Παραμύθια

Ο καθένας με τον δικό του τρόπο και με ό,τι μέσον είναι εύκαιρο. Ο Αλέξης Τσίπρας, ας πούμε, επιχείρησε να ψαρώσει τον υπηρεσιακό υπουργό Πολιτικής Προστασίας, επειδή υποτίθεται ότι δεν καταλαβαίνει πώς προκλήθηκε το ναυάγιο και γιατί οι ελληνικές Αρχές δεν το απέτρεψαν. Ο Βαρουφάκης, που δεν μπορούσε να τσακωθεί με υπουργό, ούτε καν υπηρεσιακό, έστησε καbγά με δημοσιογράφο, που είχε την ατυχία ή την απρονοησία να του κάνει συνέντευξη. Μην ξεχάσουμε και τον ντουντούκα με την αφάνα (ο ακτιβιστής που έγινε γνωστός ως εξάρτημα της ντουντούκας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, εξού το προσωνύμιο), ο οποίος επιτέθηκε φραστικά στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ολοι αυτοί και πολλοί άλλοι ακόμη, που προσπαθούν να καταλογίσουν την ευθύνη για το ναυάγιο στις ελληνικές Αρχές, έχουν την ίδια πολιτική σκοπιμότητα: να δημιουργήσουν ένα κλίμα Τεμπών μήπως και, όπως λέμε.

Επομένως, πρέπει οπωσδήποτε να φταίει η Ελλάδα, δηλαδή η προηγούμενη κυβέρνηση με τις πολιτικές της. Διότι, δεν γίνεται, υπήρχε τρόπος να σωθούν οι άνθρωποι, αλλά οι δικοί μας δεν τον ακολούθησαν! Γιατί; Επειδή είναι δεξιοί, δηλαδή κακοί, επειδή η Ευρώπη είναι κακιά – δεν τα ξέρεις; Αν όμως εμείς, οι καλοί άνθρωποι εξ ορισμού, διότι είμαστε η Αριστερά, είχαμε την κυβέρνηση δεν θα διώχναμε τους κατατρεγμένους, δεν θα κρατούσαμε κλειστές τις πόρτες στους απόκληρους. Θα ήξεραν ότι η Ελλάδα θα προστρέξει να τους παρασταθεί την ώρα του κινδύνου και, συνεπώς, δεν θα είχαμε νεκρούς. Κάπως έτσι πάει το παραμύθι και, όπως όλα τα παραμύθια που σκοπό έχουν να τρέφουν τον ναρκισσισμό των καλών προθέσεων, αν το πάρουμε στα σοβαρά, αλίμονό μας. Και αλίμονο, κυρίως, στους μετανάστες, γιατί περισσότερους νεκρούς θα είχαμε με μια πολιτική ανοικτών συνόρων. Θα εξηγήσω πώς αμέσως παρακάτω.

Ας πούμε ότι είχαμε μια πολιτική με την οποία θα δηλώναμε urbi et orbi, ρητώς και εμπράκτως, ότι, παιδιά, εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με την υποδοχή μεταναστών, διότι αυτό μας επιβάλλει το ανθρωπιστικό μας καθήκον, όπως το αντιλαμβανόμαστε. Οπότε θα βοηθούμε όπως μπορούμε, διότι προέχει η προστασία της ζωής. Ομως, θα προσθέταμε, κοιτάξτε κι εσείς να προσέχετε και να ταξιδεύετε με ασφάλεια, άλλωστε δεν θα σας εμποδίσει κανείς, εμείς για να βοηθήσουμε είμαστε. Το λέω καθ’ υπερβολήν, ξέρετε όμως τι θα γινόταν με μια τέτοια πολιτική; Θα αυξανόταν δραματικά ο αριθμός των ανθρώπων που θα προσπαθούσαν να φτάσουν στην Ευρώπη μέσω Ελλάδος, θα ανθούσε ο ανταγωνισμός στην παράνομη αγορά μεταφοράς, διότι η ζήτηση θα ήταν τεράστια, με μόνο βέβαιο αποτέλεσμα περισσότερα θύματα.

Φυσικά, μια τέτοια κατάσταση, ως ανθρωπιστές, δεν θα μπορούσαμε να την ανεχτούμε. Θα έπρεπε, λοιπόν, να οργανωθούμε για να πετύχουμε τον στόχο μας: κανένας νεκρός μετανάστης στις ελληνικές θάλασσες. Αυτό, όπως το φαντάζομαι, σημαίνει ότι θα έπρεπε να στήσουμε εμείς στις χώρες προέλευσης μηχανισμούς ασφαλούς μεταφοράς των μεταναστών στην Ελλάδα, πέραν βεβαίως των μηχανισμών για τη διαβίωσή τους (ανθρώπινοι χώροι, πλήρης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εκπαίδευση των παιδιών στη μητρική γλώσσα τους, χώροι θρησκευτικής λατρείας κ.λπ.). Κάτι τέτοιο, ασφαλώς, θα προϋπέθετε τον «αναπροσανατολισμό» (συγχωρήστε μου την κομψότητα…) πόρων του προϋπολογισμού. Ας πούμε, με τον συνωστισμό που θα παρουσιαζόταν, θα έπρεπε ένα 3% των δαπανών του κράτους να κατευθύνεται στις ανάγκες αυτών των ανθρώπων. Θα μπορούσαμε να τα κόψουμε εύκολα από την Αμυνα – άσε που δεν θα μας χρειαζόταν πια.

Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που περιγράφω παραπάνω δεν γίνεται. Οχι στην Ελλάδα ειδικά, δεν μπορεί να γίνει σε καμία χώρα, όσο ανεπτυγμένη ή πλούσια και αν είναι. Το μόνο εφικτό αποτέλεσμα από μία τέτοια πολιτική θα ήταν οι Μόριες, δηλαδή τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, προσαρμοσμένα στα δικά μας μέτρα και στις παραδόσεις μας. Περιττεύει, τέλος πάντων, να θυμίσω με τι είναι στρωμένος ο δρόμος προς την Κόλαση…

Το πρόβλημα της μετακίνησης πληθυσμών είναι πολύ σύνθετο για να έχει μια απλοϊκή, ιδεολογική λύση. Η μετανάστευση είναι μια δομική δύναμη που κινεί την Ιστορία στους καιρούς μας, όπως έχει συμβεί και άλλες φορές στο παρελθόν. Οι Βησιγότθοι, λ.χ., πώς νομίζετε ότι «εισέβαλαν» στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με τσεκούρια, κράνη και ωμές μπριζόλες στα δόντια; Ικέτες, φουκαράδες ήσαν, που αναγκάζονταν να πουλάνε τα παιδιά τους δούλους στους Ρωμαίους για να επιβιώσουν, σε στρατόπεδα τύπου Μόριας στην αντίπερα όχθη του Ρήνου. Δεν διέφεραν πολύ από τους σημερινούς μετανάστες, τηρουμένων των αναλογιών. Θέλω να πω με όλα αυτά ότι η αμηχανία μπροστά σε μια κατάσταση που υπερβαίνει τις δυνατότητές μας είναι η στάση της εντιμότητας, εφόσον δεν υπάρχει λύση. Ο ναρκισσισμός του ανθρωπισμού των εύκολων λύσεων είναι αισχρή υποκρισία.