Λυδία Δαμπασίνα

Στα εξήντα του χρόνια το ανθρώπινο ον έχει περάσει περίπου πέντε χρόνια ζωής κάνοντας όνειρα και συνολικά έχει κοιμηθεί περίπου είκοσι χρόνια! Και σε αυτήν την ήδη εντυπωσιακή διάρκεια πρέπει να προσθέσουμε τα όνειρα σε εγρήγορση και την ημερήσια ονειροπόληση. Ονειρεύομαι τα όνειρα όλων των ανθρώπων, όλων των εποχών. Ονειρεύομαι ανεξερεύνητα μέρη, εκεί που οι άλλοι σταματάνε, εκεί που όλοι σταματάνε. Ονειρεύομαι μια ζωή χωρίς όνειρα που όλα θα ‘ταν εδώ. Ονειρεύομαι, λέω πάντα ονειρεύομαι, ίσως γιατί δεν ονειρεύομαι… Ονειρεύομαι. Ονειρεύομαι μια αδιάφθορη κοινωνία. Τίποτε άλλο.

Χθες όλη τη νύχτα σε έβλεπα στα όνειρά μου. Θα ήθελα να ξαναδώ τα σπινθηροβόλα σου μάτια και να αφεθώ στη μαγική δίνη ενός χορού… Κοιμήθηκα δεξιά κι αριστερά, έψαχνα κι έφευγα με την αηδία της ατυχίας. Σ’ αγαπώ, καληνύχτα γι’ απόψε. Η τρελή ορμή των φοβισμένων νέων μάς ξυπνά από τα βάθη των ονείρων. Τρέχω ιλιγγιωδώς, ο ήλιος βαράει, η μουσική σπάει τα αφτιά μου, ο έρωτας πλημμυρίζει τα σωθικά μου, σώσε με, Θεέ μου, από την κόλαση. Σε είδα στον ύπνο μου αυτήν τη νύχτα, θέλω να σ’ έχω μόνη μου στα όνειρά μου, όπως σχεδόν όλες τις νύχτες, κάναμε έρωτα. Ξύπνησα και σ’ έψαχνα, θέλω να σου μιλήσω. Μέχρι πού η αγάπη σκάβει μέσα στην καρδιά; Δεν μπορεί επιτέλους να βρει ένα τέλος; Ή είναι όπως πιστεύαμε παιδιά, ότι αν σκάβαμε τη γη θα βγαίναμε από την άλλη πλευρά;

Θα σου γράφω γράμματα που έρχονται από υπόγειους δρόμους, από εκεί που η κοινωνία δεν μπορεί να μας φτάσει, από εκεί μακριά, απ’ τον κόσμο τον μυθικό των ονείρων μου. Είδα έναν εφιάλτη φοβερό, κάποιος με κυνηγούσε, προσπαθούσα να τρέξω, μα αισθανόμουνα σαν παραλυμένη, φώναζα «βοήθεια», αλλά κανένας δεν ερχόταν, ιδίως κανένας δεν είχε πάρει στα σοβαρά ότι με βιάζανε. Νύχτα της Παρασκευής 6 Ιουλίου, η άρπα μου έπαιζε μόνη της, εγώ κοιτούσα, «όνειρο είναι που φεύγει η ζωή, μέσα στο όνειρό μου είσαι κι εσύ». 21 Νοεμβρίου, σε περιμένω πλέκοντας και ξεπλέκοντας όνειρα. Εεεεε οοπ! Στο αλογατάκι, και δρόμο μέσα στους ελεύθερους ορίζοντες! Σου μιλάω ελπίζοντας ότι θα μου πεις – όχι, είναι ένα κακό όνειρο, ξύπνα, είμαι μαζί σου. Σάββατο 9 προς Κυριακή 10, Σεπτέμβριος, τέσσερις παρά είκοσι μέσα στη νύχτα, ξύπνησα δεν ξέρω από τι όνειρα, και σου γράφω. 13 Σεπτεμβρίου, κατέβαινα στο Μουσείο για να πάω στον παιδικό σταθμό να πάρω το μωρό μου, σκάλες ξύλινες χωρίς κάγκελα, ίλιγγος, η αδελφή μου να πέφτει επάνω μου βαριά, εγώ κατέβαινα καθισμένη για να μην πέσω.

Το μωρό μου με περίμενε ξανθό, με είδε και τα ματάκια του γυάλισαν, αλλά δεν πήδηξε στην αγκαλιά μου, το δαχτυλάκι του ματωμένο. Δεν ήταν η κόρη μου, δεν ήταν ο γιος μου, ήταν ένα τρίτο παιδί. Μια ωραία πρωία θα πάρω τα τρία πράγματά μου και θα φύγω για τη χώρα του ήλιου, δεν θα φέρω εκεί παρά μόνο τον εαυτό μου. Θα κλείσω τα μάτια και μετά τη ρήξη με το νήμα της ζωής θα νιώσω απούσα για πάντα, θα είμαι πουθενά. Σταματάω μια στιγμή πάνω από ένα έρημο νησί, μόνη, παράξενο, όχι μόνη αλλά με τον δίδυμό μου, που θα έλεγε και ο Tournier. Ξαπλωμένη στο ντιβάνι της ψυχανάλυσης θυμάμαι τότε που έτρεχα να κοιμηθώ για να μπω στα όνειρά μου.

Η Λυδία Δαμπασίνα είναι ζωγράφος. Παρουσιάζει τη δουλειά της υπό τον τίτλο «LOREM IPSUM» στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων στο Πάρκο Ελευθερίας, σε επιμέλεια του Χριστόφορου Μαρίνου, έως τις 16 Ιουλίου