Εκλογές κι απάνω τούρλα

Ζητώ συγγνώμη για το επιθεωρησιακό του σημερινού τίτλου (με έμπνευση από το «Αλλαγή κι απάνω τούρλα» της Ελεύθερης Σκηνής) που μοιάζει να είναι κάπως απαξιωτικό για την κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας αλλά οι εκλογές του Μαΐου και οι επικείμενες του Ιουνίου έχουν κάτι από επιθεώρηση. Κυρίως ως προς τα πρόσωπα που αναδεικνύονται και τις δηλώσεις που διακινούνται. Αυτό θα μπορούσε να μην είναι, απαραίτητα, κακό. Οταν, για παράδειγμα, το 1987, οι Ιταλοί έστελναν με την ψήφο τους την Τσιτσιολίνα στη Βουλή, δίνοντας σε εκείνες τις εκλογές μια νότα από μπουρλέσκ πίστας, δεν το έκαναν διότι τρελάθηκαν αλλά επειδή ήθελαν να δώσουν ένα μήνυμα για την κατάντια της πολιτικής – τουλάχιστον έτσι υποστήριζαν τότε οι αναλυτές. Βέβαια, δεν είμαι απολύτως σίγουρη ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα στη χώρα μας.

Για παράδειγμα, τι έμεινε στο σουρωτήρι της προεκλογικής ειδησεογραφίας των τελευταίων τριών – τεσσάρων ημερών; Οτι το νέο πουλέν του ΣΥΡΙΖΑ, η Ράνια Θρασκιά, «κλέβει» πέντε λεπτά κάθε ημέρα για να ρίξει μια ματιά στο Σύνταγμα καθότι είναι και πολύ διαβαστερή, τα τάκα – τούκα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) από τα τακούνια της Εφης Αχτσιόγλου στον δρόμο προς τη δόξα, οι «καρδούλες» της Ζωής Κωνσταντοπούλου (πάντως εγώ θυμάμαι ότι μία στην Αγγλία που έκανε συνέχεια καρδούλες έπαθε κάτι πολύ κακό στα χέρια της), το Τικ Τοκ του Κυριάκου Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα (που το κόμμα του δεν έχει υπερψηφίσει οτιδήποτε ευνοϊκό για τα ΑΜΕΑ) να σπρώχνει καροτσάκι με ανάπηρο διότι πάνω απ’ όλα είναι άνθρωπος. Και ένα νέο ντιμπέιτ που, όπως και το προηγούμενο, πιο πολύ θα απασχολήσει για τα ρούχα και τις δηλώσεις των δημοσιογράφων. Κατά τα άλλα, πολιτικοί «σφάζονται» στα κανάλια, με λανγκάζ σαν από ταινία του Γκορίτσα, για το ποιος θα κάνει πιο πολύ «ντα» κάποιους ολιγάρχες που ουδείς όμως ονοματίζει (ο Νικόλας Φαραντούρης του ΣΥΡΙΖΑ που σε τηλεοπτική συνέντευξη παίζει το «πού ‘ν’ τος, πού ‘ν’ τος ο ολιγάρχης, ψάξε, ψάξε δεν θα τον βρεις» είναι αριστούργημα).

Κατά τα άλλα, τα περιστατικά με την ανεπάρκεια ασθενοφόρων την οποία πληρώνουν ανθρώπινες ζωές (είμαι από νησί και γνωρίζω πολύ καλά) εξαντλείται σε εντελώς κομματικό επίπεδο, στο πλαίσιο του τι έκαναν αυτοί και τι δεν έκαναν οι άλλοι. Εναν μέλλοντα χρόνο, τι πρέπει να γίνει δηλαδή, δεν άκουσα στις σχετικές συζητήσεις αυτές τις μέρες. Ως δε προς τα ουσιαστικά προβλήματα του μέλλοντος τα οποία είναι ήδη παρόντα, κουβέντα. Ούτε για την κλιματική αλλαγή, ούτε για την Τεχνητή Νοημοσύνη που δημιουργεί πλέον δικές της «αλήθειες», ούτε για την εκτροπή της πολιτικής ορθότητας που επιβάλει υποκριτικές, βικτωριανές ηθικές και ακατανόητες λογοκρισίες. Ούτε καν για ό,τι ακούω στο Live News του Νίκου Ευαγγελάτου καθώς γράφω αυτό το κείμενο. Κάποια γκάτζετ, λέει, που τοποθετούνται στο κινητό ή στα ρούχα του/της συντρόφου ώστε το έτερον ήμισυ να μπορεί να τσεκάρει ανά πάσαν στιγμή πού βρίσκεται. Είμαστε σοβαροί; Εάν δεν είναι αυτό απειλή για τη δημοκρατία, τι είναι; Κι αν δεν είναι το υπόλοιπο προεκλογική επιθεωρησιακή αλαφράδα, τι είναι;

Μικρή κληρονομιά, μεγάλοι καβγάδες

Το λέει και ο «Καραγάτσης» στο «10». Οσο πιο μικρή η κληρονομιά, τόσο πιο μεγάλοι οι καβγάδες. Εχουν διαλυθεί οικογένειες για δυο κρεβάτια, τρία τεντζερέδια, μία φουφού και πέντε πιάτα. Μεγάλοι καβγάδες λοιπόν για την πολύ «φτωχική» κληρονομιά που, κατά πώς φαίνεται, θα αφήσει η Νέα Δημοκρατία στην αντιπολίτευση.

Η διαμάχη μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ για το «σε ποιον ανήκει η Κεντροαριστερά» είναι σουρεαλιστική αφού, τελικά, το αποτέλεσμα αποτελεί προεκλογική «χορηγία» στη ΝΔ. Στα δε εσωτερικά της Κουμουνδούρου, φαίνεται ότι πέφτουν κουμπουριές. Τρέχουν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα που ανοίγουν στα δίχτυα κάτι «τρύπες» να από τις οποίες διαφεύγουν τα «ψάρια». Τόσο δηλαδή που υποπτεύομαι μήπως και οι τρύπες ανοίγονται επί τούτου. Δεν μπορεί να μην ξέρει ο Νίκος Φίλης ότι μιλώντας για τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα, κάνει τη Συνθήκη της Λωζάννης δαντέλα κοπανέλι. Δεν μπορεί.