Το θαύμα στον Αμαζόνιο

«Επιχείρηση Ελπίδα». Ετσι ονομάστηκε η προσπάθεια που είχε ξεκινήσει πριν από αρκετές εβδομάδες στην Κολομβία προκειμένου να εντοπιστούν και να διασωθούν τα τέσσερα ανήλικα παιδιά – τρία κορίτσια και ένα αγόρι ηλικίας 13, 9, 4 ετών και 11 μηνών – τα οποία είχαν βγει ζωντανά από τα συντρίμμια του μικρού αεροσκάφους Cessna 206 που κατέπεσε την 1η Μαΐου στον Αμαζόνιο. Οταν δε αυτό έγινε, την περασμένη Παρασκευή, οι πάντες έκαναν λόγο για ένα θαύμα μέσα στη ζούγκλα του μεγαλύτερου τροπικού δάσους στον πλανήτη, το οποίο αυτή τη φορά «αποφάσισε» να φανεί φιλικό και στοργικό με τους μικρούς επισκέπτες που βρέθηκαν απρόσμενα στην «αγκαλιά» του.

«Χαρά για όλη τη χώρα! Τα τέσσερα παιδιά που είχαν χαθεί στην κολομβιανή ζούγκλα εμφανίστηκαν ζωντανά» έγραψε στο Twitter ο πρόεδρος Γκουστάβο Πέτρο – την ίδια στιγμή που τα παιδιά μεταφέρονταν στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Μπογκοτά, όπου δέχονται τις φροντίδες των γιατρών, που διαβεβαιώνουν πως η ζωή τους δεν κινδυνεύει, παρά τις κακουχίες. Ο Πέτρο έκανε δε λόγο για «παράδειγμα επιβίωσης» που θα μείνει στην ιστορία της χώρας, ενώ την ίδια στιγμή αξιωματούχοι εξήραν τον αποφασιστικό ρόλο που έπαιξε η μεγαλύτερη της παρέας των παιδιών – ένα 13χρονο κορίτσι η Λέσλι, το οποίο φαίνεται πως διέθετε στοιχειώδεις γνώσεις επιβίωσης σε ένα τέτοιο περιβάλλον, εσωτερική δύναμη και ψυχραιμία για να αντεπεξέλθει στην τεράστια αυτή πρόκληση και, χωρίς καμία αμφιβολία, μεγάλη δόση τύχης.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η οικογένειά της προέρχεται επίσης από τοπική φυλή, γεγονός που της διασφάλισε στοιχειώδεις γνώσεις επιβίωσης σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Εκεί όπου κατάφερε επί σχεδόν πέντε εβδομάδες να θρέφει τον εαυτό της και τα αδέλφια της με καρπούς φρούτων (που αφθονούν αυτή την περίοδο), καθώς και ρίζες φυτών πλούσιων σε θρεπτικά συστατικά (όπως της μανιόκα) – αποφεύγοντας, παράλληλα, κινδύνους και παγίδες από ζώα, έντομα και ερπετά. «Η επιβίωση των παιδιών είναι δείγμα της γνώσης και της σχέσης με το φυσικό περιβάλλον της ζωής, που διδάσκεται από τη μήτρα της μητέρας τους» ανέφερε χαρακτηριστικά σε ανάρτησή της η Οργάνωση Ιθαγενών του Αμαζονίου της Κολομβίας (OPIAC).

Ολα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την άμεση κινητοποίηση του στρατού και τη συνεργασία του με τις φυλές των ιθαγενών της περιοχής, ήταν τα αποφασιστικά στοιχεία που οδήγησαν στο θαύμα. «Γνωρίζουν και καταλαβαίνουν τη ζούγκλα καλύτερα από όλους, γνωρίζουν πώς να ερμηνεύουν τα ίχνη και τα σημάδια» δήλωσε στην ισπανική «el Pais» ο Πέδρο Σάντσεθ, διοικητής των ειδικών δυνάμεων της Κολομβίας που συμμετείχαν στις έρευνες, αποδίδοντας τα εύσημα στους ιθαγενείς. Ο ίδιος πρόσθεσε, μάλιστα, πως ήταν ένας από αυτούς που εντόπισε τα συντρίμμια του αεροπλάνου, στις 16 Μαΐου, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να σημάνει γενικός συναγερμός, καθώς από τους επτά επιβαίνοντες σε αυτό βρέθηκαν νεκροί μόνο οι τρεις – ανάμεσά τους και η μητέρα των παιδιών, η οποία φέρεται να παρέμεινε ζωντανή για 4 ημέρες, αλλά τους ζήτησε να απομακρυνθούν και να προσπαθήσουν να σωθούν.

Αμέσως μετά κινητοποιήθηκε ένας ολόκληρος μηχανισμός για την ανεύρεσή τους, με τη συμμετοχή κομάντος που έχουν ειδικές γνώσεις της ζούγκλας (έχουν, άλλωστε, αποκτήσει μεγάλη εμπειρία από τις πολύχρονες μάχες που έχουν διεξαγάγει με τους αντάρτες του FARC και του ELN σε τέτοιο περιβάλλον), πτητικών μέσων και συσκευών εντοπισμού και, βεβαίως, ομάδων από τις φυλές των περιοχών Σιόνα και Αραρακουάρα. Καθημερινά σχεδόν ρίχνονταν σε διάφορα σημεία συσκευασίες με τροφές και νερό, χιλιάδες φυλλάδια με μηνύματα για τα παιδιά, ενώ αναμεταδίδονταν ηχητικά με τη φωνή της γιαγιάς τους, που τα καλούσε να μείνουν ψύχραιμα και τα καθοδηγούσε πώς να έρθουν κοντά με τους διασώστες.

Ιθαγενείς και στρατιώτες, με τη σειρά τους – 184 κάθε μέρα, όπως ανακοινώθηκε – «χτένιζαν» την περιοχή κοντά στα συντρίμμια του αεροπλάνου, με οδηγό τα ίχνη. Οταν, μάλιστα, διαπίστωναν ότι κάποιες από τις συσκευασίες ήταν άδειες ή έλειπαν, καταλάβαιναν πως τα παιδιά είχαν περάσει από εκεί και τις είχαν πάρει. Ετσι και αφού δύο τουλάχιστον φορές είχαν περάσει σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από αυτά χωρίς να τα εντοπίσουν, την Παρασκευή βγήκαν νικητές σε αυτή τη μάχη με τον χρόνο και τον θάνατο, στέλνοντας μήνυμα ελπίδας σε έναν λαό, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

«Το τροπικό δάσος δεν ευνοεί  την επιβίωση»

«Δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά να το ονομάσουμε θαύμα. Συνήθως, σε μια τέτοια ζούγκλα ένας κανονικός ενήλικας θα είχε καταφέρει να επιβιώσει μερικές ημέρες ή το πολύ μια εβδομάδα. Αυτά τα παιδιά ήταν απίστευτα». Με αυτά τα λόγια περιέγραψε όσα συνέβησαν στον Αμαζόνιο ο φυσιολόγος και φωτογράφος Εμανουέλε Μπίγκι σε συνέντευξή του στην ιταλική «la Repubblica». Εχοντας λάβει μέρος σε πολλές ειδικές και δύσκολες αποστολές στην περιοχή του Αμαζονίου, ο Μπίγκι αφού χαρακτήρισε «αποφασιστική» τη συμβολή των ιθαγενών στις έρευνες, τόνισε: «Υπό κανονικές συνθήκες, η τεράστια τροπική ζώνη του Αμαζονίου δεν ευνοεί καθόλου την ανθρώπινη ζωή. Πρέπει να γνωρίζει κανείς πολλά πράγματα για να το καταφέρει: Πρώτα από όλα πού να βρει νερό και ποιες τροφές να αξιοποιήσει (…) Δεν είναι πόσιμο όλο το νερό και έτσι εύκολα μπορεί κανείς να αρρωστήσει. Θα έλεγα. Μάλιστα, ότι αυτό είναι ο πρώτος κίνδυνος».

Ο σκύλος σωτήρας

που αγνοείται

Αποφασιστικό ρόλο στην επιχείρηση διάσωσης φέρεται να έπαιξε ένας ειδικά εκπαιδευμένος σκύλος. Ο Γουίλσον, ένας βελγικός ποιμενικός που «υπηρετεί» στις τάξεις του στρατού, ήταν αυτός που εντόπισε πρώτος την ομάδα των παιδιών και έμεινε μαζί τους μέχρις ότου φτάσουν εκεί οι υπόλοιποι διασώστες. Δυστυχώς, έκτοτε η τύχη του αγνοείται…