Πώς να είμαστε ουδέτεροι;

Ενάμιση χρόνο μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, και μερικές μέρες μετά την ανατίναξη του φράγματος στη Νόβα Καχόβκα που διέλυσε τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων προκαλώντας τεράστια οικολογική καταστροφή, παρατηρώ ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις όσοι διαμορφώνουν την ελληνική κοινή γνώμη περίπου αδιαφορούν. Ακόμα κι η ανθρωπιστική και περιβαλλοντική καταστροφή μετά την ανατίναξη του φράγματος αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και ουδετερότητα: ποιος ξέρει ποιοι και για ποιους λόγους έκαναν το σαμποτάζ;

Κι όμως. Λίγο αν είχες παρακολουθήσει τι συμβαίνει στο μέτωπο, δεν θα έμενε περιθώριο για σκεπτικισμό και ουδετερότητα. Αυτό, πρώτη, το κατάλαβε η Γερμανία. Κι αν υπάρχουν απορίες, σου τις λύνουν πολύ γρήγορα οι δρώντες διανοούμενοι, ελεύθεροι σχολιαστές δηλαδή, που παίρνουν θέση χωρίς ναι μεν αλλά. Ο Τίμοθι Σνάιντερ, π.χ., εξήγησε ότι ο μόνος που είχε συμφέρον να ανατινάξει το φράγμα είναι η Ρωσία, που υποχωρούσε πιεζόμενη από τον ουκρανικό στρατό. Η Αν Απλμπάουμ, χθες, σημείωσε ότι οι Ρώσοι καταστρέφουν κι άλλα φράγματα πλημμυρίζοντας κι άλλα μέρη του κατεχόμενου ουκρανικού εδάφους. Η καταστροφή υποδομών είναι ένας από τους τρόπους της Ρωσίας (δείτε πώς έδρασαν στη Συρία, δείτε τη στρατηγική της επίθεσης στην Ουκρανία στο Κίεβο, στην Μπούτσα, στη Μαριούπολη, στη Χερσώνα…).

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, το κλίμα στην Ελλάδα κυριαρχείται από έναν δήθεν σκεπτικισμό, από μια αδιάφορη ουδετερότητα. Δήθεν δεν ξέρουμε, ίσως να το έκαναν οι Ουκρανοί, δεν έχουμε πληροφορίες, ας δοθεί πρώτα μια έγκυρη πραγματογνωμοσύνη… Κάπως έτσι, η ελληνική κοινή γνώμη αθωώνει τον μνησίκακο αυταρχισμό του καθεστώτος Πούτιν και της κουλτούρας του. Σε γενικές γραμμές, διά της σιωπής. Η θέση αυτή, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι κυρίαρχη στα ελληνικά κόμματα και στα μίντια.

Η χαρτογράφηση των ελληνικών κομμάτων σε σχέση με τη Ρωσία, σε αυτή την επίθεση εναντίον μιας χώρας και της βούλησης ενός κυρίαρχου λαού ο οποίος υπερασπίζεται την επικράτειά του, είναι δεδομένη. Το ΚΚΕ διατρανώνει ότι επιτιθέμενη είναι η Ουκρανία, ως όργανο του ΝΑΤΟ και του δυτικού ιμπεριαλισμού – πρέπει να είναι το μοναδικό κόμμα στον δημοκρατικό κόσμο που, τη μέρα της επίθεσης, διαδήλωσε με πορεία από τη ρωσική στην αμερικανική πρεσβεία -, άρα δεν έχει περιθώρια για ανθρωπιστικές αναζητήσεις. Περιμένει τον Μόσκοβο.

Τον Μόσκοβο περιμένει και ο Βελόπουλος – δεν είναι τυχαίο ότι, όπως και το ΚΚΕ, και το κόμμα του Βελόπουλου στην Ευρωβουλή αρνήθηκε να καταδικάσει τον Πούτιν. Βεβαίως, και οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ένιψαν τας χείρας των. Σήμερα, το επίσημο κόμμα σιωπά – ενορχηστρώνει τη στάση του με το γενικό κλίμα. Διότι και ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η πλειονότητα των τραγουδιστών μας (πλην των γνωστών δακτυλοδεικτούμενων), είναι με τον άνθρωπο. Εδώ που τα λέμε, για την κατάσταση μετά το σαμποτάζ στη Νόβα Καχόβκα δεν έχει εκδώσει ανακοίνωση ούτε η ΝΔ (μολονότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε με θάρρος να στρατευθεί με τη Δύση, κατά του ρωσικού αναθεωρητισμού) ούτε το ΠΑΣΟΚ (που επίσης έχει καταδικάσει τα ανθρωπιστικά εγκλήματα του Πούτιν). Κι αυτό λέει ότι τα κόμματα αποφεύγουν να θίξουν ένα θέμα που μπορεί να βρει απέναντι κομμάτι της κοινής γνώμης στην οποία απευθύνονται. Κι αφού δεν τους ρωτάνε ούτε οι δημοσιογράφοι…

Αλλ’ ως πολίτες με αρχές και αξίες, δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς. Το ίδιο οφείλουμε να το απαιτούμε και από τους πολιτικούς μας. Κανείς δεν μπορεί να είναι ουδέτερος απέναντι σε εγκληματίες και στα εγκλήματά τους.

Μια ναΐφ και επικίνδυνη αφέλεια

«Το πιο επικίνδυνο σενάριο είναι η παντοδυναμία της ΝΔ και όχι η ακυβερνησία», αυτό δήλωσε μεταξύ άλλων ο Νίκος Ανδρουλάκης μιλώντας χθες στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ. Είναι φως φανάρι ότι συνεχίζει να αντιμετωπίζει την πολιτική με μια ναΐφ αφέλεια.
Αυτό που ονομάζει παντοδυναμία της ΝΔ, την πιθανή επικράτηση δηλαδή στις εκλογές με ποσοστό ισχυρής αυτοδυναμίας, ίσο ή και μεγαλύτερο του ποσοστού που έλαβε στις προηγούμενες εκλογές, θα είναι η έκφραση της βούλησης των πολιτών. Αν συμβεί, δεν θα είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει – υψηλά ποσοστά είχε η ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, ακόμα και το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Επαθε κάτι η δημοκρατία; Το υψηλό ποσοστό δεν προφύλαξε καν τον Γιώργο Παπανδρέου από την κατάρρευση, μετά την εκδήλωση της χρεοκοπίας και το μνημόνιο.
Το ζητούμενο (για τη χώρα, όχι για τις κομματικές στρατηγικές του Ανδρουλάκη) είναι όντως η σταθερότητα. Στην πορεία προς την κανονικότητα, παρατεταμένη ακυβερνησία που θα έπληττε τη δρομολογημένη μεταρρυθμιστική πορεία της θα ήταν καταστροφική. Με εκκρεμή την απόδοση στη χώρα της επενδυτικής βαθμίδας, η υπονόμευση της σταθερότητας είναι τουλάχιστον επιπολαιότητα: δηλαδή εγκληματικό λάθος.