Επιστροφή στον βολονταρισμό {CR}

Γιατί δεν επενέβησαν οι Αρχές να σώσουν του ανθρώπους, αφού το σκάφος του Λιμενικού ήταν δίπλα τόσες ώρες; Ή, όπως το θέτει γλαφυρά ο brόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί τους χάσαμε τους ανθρώπους, ενώ τους είχαμε στα χέρια μας; Αυτή είναι η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ στις ελληνικές Αρχές για το ναυάγιο και αξίζει να της δώσουμε προσοχή, διότι ίσως σηματοδοτεί αλλαγή κατεύθυνσης στο κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η λογική στην οποία βασίζεται η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι η λογική των κόμικς, όπου ο υπερήρωας καταφέρνει τα πάντα. Τα δικά μας τα παλικάρια, που λέτε, θα έκαναν ρεσάλτο, θα εξουδετέρωναν τους κακούς και όλοι θα είχαν σωθεί. Δεν το έκαναν όμως. Γιατί; Είναι λογική που αγνοεί την πραγματικότητα και δείχνει την επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στον βολονταρισμό της πρώτης κυβερνητικής περιόδου του: το θέλω και, επειδή το θέλω, θα συνωμοτήσει το σύμπαν για να γίνει, όπως έλεγε ένας διάσημος παπαρολόγος, που ευτυχώς πέρασε η μόδα του.

Προφανώς είναι ακόμη νωρίς για κρίνει κανείς με σιγουριά την πολιτική επίδραση που θα έχει το ναυάγιο στον ΣΥΡΙΖΑ. Το βέβαιο είναι ότι, προσωρινά τουλάχιστον, ευνοεί την αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια ενδιαφέρουσα ειρωνεία αυτής της θλιβερής υπόθεσης ότι οι πολιτικές επιπτώσεις του ναυαγίου δεν αγγίζουν τη ΝΔ, αλλ’ αντιθέτως ταρακουνάνε τον ΣΥΡΙΖΑ.

ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Αν κάποιος ανησυχεί ιδιαιτέρως για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, αυτός είναι ο επικοινωνιολόγος Γιάννης Λούλης. Σε πρόσφατη ραδιοφωνική συνέντευξη του, υποστήριξε ενθέρμως τη θέση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στραφεί προς την Κεντροαριστερά, τονίζοντας μάλιστα ότι η αριστερή πτέρυγα του κόμματος αντιπροσωπεύει τον μεγαλύτερο κίνδυνο για το μέλλον του. Η πολλή Αριστερά στο μείγμα του ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί στη συρρίκνωση, για να συνοψίσω με τον τρόπο μου την αγωνία του κ. Λούλη. Η αγανάκτηση που γίνεται αισθητή στο ύφος του, αν ακούσετε τη συνέντευξη στο Πρώτο Πρόγραμμα, είναι δικαιολογημένη, καθώς από τις αρχές του 2021 ο κ. Λούλης συμβουλεύει ως επικοινωνιολόγος τον brόεδρο Αλέξη και, υποθέτω, ότι προσπαθεί να τον φέρει στον ίσιο δρόμο. Κατανοώ συνεπώς την αγωνία του, αν και δεν τη συμμερίζομαι – διότι για τον κ. Λούλη είναι ζήτημα επαγγελματισμού, για εμένα είναι το μέλλον της χώρας μου.

Ενδεχομένως, λοιπόν, το ναυάγιο να είναι το απρογραμμάτιστο, τυχαίο γεγονός, που απαλλάσσει τον ΣΥΡΙΖΑ από τη δυσκολία της επιλογής κατεύθυνσης, στην οποία έχει κολλήσει εδώ και χρόνια, διότι τον ωθεί υποχρεωτικά προς τα αριστερά. Αν είναι έτσι, κ. Γιάννη χάσατε…

ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!

Παρεμπιπτόντως, στη συνέντευξη του Γιάννη Λούλη είναι φανερή η γοητεία που του ασκεί ο brόεδρος. Φαίνεται, ας πούμε, στο σημείο που λέει ότι δεν πρέπει να αλλάξει ο αρχηγός στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η νοοτροπία του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ. Με όλο τον σεβασμό στην πείρα και την κρίση του κ. Λούλη, μπορεί να πιστεύει ότι ένας πενηντάρης, όπως θα είναι ο Τσίπρας σε ένα χρόνο, μπορεί να αλλάξει νοοτροπία; Αν το πιστεύει, τότε έχουμε έναν ακόμη που πιστεύει ότι ο Αλέξης πιάνει πουλιά στον αέρα. Να προσέχει ο άνθρωπος, γιατί θα απογοητευθεί και αυτός…

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ

Το γεγονός ότι το αλιευτικό που ναυάγησε φόρτωσε ανθρώπινο εμπόρευμα από το Τομπρούκ της ανατολικής Λιβύης δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους ως Ελληνες, διότι εκεί είναι η επικράτεια του φίλου μας του Χαλίφα Χαφτάρ του στρατάρχη. Για να είμαι ακριβής, ο φίλος Χαλίφα ξεκίνησε ως στρατάρχης, χάρη στη στρατηγική σκέψη του, όμως, εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο λαθρέμπορο πετρελαίου, ναρκωτικών και ανθρώπων στη νότια Μεσόγειο. Εχει μετατρέψει δηλαδή το ψευδοκράτος του (σ.σ., ιδού μία χρήση του όρου εκτός Κυπριακού) σε κάτι που θυμίζει το κράτος των πειρατών της Μπαρμπαριάς. Θυμίζω ότι αυτό το κράτος ήταν η αιτία για την πρώτη στρατιωτική παρέμβαση των ΗΠΑ στο εξωτερικό, επί προεδρίας Τζέφερσον, το 1805. Η Ντέρνα, η αρχαία ελληνική Δάρνη, στην οποία οι αμερικανοί πεζοναύτες νίκησαν τους πειρατές της Μπαρμπαριάς, δεν απέχει πολύ από το Τομπρούκ.

Νόμιζα ο αφελής ότι ο Χαλίφα ήταν φίλος μας. Θυμίζω ότι, όταν ο Νίκος είδε να τον περιμένει στο αεροδρόμιο η υπουργός Εξωτερικών της Λιβύης και δεν κατέβηκε καν από το αεροπλάνο, στου Χαλίφα το τσαντίρι πήγε για παρηγοριά και τα είπανε. Δεν γίνεται λοιπόν να του πούμε δυο κουβέντες να συμμαζευτεί λιγάκι; Εμάς ίσως μας ακούσει, γιατί ήμασταν πολύ φιλόξενοι μαζί του – ούτε στο όνειρό του δεν είχε δει ξενοδοχείο σαν τη «Μεγάλη Βρεταννία»…