκδόσεις Παπαζήση κυκλοφορεί το βιβλίο του «Το ζήτημα του πατριωτισμού»