Aντεθνικά

Η αλήθεια είναι πως τόσο ακραίοι χαρακτηρισμοί ακούγονται συνήθως από το στόμα άλλων πολιτικών. Δεν θα προκαλούσε εντύπωση δηλαδή αν ο Αδωνις Γεωργιάδης χαρακτήριζε τον ΣΥΡΙΖΑ «εθνική εξαίρεση». Ακούγεται όμως παράταιρο να το λέει, και να το επαναλαμβάνει την επομένη, ένας άνθρωπος που δεν προέρχεται από τον ΛΑΟΣ αλλά από το ΠΑΣΟΚ, που δεν πουλούσε βιβλία για να ζήσει αλλά έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αμερική και που, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του (TheToc), είχε πει ότι στενοχωριέται πάρα πολύ όταν μπαίνει «σε μια διαδικασία πιο πολεμική», καθώς είναι «ένας μετριοπαθής και ντροπαλός άνθρωπος».

O Aκης Σκέρτσος είναι βέβαια και εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας – οπότε οι ντροπές υποχωρούν μπροστά στο κομματικό συμφέρον. Ως εκπρόσωπος, δικαιούται να προβάλει ακόμη και τον εξωφρενικό ισχυρισμό ότι αν το κόμμα του ήταν στην κυβέρνηση, θα είχε αποτρέψει τις κυβερνοεπιθέσεις εναντίον της Τράπεζας Θεμάτων. Μπορεί όμως άραγε να δηλώνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε τα περασμένα τέσσερα χρόνια ως εθνική εξαίρεση; Να κατηγορεί δηλαδή ουσιαστικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για προδοσία;

Αφορμή ήταν η γνωστή αντιπαράθεση για τη Ροδόπη. Ο Σκέρτσος όμως δεν έμεινε εκεί. Ισχυρίστηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παραμέρισε το εθνικό συμφέρον και σε τρία ακόμη θέματα: τους εξοπλισμούς, το μεταναστευτικό και τον φράχτη του Εβρου. Αν πήγαινε ακόμη πιο πίσω, θα είχε τον πειρασμό να πει το ίδιο και για τη συμφωνία των Πρεσπών. Αν συνέχιζε τη διαδρομή του στον χρόνο, θα έπεφτε και στον διευθυντή του γραφείου Τύπου ενός πρώην πρωθυπουργού από το κόμμα του, που είχε χαρακτηρίσει αντεθνική θέση την αμφισβήτηση του πρωτογενούς πλεονάσματος!

Ανάλογη εθνικοπατριωτική φρασεολογία έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς και τα κόμματα της Αριστεράς. Νομίζαμε όμως ότι κάτι είχαμε διδαχθεί από το παρελθόν. Νομίζαμε δηλαδή ότι το να εκφράζει ένα κόμμα ή ένας πολίτης μια θέση διαφορετική από την κρατούσα μπορεί να χαρακτηριστεί αιρετικό, αφελές, ακόμη και επιζήμιο, όχι όμως και αντεθνικό. Η ορολογία αυτή ανήκει σε άλλες, σκοτεινές, εποχές.

Στο κάτω-κάτω ποιος αποφασίζει τι είναι «εθνικό»; Είναι «εθνικώς σκεπτόμενος» όποιος προπαγανδίζει την επέκταση των χωρικών υδάτων  στα 12 μίλια και «αντεθνικώς δρων» όποιος υποστηρίζει τη  συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Αιγαίου; Είναι «εθνικό» να κάνεις τα στραβά μάτια στις επαναπροωθήσεις και «αντεθνικό» να λες ότι η μετανάστευση μπορεί να δώσει λύσεις στην ερήμωση των χωριών; Οποιος υποστηρίζει τον φράχτη στον Εβρο ανήκει στον «εθνικό κανόνα» κι όποιος προτείνει τη μετατροπή του νομού σε διεθνή γεωστρατηγικό κόμβο μεταφορών και ενέργειας αποτελεί «εθνική εξαίρεση»;

Ας ελπίσουμε ο επικείμενος θρίαμβος της Νέας Δημοκρατίας να δώσει τέλος σε αυτές τις ακρότητες. Και τα μετριοπαθή της στελέχη να επιστρέψουν στο παραγωγικό τους έργο.